ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കൂട്ടം, അവന്റെ സ്നേഹഭാവം മുഴുവൻ തങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആഗിരണം ചെയ്തവരാണ്. അവർ നടക്കുമ്പോഴും, പുഞ്ചിരിയിലും, കണ്ണുകളിലൂടെയും, സംസാരത്തിലും, എല്ലാ പ്രവർത്തികളിലും കൃഷ്ണന്റെ വിനോദഭാവങ്ങൾ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, "ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ" എന്ന വിശ്വാസം ഹൃദയത്തിൽ പിടിച്ചു, അവന്റെ രീതികൾ അനുസരിച്ച് പെരുമാറി. അവരും കൂട്ടം ചേർന്ന്, കൃഷ്ണനെ കുറിച്ചുള്ള ഗാനം ഉച്ചത്തിൽ പാടി, വനത്തിൽ വനത്തിൽ കൃഷ്ണനെ തേടി, അജ്ഞാനികൾ പോലെ അലഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ Supreme Person ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, മരങ്ങളോട് ചോദിച്ചു; മരങ്ങൾ അകലെ നിന്നാലും, അവയിൽ കൃഷ്ണൻ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ആകാശത്തോട് ചോദിക്കുന്നതുപോലെ. "അശ്വത്ത, പ്ലക്ഷ, ന്യഗ്രോധമരങ്ങൾ, നന്ദന്റെ മകൻ ഈ വഴിയിലൂടെ പോയിട്ടുണ്ടോ? അവന്റെ സ്നേഹപരമായ കണ്ണുകളും, പ്രകാശമുള്ള പുഞ്ചിരിയും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ കവർന്നിരിക്കുന്നു." "കുരബക, അശോക, നാഗ, പുന്നാഗ, ചമ്പകമരങ്ങൾ, അഭിമാനമുള്ള യുവതികളിൽ കൃഷ്ണന്റെ സഹോദരൻ രാമൻ ഈ വഴിയിലൂടെ പോയിട്ടുണ്ടോ?" "തുലസി, ഗോവിന്ദന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, തുമ്പികൾ ചുറ്റുമുള്ളവളേ, അച്യുതൻ, നീ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഈ വഴി പോയിട്ടുണ്ടോ?" "മാലതി, മല്ലിക, ജാതി, യൂതികാ, മാധവൻ ഈ വഴി പോയിട്ടുണ്ടോ? അവന്റെ സ്പർശം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" "യമുനയുടെ തീരത്തുള്ള ചൂത, പ്രിയാല, പനസ, ആസന, കോവിദ, ജംബു, അർക, ബില്വ, ബകുല, ആമ്ര, കടംബ, നീപ എന്നിവയും, മറ്റ് എല്ലാ മരങ്ങളും, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ശൂന്യമായപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഏത് വഴി പോയെന്ന് ദയവായി കാണിച്ചുതരൂ." "ഭൂമിയെ, എന്ത് തപസ്സ് ചെയ്തുവോ? കേശവന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചതിന്റെ ഉല്ലാസത്തിൽ, നീ തിളങ്ങുന്നു, രോമങ്ങൾ നനയുന്നു. അതോ, അവന്റെ മഹാ പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ടോ, വരാഹ രൂപത്തിൽ നിന്നുള്ള അങ്കം കൊണ്ടോ?" "അച്യുതൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേയ്ക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടോ, അവളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അവന്റെ ശരീരത്തിലും ദൃഷ്ടിയിലും സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്? അവൻ കുലത്തിലെ പ്രധാനിയുടെ മാലയിലെ സുഗന്ധം, പ്രിയയുടെ കുങ്കുമം ചേർന്നത്, ഇവിടെ പടരുന്നു." "തന്റെ കമലപോലുള്ള കൈ പ്രിയയുടെ ഭുജത്തിൽ വെച്ച്, രാമന്റെ സഹോദരൻ, തുളസിയും മദമായ തുമ്പികളും പിന്തുടർന്ന്, ഇവിടെ നടക്കുന്നു; മരങ്ങൾ അവനെ കാണുമ്പോൾ നമിക്കുന്നു, അവൻ സ്നേഹത്തോടെ അവരെ നോക്കുന്നു." "ഈ വള്ളികൾക്ക് ചോദിക്കൂ, മരങ്ങളെ കൈകളാൽ അണയുന്നവൾ; കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശം ലഭിച്ചപ്പോൾ അവർ ഉല്ലാസത്തിൽ രോമാഞ്ചം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ തേടിയുള്ള വേദനയിൽ, ഗോപികൾ ഉന്മാദത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, അവന്റെ വിനോദഭാവങ്ങൾ അനുകരിച്ചു, ഓരോരുത്തരും അവനിൽ ആഗിരണം ചെയ്തു. ഒരൊറ്റ ഗോപിക, പൂതനയെ അനുകരിച്ച്, കൃഷ്ണനെ തന്റെ മുലയിൽ പാലു കുടിക്കാൻ വിളിച്ചു; മറ്റൊന്ന്, കരയുന്ന ശിശുവിനെ അനുകരിച്ച്, ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; മറ്റൊന്ന്, ചക്രദാനവനെ അനുകരിച്ച്, കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു. മറ്റൊന്ന്, ദാനവനെ പോലെ നടിച്ചു, കൃഷ്ണനെ അഭിനയിച്ചവളെ പിടിച്ചു; മറ്റൊന്ന്, ഗോപുരംപോലെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച്, മറ്റൊരുത്തിയെ കാൽകൊണ്ട് വലിച്ചു. മറ്റൊന്ന്, കൃഷ്ണനും രാമനും ആയി, കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യകാല കാവൽക്കാരൻ എന്നപോലെ നടിച്ചു; മറ്റൊന്ന്, കാളദാനവനെ അനുകരിച്ച് തോറ്റു; മറ്റൊന്ന്, ബകാസുരനെ അഭിനയിച്ചു. കഴിഞ്ഞു, ദൂരെയായിരുന്ന ഒരാളെ വിളിച്ചു, കൃഷ്ണൻ പോലെ, മറ്റൊന്ന് പിന്നെ ഫ്ലൂട്ട് വായിച്ച് വിനോദിച്ചു; മറ്റു ഗോപികൾ "നന്നായി" എന്ന് പ്രശംസിച്ചു. ഒരൊറ്റ ഗോപിക, മറ്റൊരുത്തിയുടെ ഭുജത്തിൽ കൈ വെച്ച്, "ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ—എന്റെ നടപ്പു കാണൂ" എന്ന് പറഞ്ഞു, മനസ്സ് കൃഷ്ണനിൽ ആഗിരണം ചെയ്തു. "കാറ്റിനും മഴയ്ക്കും ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു," എന്ന് പറഞ്ഞ്, മറ്റൊരുത്തിയെ ഒരു കൈ കൊണ്ട് തലക്കെട്ട് കൊണ്ട് മറച്ചു. മറ്റൊന്ന്, മറ്റൊരുത്തിയുടെ തലയിൽ കയറി, "ദുഷ്ടവളേ, നീ പോകൂ! ഞാൻ ദുഷ്ടരെ ശാസിക്കാൻ ജനിച്ചവൻ!" എന്നുവിളിച്ചു. അവിടെ, മറ്റൊന്ന്, "ഗോവിന്ദങ്ങൾ, ഈ ഭയാനകമായ കാടുതീ കാണൂ! കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ സുരക്ഷിതമാക്കും," എന്നുവിളിച്ചു. ഒരു സുന്ദരിയായ ഗോപിക, മറ്റൊരുത്തിയെ പുഷ്പമാലയിൽ കെട്ടി, "പാത്രങ്ങൾ തകർത്തു, നെയ്യ് കവർന്ന മക്കൻ butter thief-നെ ഞാൻ കെട്ടുന്നു!" എന്ന് പറഞ്ഞു; ഭയപ്പെട്ട മറ്റൊന്ന് കണ്ണുകൾ മൂടി ഭയത്തേത് നടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, വൃന്ദാവനത്തിലെ വള്ളികളും മരങ്ങളും കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാട്ടി. ആ പാദചിഹ്നങ്ങൾ, വ്യക്തമായി കാണാവുന്നവ, മഹാനായ നന്ദയുടെ മകന്റെതാണ്; പതാക, കമലം, വജ്രം, അങ്കുഷം, യവം തുടങ്ങിയ ചിഹ്നങ്ങൾ അവയിൽ കാണാം. ആ പാദചിഹ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന്, സ്ത്രീകൾ മുന്നോട്ട് പോയി; വധുവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളുമായി ചേർന്നത് കണ്ടു, വേദനയിൽ സംസാരിച്ചു. "ഇവരുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ, നന്ദന്റെ മകനുമായി പോകുന്നവയാണ്; അവളുടെ ഭുജം അവന്റെ ഭുജത്തിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു, ആനയുടെ പെൺകുട്ടി ആനയെ അണയുന്നതുപോലെ." "നിശ്ചയമായും, ഈവൾ ഹരിയെ ആരാധിച്ചവളാണ്; ഗോവിന്ദൻ, സന്തോഷം കൊണ്ടു, നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ച് അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു." "എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ് ഈ വള്ളികളും ചെടികളും, ഗോവിന്ദന്റെ കമലപാദങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള പൊടിയാൽ പറ്റിയവ; ബ്രഹ്മാ, ശിവ, ലക്ഷ്മി ഇവയെ തങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കുന്നു." "വധുവിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ അതിൽ വേദനിക്കുന്നു; അച്യുതൻ, ഗോപികളിൽ നിന്ന് അവളെ മാത്രം എടുത്ത്, അവളുടെ അധരങ്ങൾ രഹസ്യമായി ആസ്വദിക്കുന്നു; അവളുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ ഇനി കാണുന്നില്ല—നിശ്ചയമായും, മൃദുവായ പാദങ്ങൾ പുല്ലും തളിരും കൊണ്ടു വേദനപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവളെ ഉയര്‍ത്തി എടുത്തു." "ഗോപികളേ, കാണൂ, ഈ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—കൃഷ്ണൻ സ്നേഹഭാരത്തിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ചുമന്നു; ഇവിടെ, മഹാത്മാവ് അവളെ താഴെ വച്ച് പൂക്കൾ എടുത്തു." "ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ പൂക്കൾക്ക് വേണ്ടി പൂക്കൾ എടുത്തു; ഓരോ ചുവടിലും, അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണാം." "ഇവിടെ, കൃഷ്ണൻ അവളുടെ മുടി ഒരുക്കി; അവൾ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ കൈകൊണ്ട് മുടി അലങ്കരിച്ചു." "സ്വയം തൃപ്തനും, ഏകത്വത്തിൽ ഉള്ളവനും, അവളോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു; പ്രേമികരുടെ ദുർബലതയും സ്ത്രീകളുടെ ചഞ്ചലതയും കാണിച്ചു." ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ പരസ്യമായി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അജ്ഞാനത്തിൽ അലഞ്ഞു; കൃഷ്ണൻ ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരു ഗോപിയെ മാത്രം വനത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി— ആ ഗോപിക, "എല്ലാ സ്ത്രീകളിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമയാണെന്ന്" കരുതി: "ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്, എന്നാൽ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു." വനത്തിലെ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: "ഇനി ഞാൻ നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നീ എവിടെയായാലും എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "എന്റെ ചുമലിൽ കയറ്റൂ." എന്നാൽ, അന്നു കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷമായി, വധു ദുഃഖത്തിൽ പകച്ചു. "അയ്യോ, പ്രഭുവേ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനേ! നീ എവിടെയാണു, എവിടെയാണു, മഹാബാഹുവേ? സഖിയെ, എന്റെ ദുഃഖിതയായ ദാസിക്ക്, നീ കാണിക്കൂ!" ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ പാത തേടിയപ്പോൾ, ഗോപികൾ എവിടെയായാലും അവൻ പോയെന്നറിയാതെ, അവരുടെ സഖിയെ കണ്ടു; അവൾ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ, അലഞ്ഞു, bewildered ആയിരുന്നു. അവളിൽ നിന്നു സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ—അവളുടെ അഭിമാനവും, മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, ദുഃഖത്തിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച humiliation-ഉം—കേട്ടപ്പോൾ, ഗോപികൾ വലിയ അത്ഭുതത്തിൽ പകച്ചു. അവരുടെയെല്ലാം തിരയൽ, ചന്ദ്രനിന്റെ പ്രകാശം കാണുന്നത്രയും കാലം, വനത്തിൽ തുടരുന്നു; അപ്പോൾ ഇരുട്ട് വന്നപ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ തിരിച്ചു പോയി.