ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭുജങ്ങൾ നീട്ടി, ഗോപികളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, കളിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു, അവരുടെ കെട്ടിയ കച്ചകൾ അഴിച്ചു, നഖങ്ങളുടെ സ്പർശം നൽകി, ചിരിയും കണ്ണോക്കുകളും മന്ദഹാസവുംകൊണ്ടു അവർക്ക് ആനന്ദം പകരുകയും, അവരുടെ മനസ്സിൽ കാമദേവനെ ഉണർത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ വിധത്തിൽ, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അനുകമ്പ ലഭിച്ച ഗോപികൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ കരുതിപ്പോയി. അവരുടെ ഈ അഭിമാനം കണ്ടുകണ്ടുകേശവൻ അക്ഷണത്തിൽ അവിടത്തുനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി; അവരെ ശമിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനുമായിരുന്നു അതു. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ആ പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വേദങ്ങളുടെ സാരം തേടുന്ന തേനീച്ചപോലെ, ഭക്തന്മാർക്ക് ലോകഭയങ്ങൾ നീക്കാൻ ജ്ഞാനാമൃതം നൽകുന്നവൻ അവനാണ്. ഹരി, സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും ആത്മാവും സ്വയം പ്രകൃതിപതിയും ആകുന്നു; അവന്റെ പാദങ്ങൾ തന്നെയാണ് ലോകമനുഷ്യത്വത്തിന് രക്ഷയുടെ ആശ്രയം. അവനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്—അവനിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറുഭയവും വരില്ല. ഇതറിയുന്നവൻ തന്നെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനിയാകുന്നു, അവനാണ് ഗുരു—ഹരി തന്നെ. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാമനുഷ്യനേ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യം ഇങ്ങനെ ഉത്തരം ലഭിച്ചു. ഇനി ഞാൻ ഒരു രഹസ്യമായ കാര്യത്തെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഒരു ചെറു ജീവി, സ്നേഹമുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ ആശ്രയം തേടി, ആറുകാലികളായ തേനീച്ചകളുടെ മധുരഗാനത്തിൽ ആകർഷിതനായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; മുന്നിൽ ഒരിക്കലും തൃപ്തിയില്ലാത്ത കള്ളുകൾ പോലെ ഭയാനകമായ കാലം കാത്തിരിക്കുമ്പോഴും, പിന്നിൽ വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ പരുക്കേറ്റ ഒരു മാൻ അവനെ പിന്തുടരുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം: സ്നേഹമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ ആശ്രമത്തിന്റെ സംരക്ഷണം പുഷ്പസുമനസ്സിന്റെ സുഗന്ധംപോലെ വളരെ സൂക്ഷ്മമാണ്. കാമത്തിൽ പിറന്ന ക്ഷണികമായ ആനന്ദം തേടി ഒരാൾ അതിൽ മുഴുകുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ മധുരമായ വാക്കുകൾ തേനീച്ചയുടെ ഗാനംപോലെ കാതുകളെ ആകർഷിക്കുന്നു. മുന്നിൽ കള്ളുകൾ പോലെ, കാലം അനാവധിയായി ജീവിതകാലം തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അതിനിടയിൽ വീട്ടിലെ ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി ഒരാൾ അതറിയാതെ പോകുന്നു. പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരൻപോലെയുള്ള മരണൻ അമ്പുകൊണ്ടു കാത്തിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഈ ഹൃദയം തുളഞ്ഞതായ ആത്മാവിനെ നിങ്ങൾ കാണണം. അതിനാൽ, ആ മാനിന്റെ സ്വഭാവം നിരീക്ഷിച്ച്, മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കണം, സർഥിയുടെ കയ്യിൽ കുതിരയുടെ കശപ്പുരയുള്ളതുപോലെ. സ്ത്രീകളുടെയും കൂട്ടത്തിന്റെ ഗീതങ്ങളുടെയും സാന്നിധ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹംസയുടെ ആശ്രയം തേടി, തൃപ്തനായി ക്രമേണ പിന്മാറണം. അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണനേ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടും ആലോചിച്ചുമുണ്ട്. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇതറിയാമെങ്കിൽ അവർ ഇതെന്തുകൊണ്ട് വിശദീകരിക്കാറില്ല? ബ്രാഹ്മണനേ, നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾകൊണ്ടു എന്റെ വലിയ സംശയം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്താത്തിടത്ത് മഹർഷിമാരും കുഴപ്പത്തിലാവാറുണ്ട്. ഇവിടെ ഒരാൾ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ അവൻ ചെയ്ത കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരുടെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു സംവാദം കേൾക്കാം: ചെയ്യപ്പെടുന്ന കർമ്മങ്ങൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പ്രകടമായിട്ടില്ല. