ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ കണ്ടെത്താനായി വിഷമത്തോടെ ഗോപികൾ വനം ചുറ്റി തിരഞ്ഞു. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണന്റെ സ്മരണയോടെ, അവർ കൃഷ്ണന്റെ കായിക ലീലകളെ അനുകരിച്ച് കളിച്ചു. ഒരാൾ പൂതനയായി നടിച്ചു, കൃഷ്ണനെ തനിക്കു മുലകുടിക്കാൻ വിളിച്ചു; മറ്റൊന്ന് കുഞ്ഞ് പോലെ കരയുന്നവളായി, മറ്റൊന്ന് ചക്കരാസുരനെ അനുകരിച്ച്, കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു. മറ്റൊന്ന് അസുരന്റെ വേഷം കെട്ടി, കൃഷ്ണനായി അഭിനയിച്ചവളെ പിടിച്ചു; മറ്റൊന്ന് ഗോപുരം ഗ്രാമത്തിലെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച്, മറ്റൊന്നിനെ വലിച്ചിഴച്ചു. കുറച്ച് ഗോപികൾ കൃഷ്ണനും രാമനും ആയി, കാളകളെ മേയിക്കുന്നവരായി അഭിനയിച്ചു; മറ്റൊന്ന് വത്സാസുരനെ അനുകരിച്ച് തോറ്റു; ഒരാൾ ബകാസുരനെ അനുകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദൂരെയിരുന്നവളെ വിളിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊന്ന് വേദിയിൽ കുരുവി പോലെ, കൃഷ്ണന്റെ വേഷത്തിൽ വംശി വായിച്ചു, മറ്റു ഗോപികൾ “നല്ലത്!” എന്നു പ്രശംസിച്ചു. ഒരാൾ മറ്റൊന്നിന്റെ ഭുജത്തിൽ കൈ വെച്ച് നടന്നു, “ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ, എന്റെ സുന്ദരമായ നടപ്പു നോക്കൂ” എന്ന് പറഞ്ഞു, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചു. “കാറ്റിനോ മഴയ്ക്കോ ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞ്, ഒരാൾ മറ്റൊന്നിനെ തൻറെ വസ്ത്രം കൊണ്ട്, ഒരുകൈ കൊണ്ട് മറച്ചു. മറ്റൊന്ന് മറ്റൊന്നിന്റെ തലയിൽ കയറിപ്പോയി, “ദുഷ്ടവളേ, നീ പോകൂ! ഞാൻ ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കാൻ ജനിച്ചവനാണ്!” എന്ന് പറഞ്ഞു. “ഓ ഗോപങ്ങൾ, ഈ ഭയങ്കര കാട്ടുതീ കാണൂ! കണ്ണ് അടയ്ക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും” എന്നൊന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരു സുന്ദരിയായ ഗോപി, മറ്റൊന്നിനെ പൂമാലകളാൽ കുഴപ്പിച്ചു, “പാത്രം പൊട്ടിച്ചു, നെയ്യ് മോഷ്ടിച്ച കൃഷ്ണനെ ഞാൻ കെട്ടുന്നു!” എന്ന് പറഞ്ഞു; ഭയപ്പെട്ട മറ്റൊന്ന് കണ്ണ് മൂടി, ഭയപ്പെട്ടതുപോലെ നടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അവർ വൃന്ദാവനത്തിലെ വൃക്ഷങ്ങളെയും തഴകളെയും കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാട്ടി. ആ പാദചിഹ്നങ്ങൾ — പതാക, താമര, വജ്രം, അങ്കുസം, യവം എന്നിവയുള്ള — നന്ദന്റെ മഹാനായ പുത്രന്റെതാണ്. ആ ചിഹ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് ഗോപികൾ മുന്നോട്ട് പോയി; ചില ചിഹ്നങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ വധുവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു, അവർ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇവ ഏതൊരാളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങളാണ്, കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, ഭുജത്തിൽ കൈ വെച്ചിരിക്കുന്നതും, ആനയുടെ പെൺകുഞ്ഞ് ആനയുമായി ചേർന്നതുപോലെ?” “നിശ്ചയമായും ഈ ഗോപി ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചിരിക്കുന്നു; ഗോവിന്ദൻ സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് അവളെ രഹസ്യമായി കൂട്ടിപ്പോയിരിക്കുന്നു.” “എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ് ഈ തഴകളും ചെടികളും! ഗോവിന്ദന്റെ പാദതാമരയിലെ പൊടി അവരെ തൊട്ടിരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മയും ശിവനും ലക്ഷ്മിയും അതിനെ തലയിൽ വെക്കുന്നു.” “വധുവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ വളരെ ആഴത്തിൽ അടിച്ചിരിക്കുന്നു; കൃഷ്ണൻ അവളെ മാത്രം എടുത്ത്, രഹസ്യത്തിൽ അവളുടെ അധരങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നു; പാദചിഹ്നങ്ങൾ ഇനി കാണുന്നില്ല — അവളുടെ നയനപാദങ്ങൾ പുല്ലും തഴകളും കൊണ്ടു വേദനിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവളെ ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു.” “ഇവിടെ, ഗോപികൾ, പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ; കൃഷ്ണൻ പ്രേമഭാരത്തിൽ അവളെ ചുമന്നിരിക്കുന്നു; ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ പൂക്കൾ ചുവടു വച്ച് അവളെ താഴെ ഇറക്കി.” “ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ അവള്ക്ക് പൂക്കൾ എടുത്തു; ഓരോ ചുവടിലും കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണാം.” “ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയയുടേത് മുടി അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൾ ഇരുന്നപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവളെ അലങ്കരിച്ചു.” “സ്വയം തൃപ്തനും, ഏകീഭവിച്ചവനുമാണ് കൃഷ്ണൻ, എന്നാൽ അവളോടൊപ്പം പ്രേമലീലയിൽ ഏർപ്പെട്ടതിൽ, പ്രേമികളുടെ ദുർബലതയും സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലതയും കാണിച്ചു.” ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച്, അവരിൽ കൃഷ്ണൻ മറ്റുള്ളവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് കൂട്ടിപ്പോയ ഗോപി — അവൾതന്നെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയായവളായി കരുതിയിരിക്കുന്നു: “കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ പ്രിയൻ ഇപ്പോൾ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.” വനംകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: “നീ എവിടെയോ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ; ഞാൻ ഇനി നടക്കാൻ കഴിയില്ല.” കൃഷ്ണൻ “എന്റെ ഭുജത്തിൽ കയറൂ” എന്ന് പറഞ്ഞു; എന്നാൽ അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷമായി, വധു ദുഃഖത്തിൽ വിറച്ചു. “അയ്യോ, പ്രഭു, പ്രിയൻ, പ്രിയതമേ! നീ എവിടെയാണ്, എവിടെയാണ്, ബലവാനായവനെ? സുഹൃത്തേ, ദയവായി, ഈ ദാരിദ്ര്യവതിയായ ദാസിയെ കാണിച്ചരുളൂ!” എന്ന് അവൾ വിളിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ പാത തിരയുമ്പോൾ, ഗോപികൾ എവിടെയോ പോയെന്ന് അറിയാതെ, അവരുടെ സുഹൃത്തിനെ കണ്ടു; അവൾ, പ്രിയനോടുള്ള വേർപാടിൽ, വിറച്ചു, വിഷമിച്ചു. അവളിൽ നിന്ന്, അവളുടെ അഭിമാനവും മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അവളുടെ ദുഃഖവും കേട്ടപ്പോൾ, ഗോപികൾ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി. അവാർ, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ളവരെ വനംകയറി; അന്ധകാരമാകുമ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ തിരികെ പോയി. അവരുടെ മനസ്സും, വാക്കുകളും, പ്രവർത്തികളും, ആത്മാവും, കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു; അവർ കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം പാടിയപ്പോൾ, സ്വന്തം വീടുകളെ ഓർക്കാതെ പോയി. പുനഃ യമുനാനദിയുടെ തീരത്ത്, കൃഷ്ണനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, ഒരുമിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, കൃഷ്ണനെ പാടിച്ചു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, കോപത്തിൽ അവർ വായിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും കാറ്റും പുറത്ത് വിട്ടു, ഭൂമിയെ ശൂന്യമാക്കാൻ, സമ്വർത്തകാഗ്നി പോലെ. അപ്പോൾ, ആ വൃക്ഷങ്ങൾ കുഴഞ്ഞു, ബ്രഹ്മാവ് എത്തിയ്, ബാഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ഉപദേശിച്ചു. ശേഷിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ, ഭയപ്പെട്ട്, സ്വയഭുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, അവരുടെ മകളെ പ്രചേതസിന് നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവിടെ, വലിയ ദോഷം മൂലം, ജീവികളുടെ ആദിപുരുഷൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, കാലം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, ദക്ഷൻ, വിധിയുടെ പ്രേരണയിൽ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനത്തിൽ തന്നെ, തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാവരെയും മിഴിച്ച ദക്ഷൻ, തന്റെ കഴിവിൽ “ദക്ഷൻ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ആദിമായവൻ, ജീവികളുടെ സൃഷ്ടിക്കും സംരക്ഷണത്തിനും, ദക്ഷനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സകല ജീവികളുടെ അധിപന്മാരായി നിയമിച്ചു. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: “വ്രജം നിന്റെ ജനനത്തിൽ കൂടുതൽ വാസ്തവമായി, ലക്ഷ്മി ഇവിടെ എപ്പോഴും വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലാ ദിശയിലും കാണപ്പെടട്ടെ; ജീവൻ നിനക്കായി നിലനിൽക്കുന്നവർ നിനയെ തേടുന്നു.” “ഓ മഹാനായവാ, ശരത്കാല രാത്രിയിൽ, നിന്റെ ദൃഷ്ടി താമരയുടെ ഹൃദയത്തിലെ സൗന്ദര്യം തട്ടിയെടുക്കുന്നു. പ്രേമത്തിന്റെ പ്രഭുവേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളമില്ലാത്ത ദാസികൾ; വരം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നീതിയാണോ?