ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ രഹസ്യത്തിൽ ഒരൊറ്റ ഗോപിയേയും മാത്രം കൂട്ടി, മറ്റുള്ളവരെ വിട്ട്, അവളുടെ അധരങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചുവെന്ന് ഗോപികൾ കണ്ടു. ആ ഗോപിയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ ദൃഢമായി മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു, പിന്നെ അവളുടെ കാൽപ്പാടുകൾ കാണാനായില്ല—കുത്തനെയുള്ള പുല്ലും തളിരുകളും അവളുടെ സ്നേഹഭാരമുള്ള കാൽവിരലുകൾക്ക് വേദന ഉണ്ടാക്കിയതിനാൽ കൃഷ്ണൻ അവളെ ഉയർത്തി എടുത്തുവെന്ന് അവർ സംശയിച്ചു. "ഇവിടെ, ഗോപികളേ, കാൽപ്പാടുകൾ കൂടുതൽ ദൃഢമാണ്," അവരിലൊരാൾ പറഞ്ഞു, "കൃഷ്ണൻ സ്നേഹഭാരത്തിൽ അവളുടെ കാൽവിരലുകൾക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കി അവളെ ചുമന്നതാണു്. ഈ സ്ഥലത്ത് മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവളെ താഴെ ഇറക്കി പൂക്കൾ എടുക്കുവാൻ പോയി." അവിടെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവള്ക്ക് പൂക്കൾ എടുക്കാൻ പോയതിന്റെ തെളിവായി, ഓരോ പടിയിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി കാണപ്പെട്ടു. "ഈ സ്ഥലത്ത് ഒരു പ്രേമികൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ മുടി ക്രമപ്പെടുത്തുകയും, അവൾ ഇരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ മുടി അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു," അവർ പറഞ്ഞു. സ്വയംതൃപ്തിയുള്ള, അഖണ്ഡമായ കൃഷ്ണൻ, ആ ഗോപിയോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു, പ്രേമികളുടെ ദു:ഖവും സ്ത്രീകളുടെ ചപലതയും കാണിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ ഇവയെല്ലാം പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു, അവരെ ആശ്ചര്യവും ഭ്രമവും പിടിച്ചു; അതിനിടെ, കൃഷ്ണൻ മറ്റുള്ളവരെ വിട്ട്, ആ ഗോപിയെ മാത്രം കാട്ടിൽ കൂട്ടി. ആ ഗോപി, കൃഷ്ണൻ തന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നതിൽ അഭിമാനത്തോടെ, "മറ്റു ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ഇപ്പോൾ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു; ഞാൻ എല്ലാ സ്ത്രീകളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയാണു്," എന്നതുപോലും ചിന്തിച്ചു. കാട്ടിൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തി, അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഇനി നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നിന്റെ മനസ്സിന് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ." കൃഷ്ണൻ, "എന്റെ തോളിൽ കയറി ഇരിക്കൂ," എന്നതുപോലെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷനായി, ആ ഗോപി ദുഃഖത്തിൽ അകന്നു. അവൾ നിലവിളിച്ചു: "അയ്യോ, പ്രഭു, പ്രിയതമേ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ! എവിടെയാണു് നീ, എവിടെയാണു്, ബലശാലിയേ? സ്നേഹിതാ, നിന്റെ ദയനീയ ദാസിയെ കാണിച്ചോ?" ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ പാത തിരയുമ്പോൾ, ഗോപികൾ, കൃഷ്ണൻ എവിടെയെന്നു അറിയാതെ, അവരുടെ സുഹൃത്തെ കാണുകയും, അവൾ സ്നേഹവിരഹത്തിൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ അഭിമാനവും മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അവളുടെ ദുഃഖകരമായ അവസ്ഥയും കേട്ടു, ഗോപികൾ അതിമാന്യമായ ആശ്ചര്യത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ചന്ദ്രപ്രഭയിൽ കാട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു; പക്ഷേ ഇരുണ്ടതോടെ, അവർ പിന്നെയും തിരികെ പോയി. അവരുടെ മനസ്സ് കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു, സംസാരങ്ങൾ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച്, പ്രവർത്തികൾ കൃഷ്ണനെ അനുകരിച്ച്, ആത്മാവും കൃഷ്ണനിൽ സമർപ്പിച്ച്, അവൻ്റെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം പാടിക്കൊണ്ടു, സ്വന്തം വീടുകളെ ഓർക്കാതെ, യമുനയുടെ തീരത്ത് വീണ്ടും ചേരുകയും, കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടു, കൃഷ്ണനെ പാടുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, അവർ കോപത്തിൽ, വായിലൂടെ അഗ്നിയും വായുവും പുറത്ത് വിട്ടു, ഭൂമിയെ ഉണക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, കാലാന്ത്യത്തിൽ സമ്വർത്തകാഗ്നി പോലെ. ആ വൃക്ഷങ്ങൾ ചിതലായതിനെ കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് എത്തി, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ഉപദേശിച്ചു. ശേഷിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ ഭയത്തിൽ, സ്വയംഭുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, അവരുടെ പുത്രിയെയും പ്രചേതസിന്മാർക്ക് നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവരിൽ നിന്നു, വലിയ ദോഷം മൂലം, ജഗത്പിതാവായ ദക്ഷൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, ദക്ഷൻ, കാലത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ, ആഗ്രഹിച്ച സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജന്മത്തിൽ തന്നെ, തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാ പ്രകാശവാന്മാരെയും അറ്റകുറ്റമാക്കുകയും, തന്റെ കഴിവിൽ, ദക്ഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ആദിയില്ലാത്തവൻ, അവനെ സൃഷ്ടി സംരക്ഷണത്തിന് നിയമിക്കുകയും, അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സകല ജീവികളുടെ അധിപതികളായി നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെ, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "വ്രജം നിന്റെ ജനനത്തിൽ കൂടുതൽ സമൃദ്ധി നേടുന്നു; ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയതമേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിലും കാണപ്പെടട്ടെ; അവരുടെ ജീവൻ നീ തന്നെയാണ്, അവർ നിന്നെ തിരയുന്നു." "ശ്രേഷ്ഠനേ, ശരദ് രാത്രിയിൽ, നിന്റെ ദൃഷ്ടി താമരയുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം കവർന്നു. പ്രേമത്തിന്റെ നായകനേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളമില്ലാത്ത ദാസികൾ; വരം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നീതിയാണോ?" "ജലത്തിലെ വിഷത്തിൽ നിന്ന്, പാമ്പാകാരനായ അസുരനിൽ നിന്ന്, കാറ്റിൽ നിന്ന്, മിന്നലിൽ നിന്ന്, അഗ്നിയിൽ നിന്ന്, മഴയുടെ പുത്രനിൽ നിന്ന്, എല്ലാ ഭീഷണികളിൽ നിന്ന്, പരമനേ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ രക്ഷിച്ചു." "നീ ഗോപികളുടെ ആനന്ദം മാത്രമല്ല; എല്ലാ ജീവികളുടെ അന്തർസാക്ഷിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥനയിൽ, സാത്വത വംശത്തിൽ സ്നേഹിതനേ, നീ അവതരിച്ചുവു." "വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്നവനേ, നിന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ ഭക്തന്മാർക്ക് ആശ്രയമാക്കി; പ്രിയതമേ, നിന്റെ കമലഹസ്തങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെയ്ക്കൂ." "വ്രജയുടെ ദു:ഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം ഇല്ലാതാക്കുന്നു; സ്നേഹിതാ, ഞങ്ങളെ ദാസികളായി സ്വീകരിക്കൂ; നിന്റെ കമലതുല്യമായ മുഖം കാണിക്കൂ." "പാപം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, പുല്ല് കഴിക്കുന്നവരെ പിന്തുടരുന്നവനേ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആധാരമേ, പാമ്പിന്റെ ഫണികൾ നിന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ പൂജിച്ചു; അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കൂ, ഹൃദയവേദന ഇല്ലാതാക്കൂ." "മധുരമായ വാക്കുകളും, മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും, കമലനയനായവനേ, നീ ഞങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കൂ." "നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദു:ഖിതർക്കു ജീവനാണ്; കവിർ പുകഴ്ത്തുന്നു, പാപം നീക്കുന്നു. കേൾക്കുമ്പോൾ ഭാഗ്യവും സമൃദ്ധിയും ലഭിക്കുന്നു; അവയെ ഭൂമിയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ ദാനശീലരാണ്." "നിന്റെ ചിരി, പ്രിയതമേ, നിന്റെ സ്നേഹദൃഷ്ടികൾ, നിന്റെ കളി, നിന്റെ ധ്യാനം—all auspicious. ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു." "നീ വ്രജയിൽ നിന്നു കാളകൾ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, പ്രഭുവേ, നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും തളിരിലും പതിക്കുന്നു; longing-നാൽ afflicted, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു." "ദിവസത്തിന്റെ അവസാനം, നീ നീലമുടിയോടെ, കാട്ടുപൂക്കൾ അലങ്കരിച്ച മുഖം, മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട്, ആവർത്തിച്ച് കാണപ്പെടുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു." "നമസ്കരിക്കുന്നവർക്ക് ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ലക്ഷ്മി പൂജിക്കുന്നവ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരം, adversity-യിൽ meditation-ക്ക് അർഹമായവ, ശാന്തി നൽകുന്നവ; പ്രിയതമേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കൂ." "നിന്റെ അധരങ്ങൾ, മധുരമുരളിയുടെ സ്പർശനത്തിൽ, പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, ദു:ഖം ഇല്ലാതാക്കുന്നു, മറ്റു ആകർഷണങ്ങൾ മറക്കിക്കുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ അധരാമൃതം നൽകൂ." "നീ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നപ്പോൾ, കാണാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം ഒരു യುಗം പോലെ തോന്നുന്നു; നിന്റെ വളയുള്ള മുടിയും മനോഹരമായ മുഖവും, dull eyes-ഉള്ളവർക്ക് അവരുടെ കൺതടികൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കപ്പെടുന്നു." "ഭർത്താക്കന്മാരെയും, പുത്രന്മാരെയും, കുടുംബത്തെയും, സഹോദരന്മാരെയും, ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ, അവസാനം, നിന്റെ അടുക്കലാണ് വന്നത്, അപ്രഹതനേ. നിന്റെ പാത അറിയുന്നവരും, നിന്റെ പാട്ടിൽ മോഹിതരായവരുമായ സ്ത്രീകൾ, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമോ?" "രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉയരുന്നത്, നിന്റെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖം, സ്നേഹദൃഷ്ടികൾ, വിശാലമായ നെഞ്ചിന്റെ ഭംഗി, ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആധാരമേ, ആവർത്തിച്ച് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ longing-ഉം bewildered-ഉം ആക്കുന്നു." "വ്രജവാസികൾക്ക് മംഗലമായ രൂപമേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദു:ഖവും ഇല്ലാതാക്കുന്നു, സർവജനമംഗലവും നൽകുന്നു. ദു:ഖത്തിൽ afflicted hearts-ഉള്ളവരിൽ നിന്നു, പ്രിയതമേ, നീ അല്പം പോലും പിന്മാറൂ; കാരണം, നിന്റെ അഭാവം തന്നെയാണ് longing-നുള്ള മരുന്ന്.