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരാൾ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടുതന്നെ അവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; അതിൽ തടസ്സമില്ല, സൂക്ഷ്മശരീരവും മനസ്സും വഴിയാക്കിയാണ് അതു നടക്കുന്നത്. ഒരു മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുന്ന ശ്വാസം വരുന്ന ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അതേ ശരീരത്തിലും മറ്റൊരറ്റിലും അവൻ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. "ഞാൻ ഇതാണ്" എന്നു മനസ്സിൽ പിടിച്ചിടുന്നതെല്ലാം, അവൻ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ നേടുന്നു; അതാണ് പുനർജന്മത്തിന് കാരണമാകുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്ന് മനസ്സിന്റെ സാന്നിധ്യം എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നുവോ, അതുപോലെ മുൻജന്മ കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ ചലനങ്ങളിൽനിന്ന് തിരിച്ചറിയാം. ഈ ശരീരത്തിൽ ഒരാൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും കാണാത്തതും കേൾക്കാത്തതുമായ രൂപം ഒരിക്കൽ അവനിൽ ദൃശ്യമായേക്കാം; കാരണം അതു അവനിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, രാജാവേ, ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച രൂപം ആത്മാവിന് ലഭിക്കുന്നു; നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാത്ത അർത്ഥം മനസ്സിനാൽ പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല. മനസ്സാണ് മുൻജന്മരൂപങ്ങളും വരാനിരിക്കുന്നതും വരാത്തതുമൊക്കെ വ്യക്തിയ്ക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്—നിനക്ക് ആശംസകൾ! ഇവിടെ, കണ്ടുമുട്ടാത്തതും കേൾക്കാത്തതുമായ ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്; അതിനാൽ, ദേശം, കാലം, കർമ്മം എന്നിവ അനുസരിച്ച് നിഗമനം നടത്തണം. മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ലഭ്യമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും അനുക്രമത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാവർക്കും ഇത് അനുഭവം തന്നെയാണ്. മനസ്സു സത്ത്വഗുണത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഇരുട്ട് ചന്ദ്രന്റെ നിഴലുപോലെ മാറി, എല്ലാം പ്രകാശം പ്രാപിക്കുന്നു. "ഞാൻ" എന്നുമുള്ള ആശയം, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഗുണങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അനാദിയായ ക്രമം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം നിലനിൽക്കും. ഉറക്കം, മയക്കം, ദു:ഖം എന്നിവയിൽ, ശ്വാസം തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ, "ഞാൻ" എന്ന ബോധം ഉണരുന്നില്ല—മരണത്തിന്റെ കനലിലും അതുപോലെ. ഗർഭത്തിലും ബാല്യത്തിലും, വളർച്ചയില്ലാത്തതിനാൽ, പതിനൊന്നാം സൂക്ഷ്മശരീരം പ്രകടമല്ല; പുതുചന്ദ്രനിൽ ചന്ദ്രൻ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. വസ്തു ഇല്ലാത്തപ്പോൾ പോലും, ചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; ഒരാൾ വസ്തുക്കളെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, സ്വപ്നങ്ങളിൽ അനർഥം വരുന്നു, അവ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും. ഇങ്ങനെ, അഞ്ചു വിഭജിച്ച സൂക്ഷ്മശരീരം, മൂന്നു, പതിനാറു വഴികളിൽ വ്യാപിച്ചു, ബോധത്തോടൊപ്പം ചേർന്നാൽ അതാണ് ജീവൻ. ഇതുകൊണ്ടു തന്നെ, വ്യക്തി ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിലൂടെ സുഖം, ദു:ഖം, ഭയം, വേദന, ആനന്ദം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. പുല്ലിലും വെള്ളത്തിലും കയറി നടക്കുന്ന ഒരു ലീവിനെപ്പോലെ, ഒരാൾ മരണമെന്ന സമയത്തും ശരീരബന്ധം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. ദൃശ്യമായത് നശിച്ചുപോകുന്നു; അദൃശ്യമായത് സ്വപ്നംപോലെ വേറൊരു നിലയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; കഴിഞ്ഞതും ഇപ്പോഴുള്ളതും വരാനിരിക്കുന്നതും എല്ലാം പകലും രാത്രിയും ഉറങ്ങുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളെ ഒരാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, അജ്ഞാനം കർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ആത്മാവല്ലാത്തവനു ബന്ധനം ഉണ്ടാകുന്നു. അതിൽനിന്നു മോക്ഷം നേടാനായി, സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയം എന്നിവയിൽനിന്ന് ഉദിക്കുന്ന ഈ ലോകം ഭഗവാന്റെതാണെന്നു കണ്ടു, ഹരിയെ സമഗ്രമായി ആരാധിക്കണം. മൈത്രേയൻ പറഞ്ഞു: മഹാഭക്തനായ നാരദമുനി, ഹംസമാർക്കുള്ള പാത കാണിച്ചു, അവരെ വിടപറഞ്ഞ് സിദ്ധലോകത്തേക്ക് പോയി. രാജാവായ പ്രാചീനബർഹി, തന്റെ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിരക്ഷയിൽ ഉപദേശിച്ച ശേഷം, കപിലമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് തപസ്സിനായി പോയി. അവിടെ, ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ അവൻ ഗോവിന്ദന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിച്ചു; എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിട്ട് ഭക്തിയിലൂടെ അവനുമായി ഏക്യത്തിലായി. പാപരഹിതനേ, ഈ ആത്മതത്ത്വം ദിവ്യനായ നാരദമുനി പാടി; അത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും ഭൗതികബന്ധങ്ങളിൽനിന്ന് മോചിതരാവുന്നു. മുക്തിയെ നൽകുന്ന മുഖുന്ദന്റെ ഈ വിശുദ്ധ മഹിമ, ആത്മശുദ്ധിയുടെ പ്രതിരൂപമായ ദിവ്യമുനിയുടെ വായിൽനിന്ന് ഒഴുകിയതാണു; അതു കേൾക്കുന്നവൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽനിന്നും മോചിതനായി ഈ സംസാരത്തിൽ ഇനി അലഞ്ഞുനടക്കേണ്ടതില്ല.