ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിച്ചു കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയോട് അവർ ചോദിച്ചു: "ഭൂമിദേവി, നീ ഏത് തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ? കേശവന്റെ പാദങ്ങൾ നിന്നെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ നിന്നിൽ ആനന്ദത്തിന്റെ രോമാഞ്ചം കാണാം. അതോ അവന്റെ മഹത്തായ കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടാണോ, അതോ അവൻ വരാഹരൂപത്തിൽ നിന്നെ അളിംഗനം ചെയ്തതുകൊണ്ടാണോ?" അല്ലെങ്കിൽ, "അച്യുതൻ തന്റെ പ്രിയയുമായി ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടോ? അവന്റെ ശരീരം, ദൃഷ്ടി എന്നിവ കൊണ്ട് അവളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്നു. അവന്റെ പ്രിയയുടെ കുങ്കുമം മിശ്രിതമായ മലർമാലയുടെ സുഗന്ധം ഇവിടെ പരന്നിരിക്കുന്നു." "കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയയുടെ ഭുജത്തിൽ തന്റെ കമലദലപോലുള്ള കൈ വെച്ച്, തുളസി മലർമാലയും മധുരമധുപങ്ങളും അനുഗമിക്കുന്നവനായി ഇവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കുമ്പോൾ മരങ്ങൾ അവനോട് വണങ്ങുന്നുണ്ടോ?" "ഈ ലതകളോടു ചോദിക്കൂ, അവ മരങ്ങളെ അളിംഗനം ചെയ്യുന്നു; അവന്റെ സ്പർശം കൊണ്ടാണ് ആനന്ദരോമാഞ്ചം കാണിക്കുന്നത്." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിച്ച് അലമുറയിടുന്ന ഗോപികൾ, അവന്റെ ലീലകൾ അനുകരിച്ച്, ഓരോരുത്തരും കൃഷ്ണനിൽ മുഴുകി കളിച്ചു. ഒരു ഗോപികാ, പൂതനയെ അനുകരിച്ച് തന്റെ മുലകുഞ്ഞിനെ കൃഷ്ണനായി കളിച്ചവനു കൊടുത്തു; മറ്റൊന്ന്, കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ നടിച്ച് മറ്റൊന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി ശകടാസുരനെ അനുകരിച്ച്, കാൽകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു. മറ്റൊരുത്തി ഒരു അസുരനെപ്പോലെ നടിച്ച്, കൃഷ്ണനായി കളിക്കുന്നവളെ പിടിച്ചു; മറ്റൊന്ന്, ഗോപുരസദസ്സിന്റെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച്, മറ്റൊരുത്തിയെ കാലിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. ചിലർ കൃഷ്ണനും രാമനും ആയി കളിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി വത്സാസുരനെ അനുകരിച്ച് തോറ്റു; മറ്റൊരുത്തി ബകാസുരനെ അവതരിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ദൂരെയുണ്ടെന്ന് വിളിച്ച്, മറ്റൊരുത്തി വേദനയോടെ പിന്നാലെ പോയി, വാംശി വായിച്ചു കളിച്ചു; മറ്റുള്ളവർ അവളെ പ്രശംസിച്ചു: "ശബാശ്!" ഒരുത്തി മറ്റൊരുത്തിയുടെ ഭുജത്തിൽ കൈ വെച്ച് നടന്നു: "ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ—എന്റെ സുന്ദരമായ നടപ്പ് നോക്കൂ," എന്നുപറഞ്ഞു. "കാറ്റിനെയോ മഴയെയോ പേടിക്കേണ്ട; ഞാൻ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരുക്കം ചെയ്തു," എന്നുപറഞ്ഞ്, മറ്റൊരുത്തിയെ ഒരു കൈകൊണ്ട് വസ്ത്രം കൊണ്ട് മൂടി. ഒരുത്തി മറ്റൊരുത്തിയുടെ തലയിൽ കയറി: "ദുഷ്ടേ, പോയി! ഞാൻ ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കാൻ ജനിച്ചു!" എന്നുപറഞ്ഞു. "അയ്യോ, ഈ കാട്ടുതീ നോക്കൂ! കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും," എന്നുപറഞ്ഞു മറ്റൊരുത്തി. ഒരു സുന്ദരി മറ്റൊരുത്തിയെ പൂമാലകൊണ്ട് ഉരുക്കിൽ കെട്ടി: "നാടൻമക്കളെ, മടക്കുടവും നെയ്യും മോഷ്ടിച്ച മക്കൻ കെട്ടുകയാണ്!" എന്നു പറഞ്ഞു; ഭയപ്പെട്ട മറ്റൊരുത്തി കണ്ണുകൾ മൂടി ഭയമെന്നു നടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, അവർ വൃന്ദാവനത്തിലെ വൃക്ഷങ്ങളോടും ലതകളോടും കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു, കാട്ടിൽ പരന്നിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാണിച്ചു. അവ ചിഹ്നങ്ങൾ—പതാക, കമലം, വജ്രം, അങ്കുഷം, യവം എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ച—നന്ദന്റെ മകന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ ആണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവ പാദചിഹ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന്, അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു; അവയിൽ ചിലത് ഒരു വധുവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, വിഷാദത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഇവ ഏതൊരുത്തിയുടെ പാദചിഹ്നങ്ങളാണ്? അവൾ തന്റെ ഭുജം കൃഷ്ണന്റെ കവിളിൽ വച്ച്, ആനപെണ്ണ് ആനയെ അളിംഗിക്കുന്നത് പോലെ കൂടെനടക്കുന്നു." "ഇവൾ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചവളായിരിക്കണം; ഗോവിന്ദൻ സന്തോഷിച്ചു ഞങ്ങളെ വിട്ട് അവളെ രഹസ്യമായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു." "എത്ര ഭാഗ്യവതികളാണ് ഈ ലതകളും ചെടികളും! ഗോവിന്ദന്റെ പാദരജസ് അവയെ അലങ്കരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലക്ഷ്മിയും തങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കുന്ന ഈ പാദധൂലി അവർക്കാണ് ലഭിച്ചത്." "ഇവളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ തഴുകിയിരിക്കുന്നു; കൃഷ്ണൻ അവളെ മാത്രം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി അവളുടെ അധരങ്ങൾ രഹസ്യമായി ആസ്വദിക്കുന്നു; അവളുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ ഇനി കാണുന്നില്ല. കാട്ടിലെ പുല്ലും തളിരും കൊണ്ട് അവളുടെ കൊമളം കാൽ വേദനപ്പെട്ടപ്പോൾ പ്രിയൻ അവളെ ഉയര്‍ത്തി കൊണ്ടുപോയിരിക്കണം." "ഇവിടെയാണോ, ഗോപികൾ, പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ തഴുകിയിരിക്കുന്നത്? കൃഷ്ണൻ പ്രേമഭാരത്തിൽ അവളെ ചുമന്നിരിക്കുന്നു; ഇവിടെ അവൻ അവളെ ഇറക്കി പൂക്കൾ എടുക്കുന്നു." "ഇവിടെയാണവൻ അവളുടെ വേണ്ടി പൂക്കൾ എടുത്തത്; ഓരോ ചുവടിലും അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്." "ഇവിടെയാവും പ്രേമികൻ അവളുടെ മുടി അലങ്കരിച്ചത്; അവൾ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുടി അലങ്കരിച്ചു." "സ്വയം തൃപ്തനും ഏകത്വത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നവനായി കൃഷ്ണൻ അവളോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു; ഇതിൽ പ്രേമികരുടെ ദയനീയതയും സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലതയും കാണിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോപികൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ കാട്ടിലൂടെ നടന്നു; കൃഷ്ണൻ മറ്റെല്ലാ ഗോപികളെ വിട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയവൾ— അവൾ സ്വയം അഭിമാനത്തോടെ വിചാരിച്ചു: "എല്ലാ ഗോപികളും ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ പ്രിയൻ എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു." അവൾ കാട്ടിൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തി, അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഇനി നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നിന്നു മനസ്സിൽ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകൂ." അവളോട് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "എന്റെ ഭുജത്തിൽ കയറി ഇരിക്കൂ." എന്നാൽ അപ്പോൾ തന്നെ കൃഷ്ണൻ അവളെ വിട്ട് മറഞ്ഞു; വധു ദുഃഖത്തിൽ ആവിഷ്കരിച്ചു: "അയ്യോ, പ്രഭോ, പ്രിയനേ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ! എവിടെയാണു നീ? എവിടെയാണു നീ, മഹാബാഹുവേ? സുഹൃത്തെ, ഈ ദയനീയ ദാസിക്ക് ദർശനം തരേണമേ!" ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ വഴിയെ അന്വേഷിച്ചു, ഗോപികൾ എവിടെയാണവൻ പോയതെന്ന് അറിയാതെ, ദുഃഖത്താൽ വിറയുന്ന അവരുടെ സുഹൃത്തെ കണ്ടു. അവളിൽ നിന്നു സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ—അവളുടെ അഭിമാനവും മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അവളുടെ ദുർഭാഗ്യം കൊണ്ടുണ്ടായ അപമാനവും—കേട്ട്, ഗോപികൾ അത്ഭുതത്തിൽ ആകുന്നു. പിന്നീട്, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ളവർക്ക് കാട്ടിൽ നടക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര നേരം അവർ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു; അന്ധകാരം വീണപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ തിരികെ മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സും വാക്കും പ്രവർത്തിയും എല്ലാം കൃഷ്ണനിലായിരുന്നു; അവർ അവന്റെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം പാടുകയും സ്വന്തം വീടുകളെ മറക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട്, അവർ വീണ്ടും യമുനയുടെ തീരത്ത് കൃഷ്ണനെ ഓർത്ത് ഒത്തുചേർന്നു, അവന്റെ വരവിനായി കാത്ത് കൃഷ്ണനെ പാടി. അപ്പോൾ, രാജാവേ, കോപത്തിൽ അവർ വായിൽനിന്ന് തീയും കാറ്റും പുറത്തുവിട്ടു; കാലാന്ത്യത്തിലെ സംവർത്തകാഗ്നിപോലെ ഭൂമിയെ ഉണങ്ങിക്കളയാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ വൃക്ഷങ്ങൾ ചിതലാക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് വന്നു, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ഉപദേശിച്ചു. പിന്നീട്, ബാക്കിയുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ ഭയന്ന്, സ്വയംഭുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം തങ്ങളുടെ മകളെ പ്രചേതസന്മാർക്ക് നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പന പ്രകാരം, അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവരിൽ നിന്നു, വലിയ ഒരു അപചാരത്തിന്റെ ഫലമായി, പ്രജാപതി ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിനിടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ, ദക്ഷൻ, വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.