ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവഗോസ്വാമിയുടെ ഭഗവത്കഥ ഒരിക്കലും കേൾക്കാതെ, ജന്മത്തിൽ തന്നെ കപടമായ മനസ്സോടെ ജീവിക്കുന്നവൻ, ചണ്ഡാളനോ കാളയോ പോലെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അയ്യോ, അങ്ങനെയവന്റെ ജനനം വ്യർഥമാണ്; അമ്മയുടെ പ്രസവവേദനയും അപ്രയോജനമാണ്. ഭഗവതകഥയുടെ ഒരു അംശം പോലും കേൾക്കാത്ത, പാപകൃത്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവം എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ, ദൈവസഭയിലെ പ്രധാനഗണങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരു മൃഗംപോലും ഭാരമായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ഭഗവതം ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ഈ കഥ ലോകത്തിൽ അത്യന്തം ദുർലഭമാണ്; കോടിയധികം ജന്മങ്ങളിൽ പുണ്യസഞ്ചയത്തിലൂടെ മാത്രമാണ് അതിനെ നേടാൻ കഴിയുക. അതിനാൽ, ജ്ഞാനിയേ, ഈ യോഗസമ്പത്തായ ഈ കഥ മനസ്സോടും പരിശ്രമത്തോടും കൂടി കേൾക്കണം; ദിവസങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണമില്ല—എപ്പോഴും കേൾക്കുന്നതാണ് ശ്രേഷ്ഠം. സത്യവും ബ്രഹ്മചര്യവും പാലിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലായ്പ്പോഴും കേൾക്കണമെന്ന് ശുപാര്ശയുണ്ട്. എന്നാൽ, കലിയുഗത്തിൽ അതിനുള്ള അശക്തിയെ പരിഗണിച്ച്, ശുകദേവൻ നൽകിയ പ്രത്യേക നിർദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കണം. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, ആചാരങ്ങൾ കാത്തു നില്ക്കുകയും, ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്; അതിനാൽ ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണമാണ് ശുപാര്ശ. വിശ്വാസത്തോടെ ദിവസേന, പ്രത്യേകിച്ച് മാഘമാസത്തിൽ ഭഗവതം കേൾക്കുന്നവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ഫലം, ശുകദേവൻ ഏഴ് ദിവസത്തിൽ തന്നെ നേടി. മനസ്സിനെ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടും, രോഗം, ആയുര്‍ക്ഷയം, കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ എന്നിവ മൂലം ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണമാണ് ഉചിതം. തപസ്സും യോഗവും ധ്യാനവും കൊണ്ടു ലഭിക്കാത്ത ഫലം, ഏഴ് ദിവസം ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കും. ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണം യാഗത്തേക്കാൾ, വ്രതത്തേക്കാൾ, തപസ്സിനേക്കാൾ, തീർത്ഥയാത്രകളേക്കാൾ ഉന്നതമാണ്. അതുപോലെ, യോഗത്തേക്കാൾ, ധ്യാനത്തേക്കാൾ, ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ഉന്നതമാണ് ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണം; അതിന്റെ മഹത്വം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കാണിക്കാം. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: ഈ കഥ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്; ജ്ഞാനത്തെയും മറ്റു ധർമ്മങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണല്ലോ ഭഗവതപുരാണം ഉത്ഭവിച്ചത്. പരമശ്രേയസ്സിലേക്കു നയിക്കുന്ന, യോഗമാർഗ്ഗം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഈ പുരാണം എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു? സൂതൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ ഭൂമിയിൽ നിന്നു തിരിച്ചു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ പതിനൊന്ന് പ്രധാനഭക്തരുടെ ഇടയിൽ, ഉദ്ധവൻ കൃഷ്ണനോട് സംസാരിച്ചു. ഉദ്ധവൻ പറഞ്ഞു: ഭക്തന്മാർക്കുവേണ്ടി ദൈവിക കൃത്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി നീ തിരിച്ചു പോകും; എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വലിയ വിഷമം കേട്ടു ദയവായി ആശ്വാസം നൽകേണമേ. ഇപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ കലിയുഗം എത്തിക്കഴിഞ്ഞു; ദുഷ്ടർ വീണ്ടും ഉയർന്നുവരും, നല്ലവരും അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ക്രൂരരാകും. ഭൂമി ഭാരത്തിൽ കുരുങ്ങി, ഒരു പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ അഭയം തേടും; കമലനയനാ, നിന്നെക്കാൾ വേറെ രക്ഷകൻ കാണുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഭക്തജനങ്ങളോടുള്ള കരുണകൊണ്ട്, നീ രൂപം ധരിച്ച് ഭക്തർക്കായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനാൽ, ദയവായി വിട്ടുപോകരുത്. നിന്റെ അഭാവത്തിൽ ഭക്തർ ഭൂമിയിൽ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും? നിർഗുണരൂപം ആരാധിക്കുന്നത് ദുഷ്കരമാണ്; അതിനാൽ, ദയവായി എന്തെങ്കിലും പരിഗണിക്കണം. ഉദ്ധവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, പ്രഭാസത്തിൽ ഹരിചിന്തിച്ചു: "എന്ത് ചെയ്യണം എന്റെ ഭക്തർക്കു ആശ്രയം നൽകാൻ?" തന്റെ ദിവ്യപ്രഭ ഭഗവതത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ച്, സ്വയം മറച്ചു, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പവിത്രസാഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ഈ വാചമയമായ ഭഗവതം ഹരിയുടെ സ്വരൂപമായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; അതിനെ സേവിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, പാരായണം ചെയ്താലോ, ദർശിച്ചാലോ പാപങ്ങൾ നശിക്കും. അങ്ങനെ, ഏഴ് ദിവസത്തെ ശ്രവണം എല്ലാ അനുഷ്ഠാനങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ശ്രേഷ്ഠമായതായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കലിയുഗത്തിനുള്ള ധർമ്മം ഇതാണ്. ഈ ധർമ്മം കലിയിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചത് ദു:ഖം, ദാരിദ്ര്യം, ദുർഭാഗ്യം, പാപം എന്നിവ നീക്കാനും, കാമക്രോധങ്ങളെ ജയിക്കാനുമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ദേവന്മാർക്കും വിഷ്ണുമായയെ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്; എങ്ങനെ സാധാരണജനങ്ങൾ അതിന് കഴിയും? അതിനാൽ ഏഴ് ദിവസത്തെ പാരായണം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, നാഗശ്രവണസഭയിൽ മഹർഷികൾ ഈ ധർമ്മം വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായൊരു സംഭവം നടന്നു—ശൗനകാ, കേൾക്കു ഞാൻ പറയുന്നു. ഭക്തി, തന്റെ രണ്ട് ബാല്യപുത്രന്മാരെ കൈപിടിച്ച്, പാവനമായ പ്രേമത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായി, "ശ്രീകൃഷ്ണ, ഗോവിന്ദ, ഹരേ, മുരാരി, നാഥ" എന്നിങ്ങനെ നാമങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച്, അപ്രത്യക്ഷമായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭഗവതത്തിന്റെ അർത്ഥാഭരണങ്ങളിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, മനോഹരമായി വസ്ത്രധാരണം ചെയ്തതായും, അവൾ എങ്ങനെയാണ് മഹർഷികളുടെ ഇടയിൽ എത്തിയത് എന്നതിൽ എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം തോന്നി. അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പ്രസ്താവിച്ചു: "ഇവൾ ഇപ്പോൾ ഈ കഥയുടെ സാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചുവന്നത്." ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭക്തി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, വിനയത്തോടെ സനത്കുമാരനോട് അഭിമുഖമായി പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് നിങ്ങൾകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പോഷിക്കപ്പെട്ടത്; കലിയിൽ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. ഈ അമൃതമായ കഥയാൽ ഞാൻ ജീവിച്ചു. ഇനി എവിടെയാണ് ഞാൻ വാസം ചെയ്യേണ്ടത്? ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറയട്ടെ." അപ്പോൾ മഹർഷികൾ പറഞ്ഞു: "ഭക്തേ, ഭക്തജനങ്ങളിൽ നീ ഗോവിന്ദന്റെ ഭാവരൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; പ്രേമം നിലനിർത്തുന്നത് നീയാണു്; ഭവരോഗം നശിപ്പിക്കുന്നത് നീയാണു്. അതിനാൽ, വിശ്വാസത്തോടെ, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കണം." അതുകൊണ്ട്, കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ പോലും നിന്നെ കാണാൻ കഴിയില്ല; അവയുടെ ശക്തി ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയുമില്ല. അങ്ങനെ, മഹർഷികളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഭക്തി ഹരിയുടെ സേവകരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിച്ചു. ലോകങ്ങളിലെ സമ്പത്തൊന്നുമില്ലാത്തവർക്കും, ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; കാരണം, ഹരി തന്റെ സ്വലോകം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭക്തിസൂത്രത്തിൽ കെട്ടപ്പെട്ട് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇനി, ഭഗവതനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ മഹത്വം എന്ത് പറയണം? അവൻ ഭൂമിയിലെ ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയാണ്; അവനിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും കൃഷ്ണസമത്വം നേടുന്നു—മറ്റു ധർമ്മങ്ങൾ നൽകാത്ത പരമഫലം. അപ്പോൾ, സൂതൻ പറഞ്ഞു: വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ ഭക്തി കണ്ടു, ഭക്തജനപ്രിയനായ ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വലോകം ഉപേക്ഷിച്ചു. വനപുഷ്പമാലയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ദേഹവുമായി, പീതാംബരം ധരിച്ച്, സുന്ദരരൂപം, പൊന്നുരുക്കമുള്ള കെട്ടുമുദ്ര, ദീപ്തമായ കിരീടവും കുണ്ഡലവും അണിഞ്ഞ്, കായംകൂടിയ മൂന്ന് വക്രഭംഗിയോടെ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിച്ച്, കോടികൾ കാമദേവന്മാരെ മറികടക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തോടെ, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനച്ചർമ്മം പൂശി, പരമാനന്ദവും ചൈതന്യവും നിറഞ്ഞ, മധുരമായ, വംശി പിടിച്ചുകൊണ്ട്, ഭക്തജനങ്ങളുടെ പവിത്രഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവാദി വൈഷ്ണവർ, ഈ കഥകൾ കേൾക്കാനായി ഗൂഢരൂപത്തിൽ ഭൂമിയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ, ജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അത്യന്തം അമൃതരസം അനുഭവപ്പെട്ടു, പൂക്കൾ പൊടിയായി മഴപെയ്തു, ശംഖനാദം മുഴങ്ങി. അവിടെ കൂട്ടായ്മയിൽ ഉണ്ടായവർക്ക് ശരീരം, വീട്, സ്വയം എന്നിവയെല്ലാം മറന്നു; അവരുടെ ആവിഷ്കാരഭാവം കണ്ടു, നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.