ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോപികമാർ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകളെ അനുകരിച്ച് കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരാൾ അസുരന്റെ വേഷം ധരിച്ച് കൃഷ്ണന്റെ വേഷം ചെയ്ത മറ്റൊരാളെ പിടിച്ചു. മറ്റൊരാൾ, ഗോപുരവാസികളുടെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച്, കളിക്കുമ്പോൾ ആരെയോ കാലിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. ചിലർ കൃഷ്ണനും രാമനും ആയി ഗോപുരവാസികളായി നടിച്ചു. മറ്റൊരാൾ കാളിയ ദാനവനായി തോറ്റു; ഒരാൾ ബകാസുരന്റെ വേഷമെടുത്തു. അകലെ നിന്നവളെ കൃഷ്ണൻ വിളിക്കുന്നതുപോലെ മറ്റൊരാൾ വിളിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ പോലെ വാംശി വായിച്ചു കളിച്ചു; മറ്റ് ഗോപികമാർ അവളെ പ്രശംസിച്ചു: “ശബാഷ്!” ഒരാൾ തന്റെ കൈ മറ്റൊരാളുടെ തോളിൽ വെച്ച് നടക്കുമ്പോൾ, “ഞാൻ കൃഷ്ണനാണ്, എന്റെ സുന്ദരമായ നടപടി നോക്കൂ,” എന്ന് പറഞ്ഞു; അവളുടെ മനസ്സാക്ഷരാൽ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു. “കാറ്റിനെയും മഴയെയും ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിനക്ക് സംരക്ഷണം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്,” എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ തന്റെ വസ്ത്രം കൊണ്ടു, ഒരു കൈകൊണ്ട് മാത്രം മറച്ചു. മറ്റൊരാൾ മറ്റൊരാളുടെ തലയിൽ കയറി, “ദുഷ്ടയേ, പോ! ഞാൻ ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കാൻ ജനിച്ചവളാണ്!” എന്നു പറഞ്ഞു. ഒരിടത്ത്, “ഹേ ഗോപുരവാസികളേ, ഈ ഭയങ്കരമായ കാടുപിടി നോക്കൂ! കണ്ണടയ്ക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും,” എന്നു മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു. ഒരു സുന്ദരിയായ ഗോപിക, മറ്റൊരാളെ പൂമാല കൊണ്ടു ഉരലിൽ കെട്ടി, “പാത്രം പൊട്ടി വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ച മകനെയാണ് ഞാൻ കെട്ടുന്നത്!” എന്നു പറഞ്ഞു. ഭയപ്പെട്ട മറ്റൊരാൾ കണ്ണ് മൂടി ഭയമാകുന്നപോലെ നടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അവർ വൃന്ദാവനത്തിലെ വൃക്ഷങ്ങളെയും തഴുക്കളെയും കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; പിന്നെ, കാടിൽ പരന്നിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ അവർ കാണിച്ചു. ആ ചിഹ്നങ്ങൾ നന്ദന്റെ മഹാനായ പുത്രന്റേതാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു; അവയിൽ പതാക, പദ്മം, വജ്രം, അങ്കുഷം, യവം എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണാം. അവ പാദചിഹ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് ഗോപികമാർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവിടെ, കന്യകയുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റേതുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. അവർ വിഷാദത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ആർക്കാണ് ഈ പാദചിഹ്നങ്ങൾ? കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, തന്റെ കൈ അവന്റെ തോളിൽ വെച്ച്, ആനയോടൊപ്പം ആനകന്നി നടക്കുന്നതുപോലെ പോകുന്നു. ഈ ഗോപിക ഭഗവാൻ ഹരിയെ ആരാധിച്ചിരിക്കണം; അതിനാൽ ഗോവിന്ദൻ എല്ലാവരെയും വിട്ട് അവളെ മാത്രം രഹസ്യമായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു.” “എത്ര ഭാഗ്യവതികളാണ് ഈ തഴുക്കളും വൃക്ഷങ്ങളും! ഗോവിന്ദന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ നിന്ന് വീണ പൊടി ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലക്ഷ്മിയും തങ്ങളുടെ തലയിൽ വെക്കുന്നു. അവളുടേത് ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞ പാദചിഹ്നങ്ങൾ നമ്മെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നു; അച്യുതൻ അവളെ മാത്രം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി അവളുടെ അധരങ്ങൾ രഹസ്യമായി ആസ്വദിക്കുന്നു; അവളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ ഇനി കാണുന്നില്ല—നിസ്സംശയം, പുല്ലും മുളകളും കൊണ്ട് അവളുടെ কোমളമായ പാദങ്ങൾ വേദനിച്ചപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവളെ ഏറ്റെടുത്തു.” “ഇവിടെ, ഗോപികമാരേ, പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—പ്രേമഭാരത്തിൽ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയയേ ചുമന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയയേ നില്ക്കുവിച്ചു പൂക്കൾ തിരിച്ചു.” “ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ അവളുടെ വേണ്ടി പൂക്കൾ തിരിച്ചു; ഓരോ ചുവടിലും അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്.” “ഇവിടെ, കാമുകൻ തന്റെ പ്രിയയുടെ മുടി അലങ്കരിച്ചു; അവൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുടി ചൂടി.” “സ്വയം പര്യാപ്തനും, ഏകത്വത്തിൽ ലയിച്ചവനും ആയിട്ടും, കൃഷ്ണൻ അവളോടൊപ്പം രമിച്ചു; ഇതിൽ പ്രേമികളുടെ ദുർബലതയും സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലതയും കാണാം.