ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജഭൂമിയിൽ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഗോപികൾ അവനോടു ഹൃദയാവേദനയോടെ പറഞ്ഞു: “മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, നിന്റെ മധുരവും സുന്ദരവുമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ടാൽ ആകർഷിതയാകാത്ത സ്ത്രീയുണ്ടോ? പശുക്കൾക്കും പക്ഷികൾക്കും മരങ്ങൾക്കും കുരങ്ങന്മാർക്കുമെല്ലാം ആനന്ദം പകരുന്ന നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടാൽ ആരാണ് ചിതറാതിരിക്കുന്നത്? നിന്റെ വരവു വ്രജയിൽ ഭയവും ദു:ഖവും നീക്കാനാണ്—ദേവന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്ന ആദിപുരുഷനായി നീയാണ്. ദു:ഖിതരായ ഞങ്ങളുടെ തലകളിലും മുലകളിലും നിന്റെ കമലഹസ്തം വെച്ച് ആശ്വാസം നൽകണമേ, കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുടെ സുഹൃത്തേ!” ഗോപികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, യോഗേശ്വരനായി, സ്വയമത്രിപ്തനാണെങ്കിലും, ഹൃദയത്തിൽ അനുകമ്പയോടെ, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചു. അവിടുത്തെ ദർശനം കൊണ്ടു മുഖങ്ങൾ പൂക്കളപോലെ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വെളുത്ത മുല്ലപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ, അച്യുതൻ അവരിടയിൽ ചന്ദ്രനായി നിലകൊണ്ടു. നൂറുകണക്കിനു ഗോപികൾക്കിടയിൽ, അവർ പാടുകയും കൃഷ്ണനെ പാടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വൈജയന്തിമാല ധരിച്ച് കൃഷ്ണൻ വനാന്തരങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു, വനത്തേയും അലങ്കരിച്ച്. പിന്നീട്, ഗോപികളോടൊപ്പം നദീതീരത്തിലേക്ക് കടന്ന കൃഷ്ണൻ, തണുത്ത മണൽക്കരയിൽ, കമലസുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന ശീതളവായുവിൽ, ആനന്ദത്തോടെ കായികവിനോദങ്ങൾ ചെയ്തു. ആലിംഗനം, കളിയാട്ടങ്ങൾ, അശിഥിലമായ കട്ടിബന്ധങ്ങൾ, നഖസ്പർശം, ചിരികൾ, കണ്മിഴികൾ, പുഞ്ചിരികൾ—ഇവയൊക്കെ കാമദേവനെ ഉണർത്തി, വ്രജയിലത്തെ സുന്ദരികളിൽ ആനന്ദം പകർന്നു. ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഗോപികൾ തങ്ങളാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളെന്ന് അഭിമാനിച്ചു. അവരുടെ ഈ അഭിമാനം കണ്ടു, കേശവൻ അവിടെനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി, അവരുടെ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാനും അവരെ കൂടുതൽ അനുഗ്രഹിക്കാനുമാണ്. ഇവിടെ ഈ ദിവ്യകഥയാവശ്യമായ ഭാഗം സമാപിക്കുന്നു—ശ്രീമദ് ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ, പരമപുരുഷൻ, വേദങ്ങളുടെ സാരമാം അമൃതം തന്റെ ഭൃത്യന്മാരെ ഭവഭയത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ പകർന്നു, ആ കൃഷ്ണനോട് ഞാൻ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുന്നു. ഹരി, സകലജീവികളുടെ ആത്മാവായും, പ്രകൃതിയുടെ ഉടമയായും, ജനങ്ങൾക്ക് രക്ഷയാകുന്ന പാദങ്ങളാണ്. അവനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്—അവനിൽ ഭയം പോലും ഉണ്ടാകില്ല; ഇതറിയുന്നവൻ സത്യത്തിൽ ജ്ഞാനിയാണു, അങ്ങനെയുള്ള ജ്ഞാനിയാണ് ഗുരു—ഹരിആണു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “നല്ലവരേ, താങ്കളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഇനി ഞാൻ പറയുന്ന രഹസ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം. ഒരു ചെറു ജീവി, മൃദുലസ്വഭാവമുള്ളവരോടു ആശ്രയം തേടി, ആറ് കാൽ ഉള്ളവയുടെ മധുരഗാനങ്ങളിൽ ആകർഷിതനായി, മുന്നിൽ നിറയുന്ന കൊത്തുപക്ഷികളെ (ഭയങ്ങൾ) അവഗണിച്ച്, പിന്നിൽ വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ പരിക്കേറ്റ കുരങ്ങിനെപ്പോലെ, മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. അർത്ഥം ഇതാണ്: മൃദുലസ്വഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ, ആശ്രമത്തിന്റെ ആശ്രയം പുഷ്പസുഗന്ധമുപോലെ വളരെ ലഘുവാണ്. കാമം കൊണ്ടു ജനിക്കുന്ന ക്ഷണികസുഖത്തിനായി, മനസ്സിനെ അവിടെ അകപ്പിച്ച്, ആറ് കാൽ ഉള്ളവയുടെ ഗാനങ്ങൾ പോലെ, സ്ത്രീകളുടെ മധുരവാക്കുകൾ ചെവികൾ ആകർഷിക്കുന്നു. മുന്നിൽ, കൊത്തുപക്ഷികൾ പോലെ, കാലം ജീവചര്യയെ ദഹിക്കുന്നു; പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരൻപോലെ, മരണത്തിന്റെ അമ്പ് കാത്തിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഇതാണ് ഹൃദയം തുളച്ചു കയറിയ സത്യമായ ആത്മാവിനെ കാണേണ്ടത്. അതിനാൽ, കുരങ്ങിന്റെ പെരുമാറ്റം നിരീക്ഷിച്ച്, മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ നിയന്ത്രിച്ച്, സ്ത്രീകളുടെയും കൂട്ടത്തിന്റെ ഗാനങ്ങളുടെയും സാന്നിധ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹംസാശ്രയമായ പരമാത്മാവിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു, ക്രമേണ വേരൊഴിയണം. രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ ഈ ഉപദേശം കേട്ടും ആലോചിച്ചുമുണ്ട്. