ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ശരീരത്തിൽ, ചില രൂപങ്ങൾ ഒരിക്കലും നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല, കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഒരിക്കൽ ആ രൂപം ആൾക്കാർക്കു് തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അനുഭവപ്പെടാം. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ ശരീരത്തിൽ നിന്നു് ഉത്ഭവിക്കുന്ന ആ രൂപം ജീവാത്മാവ് പ്രാപിക്കുന്നു; നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാത്തതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിനാൽ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. മനസ്സാണ് ഒരു വ്യക്തിക്ക് മുമ്പത്തെ രൂപങ്ങളും, ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകാനിരിക്കുന്നതും, ഉണ്ടായിരിക്കാത്തതും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ഭഗവാൻ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. പലപ്പോഴും, കണ്ടുകേട്ടിട്ടില്ലാത്തതും മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ സ്ഥലം, കാലം, പ്രവർത്തി എന്നിവയനുസരിച്ച് നിഗമനം നടത്തണം. മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അനുഭവിക്കാവുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും, ക്രമാനുസൃതമായി ആവർത്തിച്ച് വരികയും പോകികയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാവർക്കും ഈ അനുഭവം പൊതുവായതാണ്. മനസ്സു് സത്വഗുണത്തിൽ മാത്രം സ്ഥിരമായി, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഇരുട്ട്, ചന്ദ്രന്റെ നിഴൽ പോലെ, അകറ്റപ്പെടുകയും പ്രകാശം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബുദ്ധി, മനസ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ആദി ഇല്ലാത്ത ക്രമീകരണം നിലനിൽക്കുന്നത്രേ, ‘ഞാൻ’ എന്ന ബോധവും ‘എന്റെ’ എന്ന ആശയവും നിലനിൽക്കും. ഉറക്കം, മയക്കം, വേദന എന്നിവയിലൊക്കെ, ശ്വാസം തടസ്സപ്പെടുന്നതിനാൽ, ‘ഞാൻ’ എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാവുന്നില്ല—even മരണത്തിന്റെ തീയിൽ പോലും. ഗർഭത്തിലോ ബാല്യത്തിലോ, വളർച്ചയുടെ അപര്യാപ്തത കാരണം, പതിനൊന്നായി ഉള്ള സൂക്ഷ്മശരീരം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല; പുതുചന്ദ്രനിൽ ചന്ദ്രൻ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. വസ്തു ഇല്ലാതായാലും, ഈ ചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; വസ്തുക്കളെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, സ്വപ്നങ്ങളിൽ അശുഭം അനുഭവപ്പെടുന്നു, അവ യഥാർത്ഥമല്ലെങ്കിലും. ഇങ്ങനെ, മൂന്ന് വിധത്തിലും പതിനാറായി പന്തലിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ചു സൂക്ഷ്മശരീരം, ചേതനയുമായി ചേർന്നാൽ, അതാണ് ജീവൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇതോടെയാണ് വ്യക്തി ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്; അതിലൂടെയാണ് സന്തോഷം, ദു:ഖം, പേടി, വേദന, സൗഖ്യം എന്നിവ അനുഭവപ്പെടുന്നത്. പുല്ലിലും വെള്ളത്തിലും കഴിയുന്ന ലീവിന്റെ പോലെ, ഒരിക്കലും ശരീരാഭിമാനം അകറ്റുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല, മരണസമയത്തിലും പോലും. കാണാത്തത് കാണുന്നതുപോലെ ഇല്ലാതാവുന്നില്ല; മറിച്ച്, സ്വപ്നം പോലെ വേറൊരു നിലയിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഉണ്ടായതും, ഇപ്പോഴുള്ളതും, വരാനിരിക്കുന്നതും എല്ലാം പകലും രാത്രിയും ഉറങ്ങുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ അവശേഷം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവല്ലാത്തതിനുള്ള ബന്ധനം ഉണ്ടാകുന്നു. അതിനാൽ, മോക്ഷത്തിനായി, ഈ ലോകം ഭഗവാന്റെ സ്വരൂപമായെന്ന് കാണുകയും, സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയം എന്നിവയിൽ നിന്നു് ഉദിച്ചുവരുന്ന ഹരിയെ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ ആരാധിക്കണം. മൈത്രേയൻ പറഞ്ഞു: ഉത്തമഭക്തനായ നാരദമുനി, ഹംസമാർക്കുള്ള മാർഗ്ഗം കാണിച്ച് അവരെ വിടപറഞ്ഞു്, സിദ്ധലോകത്തിലേക്കു് പോയി. രാജർഷിയായ പ്രാചീനബർഹി, പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിരക്ഷയിൽ ഉപദേശിച്ചശേഷം, കപിലമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് തപസ്സിനായി പോയി. അവിടെ, ഏകാഗ്രതയോടെ മനസ്സു് സ്ഥിരമാക്കി, അവൻ ഗോവിന്ദന്റെ പാദപദ്മങ്ങളെ ആരാധിച്ചു; എല്ലാ ആസക്തികളുമൊഴിഞ്ഞ് ഭക്തിയിലൂടെ ഭഗവാനുമായി ഏകത്വം പ്രാപിച്ചു. പാപരഹിതനായവനേ, ഈ പരമാത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം ദൈവമുനിയായ നാരദൻ പാടിയതാണ്; ആരെങ്കിലും ഇതു് ഉച്ചരിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, ഭൗതികബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. മുകുന്ദന്റെ ഈ പാവനമായ മഹത്വം, ലോകത്തെ വിശുദ്ധമാക്കുന്നതും, ആത്മശുദ്ധിയുടെ പ്രതീകമായ ദൈവമുനിയുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടതുമാണ്; ആരെങ്കിലും ഇതു് കേട്ടാൽ പരമപദം പ്രാപിക്കും, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നു് മോചിതനായി ജന്മമരണചക്രത്തിൽ ഇനി അലയേണ്ടതില്ല. ഈ അത്ഭുതകരമായ പരമാത്മോപദേശം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെ കടമകൾ സംബന്ധിച്ച എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഇതു് നീക്കുന്നു, ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ അവനെ കാണാൻ കഴിയാതെ വ്യസനത്തിൽ മുങ്ങി; നയകനായ കാട്ടാനയിൽ നിന്ന് വേർപിരിയുന്ന പെൺകാട്ടാനകളെപ്പോലെയായിരുന്നു അവരുടേത്. കൃഷ്ണന്റെ സഞ്ചാരം, സ്നേഹം, പുഞ്ചിരി, കളിയുള്ള നോക്കുകൾ, രസകരമായ സംസാരങ്ങൾ, ആഹ്ലാദകരമായ ലീലകൾ—ഇവയിൽ മുഴുകിയ സ്ത്രീകൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയനായവന്റെ ഭാവങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടരായി, അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അനുകരിക്കാൻ തുടങ്ങി; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളാണ് കൃഷ്ണൻ എന്നു് കരുതി. നടക്കലിലും, പുഞ്ചിരിയിലും, നോക്കിലും, സംസാരത്തിലും, മറ്റു പ്രവൃത്തികളിലും, പ്രിയതമായ കൃഷ്ണന്റെ രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി, അവന്റെ കളികളിൽ ഓരോരുത്തരും ‘ഞാനാണ് കൃഷ്ണൻ’ എന്നു് മനസ്സിൽ ഉറപ്പോടെ അനുകരിച്ചു. അവരൊക്കെ ഒന്നിച്ചു ചേരുകയും, കൃഷ്ണനെ പാടുകയും, കാട്ടിൽ നിന്ന് കാട്ടിലേക്ക് ഭ്രമിച്ചോടുകയും ചെയ്തു; കയ്പ്പരുന്നവരെപ്പോലെയായിരുന്നു അവരുടേത്. കൃഷ്ണൻ പരമാത്മാവായി വൃക്ഷങ്ങളിലുമുണ്ട് എന്ന് അറിഞ്ഞ്, ആകാശത്തോട് ചോദിക്കുന്നതുപോലെ വൃക്ഷങ്ങളോടും ചോദിച്ചു. “അശ്വത്ത, പ്ലക്ഷ, ന്യഗ്രോധവൃക്ഷങ്ങളേ, നമുക്കു് പ്രിയനായ നന്ദപുത്രൻ, മനസ്സു് കവർന്നുപോകുന്ന പ്രേമപൂർണ്ണമായ നോക്കുകളും പുഞ്ചിരിയും ഉള്ളവൻ, ഈ വഴി കടന്നുപോയോ?” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചോദ്യം. “കുരബക, അശോക, നാഗ, പുന്നാഗ, ചമ്പകവൃക്ഷങ്ങളേ, അഭിമാനമുള്ള പെൺകുട്ടികളിൽ അഭിമാനത്തെ തകർക്കുന്ന പുഞ്ചിരിയുള്ള രാമന്റെ അനുജൻ ഈ വഴി പോയോ?” എന്നും അവർ ചോദിച്ചു. “ഭാഗ്യശാലിയായ തുളസിയേ, ഗോവിന്ദന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾക്ക് പ്രിയയായവളേ, തേൻചീറ്റകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവളേ, അച്യുതൻ നിന്നിൽ അലങ്കരിച്ച് ഈ വഴി പോയോ?” എന്നും അവർ ചോദിച്ചു. “മാലതി, മല്ലിക, ജാതി, യൂതിക എന്നിവേ, മാധവൻ, തന്റെ സ്പർശനത്തിൽ നിങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ച് ഈ വഴി പോയോ?” എന്നും അവർ ചോദിച്ചു. “ചൂത, പ്രിയാല, പനസ, ആസന, കോവിദ, ജാംബു, അർക്ക, ബില്വ, ബകുല, ആംര, കടമ്പ, നീപ, യമുനാതീരത്തിലെ എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളേ, ഹൃദയം ശൂന്യമായ ഞങ്ങൾക്ക് കൃഷ്ണൻ പോയ വഴികാട്ടൂ,” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ അപേക്ഷ. “ഭൂമിദേവിയേ, നീ എന്തു് തപസ്സാണ് ചെയ്തതു്? കേശവന്റെ പാദസ്പർശത്തിൽ hairs (തൃണങ്ങൾ) ആഹ്ലാദത്തിൽ നിൽക്കുന്നുവെന്നു് കാണുന്നു. അതോ അവന്റെ പാദസ്പർശം കൊണ്ടോ, വീര്യപ്രദർശനം കൊണ്ടോ, വരാഹരൂപത്തിൽ നിന്നു് നീക്കിയ അങ്കം കൊണ്ടോ?” “അച്യുതൻ തന്റെ പ്രിയയോടൊപ്പം ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടോ, അവളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ച്? അവന്റെ കുലമേധാവിയായവന്റെ മാലയിൽ, പ്രിയയുടെ കുങ്കുമം പാടായി ചേർന്ന സുഗന്ധം ഇവിടെ പരക്കുന്നു.” “തന്റെ പ്രിയയുടെ ഭുജത്തിൽ കമലപാണി വെച്ചുകൊണ്ട്, രാമന്റെ അനുജൻ, തേൻചീറ്റകളും തുളസിയും അനുഗമിച്ച്, ഇവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവൻ വൃക്ഷങ്ങളെ സ്‌നേഹത്തോടെ നോക്കുമ്പോൾ അവർ അവനെ വണങ്ങുന്നുവോ?” “ഈ വള്ളികൾക്ക് ചോദിക്കൂ; അവർ വൃക്ഷങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശനത്തിൽ ആഹ്ലാദത്തിൽ horripilation (കുരു) കാണിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ഭ്രമത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിച്ചു, അവന്റെ ലീലകൾ അനുകരിക്കുകയും, ഓരോരുത്തരും അവനിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരുത്തി, പൂതനയെ അനുകരിച്ച്, കൃഷ്ണനായി അഭിനയിക്കുന്നവനോട് തൻറെ മുല നൽകുകയും, മറ്റൊരുത്തി കുഞ്ഞായി കരയുകയും, മറ്റൊരുത്തി ശകടാസുരനെ അനുകരിച്ച് കാൽകൊണ്ട് അടിയുകയും ചെയ്തു. മറ്റൊരുത്തി, അസുരനെ പോലെ അഭിനയിച്ച് കൃഷ്ണനായി കളിക്കുന്നവളെ പിടിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി ഗോശാലയിലെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച്, മറ്റൊരുത്തിയെ കാലിൽ വലിച്ചു. ചിലർ കൃഷ്ണനും രാമനും ആയി പശുക്കൂട്ടുകാരായി നടിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി വത്സാസുരനെ നടിച്ചു തോറ്റു; ഒരുത്തി ബകാസുരനെ അനുകരിച്ചു. ക Krishnaൻ ദൂരെയായവളെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു; മറ്റൊരുത്തി വംശി വായിച്ചു കളിച്ചു; മറ്റു ഗോപികൾ അവളെ പ്രശംസിച്ചു: “ശബാശ്!