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഗോപികമാർ ആശ്ചര്യത്തോടെയും ഭ്രമത്തോടെയും കാടിലൂടെ നടന്നു. കൃഷ്ണൻ മറ്റെല്ലാ സ്ത്രീകളെയും വിട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ആ ഗോപിക— അവൾ തന്നെ സകല സ്ത്രീകളിലും ശ്രേഷ്ഠയാണെന്ന് കരുതി: “കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഗോപികമാരെ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ പ്രിയൻ എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ അവർ കാടിൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: “ഇനി ഞാൻ നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നിന്നെ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ.” അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ തോളിൽ കയറി.” എന്നാൽ, അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി; അവൾ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി. “ഹായ, പ്രഭോ, പ്രിയനേ, പ്രിയതമേ! നീ എവിടെയാണ്, നീ എവിടെയാണ്, മഹാബാഹുവേ? എന്റെ സ്നേഹിതാ, ഈ ദുഃഖിനിയുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനാവൂ!” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ പോയ വഴിയെ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഗോപികമാർ, അവിടെയെത്തി, തന്റെ പ്രിയനെ വിട്ട് ദുഃഖിതയായ സഖിയെ കണ്ടു. അവളിൽ നിന്ന് സംഭവങ്ങൾ കേട്ടു—അവളുടെ അഭിമാനവും, മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, തന്റെ അപമാനവും—അവർക്കെല്ലാം അത്ഭുതം തോന്നി. അവർ ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ളതുവരെ കാടിലൂടെ നടന്നു; അന്ധകാരം വന്നപ്പോൾ ഗോപികമാർ തിരിച്ചുപോയി. അവരുടെ മനസ്സും വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും എല്ലാം കൃഷ്ണനിലായിരുന്നു; അവൻറെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം പാടിക്കൊണ്ട്, സ്വന്തം വീടുകളെ അവർ മറന്നു. വീണ്ടും യമുനാതീരത്ത് എത്തിയ അവർ, കൃഷ്ണനെ ഓർത്തു, കൂട്ടമായി ചേരുകയും, കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കൃഷ്ണനെ പാടുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ നിന്നുള്ള കോപത്തിൽ അവർ വായിലൂടെ തീയും കാറ്റും പുറത്തുവിട്ടു; അത് സംവർത്തകാഗ്നി പോലെ ഭൂമിയെ ഉണങ്ങിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുപോലെ. ആ വൃക്ഷങ്ങൾ ചിതലായപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനോപദേശത്തോടെ ശമിപ്പിച്ചു. ശേഷിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ ഭയക്കുകയും, സ്വയമ്ഭവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം തങ്ങളുടെ മകളെ പ്രചേതസ്മാർക്ക് നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവരിൽ നിന്നാണ്, മഹാപാപഫലമായി, പ്രജാപതിയായ ദക്ഷൻ ജനിച്ചത്. ചാക്ഷുഷമന്വന്തരാന്തരത്തിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, കാലചക്രം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ദക്ഷൻ, വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനത്തിൽ തന്നെ തന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് മറ്റെല്ലാവരെയും മങ്ങിയവനായി, തന്റെ കഴിവുകൊണ്ട് ദക്ഷൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു; തന്റെ കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടു തന്നെ. ആദിയില്ലാത്തവൻ അവനെ സൃഷ്ടിക്കും സംരക്ഷിക്കും വിധേയനായി നിയമിച്ചു; അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സകല ജീവികളുടെ അധിപതികളായി നിയമിച്ചു. ഇതിനുശേഷം, ഗോപികമാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ജനനത്തിൽ വ്രജം കൂടുതൽ സമൃദ്ധിയായി; ലക്ഷ്മി ഇവിടെ സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെടട്ടെ; ജീവൻ നിനക്കായി അർപ്പിച്ചവർ നിന്നെ തിരയുന്നു. ഹേ മഹാനേ, ശരദ്കാലരാത്രിയിൽ നിന്റെ കാഴ്ച പദ്മത്തിന്റെ മനസ്സിന്റെ സൗന്ദര്യവും കവർന്നു. പ്രേമസ്വാമി, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളമില്ലാത്ത ദാസിമാരാണ്; വരദാ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നീതിയാണോ? നീ ജലവിഷത്തിൽ നിന്നും, പാമ്പായ അസുരനിൽ നിന്നും, കാറ്റിലും, മിന്നലിലും, അഗ്നിയിലും, മഴയുടെ ദേവന്റെ പുത്രനിൽ നിന്നും, എല്ലായിടത്തും വരുന്ന അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ പലതവണ രക്ഷിച്ചു. നീ ഗോപികമാരുടെ ആനന്ദം മാത്രമല്ല; നീ എല്ലാ ജീവികളുടെ അന്തർയാമിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, സാത്വതകുലത്തിൽ നീ അവതരിച്ചവനാണ്, സ്നേഹിതാ.