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇത് അറിയാമെങ്കിൽ അവർ പറയാത്തതെന്തുകൊണ്ടാണ്? നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് എന്റെ വലിയ സംശയം നീങ്ങി; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്താത്തിടത്ത് മഹർഷിമാരും ആകുലരാകാറുണ്ട്. യാതൊരു പ്രവർത്തിയും, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ, അവന്റെ കര്‍മഫലമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ സംവാദമുണ്ട്: ചെയ്ത പ്രവർത്തികൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പ്രകടമായിട്ടില്ല. നാരദൻ പറഞ്ഞു: യാതൊരാളും ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടുതന്നെ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അന്യശരീരത്തിലൂടെ, മനസ്സും സൂക്ഷ്മദേഹവും വഴി, തടസ്സമില്ലാതെ അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരുവൻ ഉറങ്ങുന്ന ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലങ്ങൾ ആ ശരീരത്തിലോ മറ്റൊന്നിലോ അനുഭവിക്കുന്നു. ‘ഞാനിതാണ്’ എന്നു മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നതെന്താണോ, അതിന്റെ ഫലമനുഭവിച്ച്, അതിൽനിന്നു പുനർജനനം ലഭിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും മനസ്സിന്റെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്ന് മനസ്സിനെ അനുമാനിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ ശരീരങ്ങളിൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ മനസ്സിന്റെ ചലനത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാം. ഈ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതുമായ രൂപം, ഒരിക്കൽ മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷമാകാം, കാരണം അത് അകത്തുണ്ട്. അതിനാൽ, രാജാവേ, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്ന ആ രൂപം ആത്മാവിന് ലഭിക്കുന്നു; നേരിട്ടു അനുഭവിക്കാത്തതെന്താണെങ്കിലും മനസ്സിലൂടെ പിടികൂടാനാവില്ല. മനസ്സാണ് മുൻ രൂപങ്ങളും വരാനിരിക്കുന്നതും വരാത്തതും മനുഷ്യനു കാണിക്കുന്നത്. ഇവിടെ, കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതുമായതും, സമയത്തനുസരിച്ച്, സ്ഥലത്തനുസരിച്ച്, പ്രവർത്തിയനുസരിച്ച് മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ലഭ്യമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ക്രമാനുസൃതമായി വരികയും പോകികയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാവർക്കും ഈ അനുഭവം പൊതുവാണ്. മനസ്സ് സത്ത്വഗുണത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ഭഗവാന്റെ അടുത്ത് നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഇരുട്ട്, ചന്ദ്രന്റെ നിഴൽപോലെ, അകറ്റപ്പെടുകയും, ജ്ഞാനപ്രകാശം തെളിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ‘ഞാൻ’ എന്നതും ‘എന്റെ’ എന്നതും, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ അന്ത്യരഹിതമായ ക്രമീകരണം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം തുടരുന്നു. ഉറക്കം, മയക്കം, വേദന എന്നിവയിൽ, ശ്വാസം തടസ്സപ്പെടുന്നതിനാൽ, ‘ഞാനാണ്’ എന്ന ബോധം ഉയരുന്നില്ല—മരണവേദനയിലും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഗർഭത്തിൽ, ബാല്യത്തിൽ, അപ്രാപ്തിയായിരിക്കയാൽ, പതിനൊന്നംഗമായ സൂക്ഷ്മദേഹം പ്രകടമാവുന്നില്ല; പുതുചന്ദ്രനെപ്പോലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വസ്തു ഇല്ലാതായാലും, ചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; വസ്തുക്കളെ ധ്യാനിച്ചാൽ, സ്വപ്നത്തിൽ ദു:ഖം വരാം, അതെല്ലാം അസത്യമായിട്ടും. അങ്ങനെ, മൂന്നിലും പതിനാറിലും വിഭജിച്ച അഞ്ചു ഘടകങ്ങളായി, ചൈതന്യത്തോടു ചേർന്ന സൂക്ഷ്മദേഹം ജീവിയായി അറിയപ്പെടുന്നു. ഇതിലൂടെ, മനുഷ്യൻ ശരീരം സ്വീകരിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇതുവഴി സുഖം, ദു:ഖം, ഭയം, വേദന, സന്തോഷം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. പുല്ലിന്മേലും വെള്ളത്തിന്മേലും കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന ലീലപുഴുവിനെപ്പോലെ, ജീവനും ശരീരത്തോട് ഐക്യത്തെ മരണത്തിലും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. ദൃശ്യമായത് നശിച്ചാലും, അദൃശ്യമായത് സ്വപ്നംപോലെ നിലനിൽക്കുന്നു; ഉണ്ടായതും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതും വരാനിരിക്കുന്നതും എല്ലാം രാത്രിയും പകലും ഉറങ്ങുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, അജ്ഞാനം പ്രവൃത്തിയിൽ തുടരുന്നിടത്തോളം, ആത്മാവിന് ബന്ധനം ഉണ്ടാകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യലീലകളും നാരദന്റെ ജ്ഞാനോപദേശങ്ങളും ചേർന്ന്, ആത്മാവിന്റെ യാത്രയും ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യവും മഹാഭാഗവതം വിശദീകരിക്കുന്നു.