ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൃന്ദാവനത്തിലെ ആ രാത്രിയിൽ, കൃഷ്ണനെ തേടിയുള്ള ഗോപികൾ തമ്മിൽ അനവധി ഭാവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകൾ അരങ്ങേറി. “കാറ്റിനെയും മഴയെയും ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിനക്ക് സംരക്ഷണം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്,” എന്ന് ഒരുത്തി മറ്റൊരുത്തിയെ തന്റെ വസ്ത്രം കൊണ്ട്, ഒരു കൈകൊണ്ട് മാത്രമേയുള്ളൂവെങ്കിലും, മറച്ചു സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ മറ്റൊരുത്തി മറ്റെയാളുടെ തലമേൽ കയറി, “ദുഷ്ടയേ, അകറ്റു പോ! ഞാൻ ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കാൻ ജനിച്ചവളാണ്!” എന്ന് പറഞ്ഞു. അവിടെ മറ്റൊരുത്തി, “കാണൂ, ഈ ഭയാനകമായ കാട്ടുതീ! കണ്ണടയ്ക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരാളിതരെയൊരു പുഷ്പമാലകൊണ്ട് ഉരളിയിൽ കെട്ടി, “പാത്രം പൊട്ടിച്ച് നെയ്യു മോഷ്ടിച്ച മക്കൻ ഞാൻ പിടിച്ചു!” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഭയത്തിൽ മറ്റൊരുത്തി കണ്ണടച്ച് ഭയഭാവം നടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അവർ വൃന്ദാവനത്തിലെ താളുകളും വൃക്ഷങ്ങളും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ തേടി നടന്നു. അവർ കാട്ടിൽ പരക്കെ പരന്നിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാണിച്ചു. ആ ചിഹ്നങ്ങൾ നന്ദസൂതന്റെ ദിവ്യപാദങ്ങൾ തന്നെയാണ്—പതാക, താമര, വജ്രം, അങ്കുഷം, യവമണികൾ തുടങ്ങിയ അടയാളങ്ങളോടെ തെളിഞ്ഞതായിരുന്നു. അവ പാദചിഹ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് ഗോപികൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെയും ഒരൊറ്റ ഗോപിയുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ ചേർന്നുകാണുമ്പോൾ അവർ വേദനയോടെ പരസ്പരം പറഞ്ഞു: “ഇവൾ ആരാണ്, നന്ദസൂതനോടൊപ്പം നടന്ന് ഭുജത്തിൽ കൈവെച്ച്, ആനപ്പെണ്ണിനെ ആനപൂവൻ ചേർത്തതുപോലെയല്ലോ?” “അവൾ എത്ര ഭാഗ്യവതിയാണ്! ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ഗോവിന്ദൻ നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ച് അവളെ മാത്രം രഹസ്യമായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു.” “ഇവിടത്തെ വള്ളികളും ചെടികളും എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്! ബ്രഹ്മാവ്, ശിവൻ, മഹാലക്ഷ്മി ഇവരുടെ തലയിൽ ധരിക്കുന്ന ഗോവിന്ദന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളുടെ പൊടിയാണ് ഇവരെ അലങ്കരിക്കുന്നത്.” അവളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ ദൃഢമായി പതിഞ്ഞത് ഗോപികളെ വേദനിപ്പിച്ചു: “അച്യുതൻ നമ്മിൽ നിന്നു അവളെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്തു, അവളുടെ അധരസൗന്ദര്യം രഹസ്യമായി ആസ്വദിക്കുന്നു. അവളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ ഇനി കാണുന്നില്ല—നിശ്ചയമായും, പുല്ലും മുളയും കൊണ്ട് അവളുടെ സുന്ദരമായ പാദങ്ങൾ വേദനപ്പെട്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവളെ തോളിലേറ്റിയിരിക്കണം.” “കാണൂ, ഇവിടെയും അവിടെയും പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ ദൃഢമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—പ്രേമഭാരത്തിൽ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയയെ തോളിലേറ്റുന്നു; ഇവിടെ അവളെ ഇറക്കി പുഷ്പങ്ങൾ തിരിഞ്ഞെടുത്തു.” “ഇവിടെയാണവൻ അവളുടെ മുടി അലങ്കരിച്ചത്; അവൾ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുടി ചൂടി.” സ്വയംപര്യാപ്തനും ഏകത്വമുള്ളവനുമായ കൃഷ്ണൻ, അവളോടൊപ്പം പ്രേമഭാവത്തിൽ ലയിച്ചു, പ്രേമികളുടെ ദുർബലതയും സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലതയും കാണിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഈ സംഭവങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു, ഗോപികൾ ആശ്ചര്യത്തോടെയും വിഷാദത്തോടെയും കാട്ടിൽ കറങ്ങി നടന്നു. കൃഷ്ണൻ മറ്റെല്ലാ ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ഗോപി ഇതെല്ലാം അനുഭവിച്ചു. ഇവൾ താനാണ് എല്ലാം എന്നതിൽ അഭിമാനിച്ചു: ‘എന്നെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്ത്, മറ്റു ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ പ്രിയൻ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.’ കാട്ടിൽ ഒരു സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: “ഇനിയെനിക്ക് നടക്കാനാവില്ല; നീ എവിടെയാണെങ്കിലും എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ.” അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ തോളിൽ കയറൂ.” പക്ഷേ, അപ്പോൾ തന്നെ കൃഷ്ണൻ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു; അവൾ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി. “ഹായ, പ്രഭോ, പ്രിയേ, പ്രിയതമേ! എവിടെയാണ് നീ? എവിടെയാണ് നീ, ബലവാൻ? എനിക്കു ദയവായി ദർശനം തരേണം!” എന്ന് അവൾ നിലവിളിച്ചു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ പാത അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അവൻ എവിടേക്ക് പോയെന്നറിയാതെ, ഗോപികൾ അവരുടെ സുഹൃത്തെ കാണുകയും, അവളെ വേർപാടിന്റെ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയതും കാണുകയും ചെയ്തു. അവളിൽ നിന്ന് സംഭവിച്ചതെല്ലാം—അവളുടെ അഭിമാനവും, മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അവളുടെ ദു:ഖവും—കേട്ടപ്പോൾ അവർ അതിശയിച്ചു. അവരുടെ തിരച്ചിൽ ചന്ദ്രപ്രഭയിൽ തുടർന്നു; രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടപ്പോൾ അവർ മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണൻ മാത്രമായിരുന്നു; വാക്കുകളിൽ കൃഷ്ണൻ; പ്രവർത്തിയിൽ കൃഷ്ണനെ അനുകരിച്ച്; ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ച്; അവൻറെ ഗുണങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ടു, സ്വന്തം വീടുകളെ മറന്നുപോയി. പിന്നീട്, യമുനയുടെ തീരത്ത് വീണ്ടും ഒത്തുചേർന്ന്, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, കൃഷ്ണനെ പാടിത്തുടങ്ങി. അതേസമയം, രാജാവേ, അവർ ക്രോധത്തിൽ വായിൽ നിന്ന് തീയും കാറ്റും പുറത്ത് വിടുകയും, ഭൂമിയെ ഉജ്ജ്വലമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു—ഇത് സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനത്തെ സംവർത്തകാഗ്നിയെപ്പോലെയായിരുന്നു. ആ വൃക്ഷങ്ങൾ കത്തിത്തീർന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് വന്നു ബർഹിഷ്മത്പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനോപദേശത്തോടെ ശമിപ്പിച്ചു. ശേഷിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ട്, സ്വയംഭുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അവരുടെ പുത്രിയെ പ്രചേതസന്മാർക്ക് നൽകിയതും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചതും സംഭവിച്ചു. അവളിൽ നിന്നാണ്, ഒരു മഹാപാപത്തിന്റെ ഫലമായി, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രധാനകർത്താവ് ജനിച്ചത്. ചാക്ഷുഷമന്വന്തരത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, കാലചക്രം മുന്നോട്ടുപോയപ്പോൾ, ദക്ഷൻ, വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ഇഷ്ടജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജന്മത്തിൽ തന്നെ പ്രകാശം പകർന്നവനും, തന്റെ കഴിവുകൊണ്ടു പ്രശസ്തനുമായ ദക്ഷൻ, തന്റെ പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ടു “ദക്ഷൻ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ആദിമനായി, അവനെ സൃഷ്ടി സംരക്ഷണത്തിനായി നിയമിച്ചു; അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സർവ്വജീവികളുടെ പ്രഭുക്കളായി നിയമിച്ചു. ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ സ്മരിച്ച് പാടിത്തുടങ്ങി: “നിന്റെ ജനനത്താൽ വ്രജം ധന്യമായി; ലക്ഷ്മി ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാരെ എല്ലാ ദിശകളിലും കാണാം; ജീവൻ നിനക്കായി മാത്രമേയുള്ളൂവെന്ന് അവർ അന്വേഷിക്കുന്നു. ശ്രേഷ്ഠനേ, ശരദ്കാലരാത്രിയിൽ നിന്റെ ദൃഷ്ടി താമരയുടെ ഹൃദയസൗന്ദര്യവും മായ്ക്കുന്നു. പ്രേമസ്വാമിനേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളരഹിത ദാസിമാരാണ്; വരദ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നിനക്ക് യുക്തമായോ? ജലവിഷത്തിൽ നിന്ന്, പാമ്പരൂപിയായ അസുരനിൽ നിന്ന്, കാറ്റിലും മിന്നലിലും തീയിലും, മഴവെള്ളപ്പൊക്കത്തിലും, എല്ലായിടത്തുമുള്ള ഭയങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ്, പരമേശ്വരൻ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ രക്ഷിച്ചത്. നീ ഗോപിമാരുടെ പ്രിയൻ മാത്രമല്ല; സർവജീവികളുടെ അന്തർയാമിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, സാത്വതകുലത്തിൽ നീ അവതരിച്ചവനാണ്. വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭയത്തിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ അഭയം തേടുന്നവർക്കാണ്; പ്രിയനേ, നിന്റെ കമലപാണികൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെയ്ക്കണം. വ്രജത്തിന്റെ ദു:ഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി സ്വജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു; സഖാവേ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി അംഗീകരിക്കൂ; നിന്റെ മനോഹരമായ കമലമുഖം കാണിക്കൂ. വന്ദിക്കുന്നവരുടെ പാപനാശകനേ, പുല്ല് മേയുന്നവരെ പിന്തുടരുന്നവനേ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ നിവാസമേ, പാമ്പിന്റെ ഫണങ്ങൾ അർപ്പിച്ച നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ വേദന നീക്കൂ. മധുരവാക്യങ്ങൾ, മനോഹരമായ ചൊല്ലുകൾ, മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനം—കമലനയനാ, നീ ഞങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ടു ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കൂ.” ഇങ്ങനെ, വൃന്ദാവനത്തിലെ ആ ദിവ്യരാത്രിയിൽ, കൃഷ്ണനെ തേടിയുള്ള ഗോപികളുടെ പ്രേമവും വേദനയും, ആകുലതയും ഭക്തിയും, കൃഷ്ണനോടുള്ള ആഴമുള്ള ഏകാഗ്രതയും, ആ കനിഞ്ഞു പാടുന്ന ഹൃദയങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു.