ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രിയതമേ, നിന്റെ അധരാമൃതം, നിന്റെ ചിരി, നിന്റെ കണികൾ, ഹൃദയത്തിലെ തീ ശമിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ മധുരഗാനം—ഇവയാൽ ഞങ്ങളെ അരുള്‍ചെയ്യണമേ. ഇല്ലെങ്കിൽ, ഈ വിരഹാഗ്നിയിൽ കത്തുന്ന ഞങ്ങൾ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ധ്യാനത്തിൽ നിന്റെ പാദങ്ങൾ തേടും, സുഹൃത്തേ. കമലനയനനേ, നിന്റെ പാദതലങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പോലും സ്പർശിച്ച നിമിഷം മുതൽ—even ലക്ഷ്മി, വനവാസികൾക്ക് പ്രിയമായവളും അതിനായി കാത്തിരുന്നുവല്ലോ—മറ്റാരുടെയുമുന്നിലും നമുക്ക് നില്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; നീ ഞങ്ങളെ ആകർഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി തന്നെയും നിന്റെ പാദധൂളിക്ക് ആഗ്രഹിച്ചു; നീ അവളെ ഹൃദയത്തിൽ വച്ചുവെങ്കിലും, അവൾക്ക് അതിനുള്ള തൃപ്തി വന്നില്ല. നിന്റെ കണികൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടാനായി മറ്റ് ദേവന്മാരും ശ്രമിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ഞങ്ങളും നിന്റെ പാദധൂളിയിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, കഷ്ടം നീക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങൾക്കു ദയചെയ്യണം. നിന്റെ പാദസേവനത്തിന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ വീട്ടുവിപിനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ മനോഹരമായ ചിരിയും കണികളും കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കത്തുന്നു—നിന്റെ ദാസ്യഭാഗ്യം ഞങ്ങൾക്കു അനുവദിക്കണമേ. നിന്റെ മുഖം, കേശപാശങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടത്, കാതിലണിയുന്ന കുണ്ഡലങ്ങൾ കണങ്ങൾക്കു തിളക്കം നൽകുന്നു; നിന്റെ അധരാമൃതം, ചിരിച്ചുനൽകുന്ന കണികൾ, ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്ന ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഏകവാസസ്ഥലം ആയ ഹൃദയം—ഇവയൊക്കെ കണ്ട് ഞങ്ങൾക്കു വേണമെന്നു തോന്നുന്നത് നിന്റെ ദാസ്യമാണ്. മൂന്നു ലോകത്തുമുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക്, നിന്റെ മധുരമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ടാൽ ആരാണ് ആകർഷിക്കപ്പെടാത്തത്? പശുക്കളും പക്ഷികളും മരങ്ങളും മാൻമരങ്ങളും പോലും നിന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ആരാണ് സഞ്ചലിതനാകാത്തത്? നീ വ്രജയിൽ അവതരിച്ചത് ഭയംകൂടാതെ, കഷ്ടം മാറ്റാൻ തന്നെയാണ്—ആദ്യപ്രഭുവായി, ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനായി. ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ സുഹൃത്തേ, നിന്റെ കമലപാണി ഞങ്ങളുടെ കത്തുന്ന ഹൃദയത്തിലും തലത്തിലും വെച്ചുതരണമേ. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അവരുടെ ദു:ഖപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ട യോഗേശ്വരനായ ഭഗവാൻ, ആത്മരാമനായിട്ടും, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു, ഗോപികളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ തന്റെ കണികൊണ്ട് വിരിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട അച്യുതൻ, വെളുത്ത മല്ലികപൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള ചിരിയോടെ, നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ അവരിടയിൽ പ്രകാശിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളുടെ നേതാവായവൻ, വൈജയന്തിമാല ധരിച്ച്, പാടിയും പാടിക്കൊണ്ടും, കാടിനകത്ത് സഞ്ചരിച്ചു, അതിനെ അലങ്കരിച്ചു. ഗോപികളോടൊപ്പം നദീതീരത്തേക്ക് കടന്നു, തണുത്ത മണൽ നിറഞ്ഞ തീരത്ത്, സുഗന്ധമുള്ള ലോട്ടസുകളുടെ മണമൊഴുകിയ സാന്ദ്രമായ കാറ്റിൽ ആനന്ദത്തോടെ കായികവിഹാരം നടത്തി. വിരലുകൾ നീട്ടി, അങ്കലാപ്പുകളും കളികൾക്കുള്ള പോരായ്മകളും, അഴുകിയ മീഖലകളും, നഖസ്പർശവും, ചിരിയും കണികളും പുഞ്ചിരിയുംകൊണ്ട്, കൃഷ്ണൻ മനോഹരമായ വ്രജസ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിൽ കാമദേവനെ ഉണർത്തി, അവരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ കൃപ ലഭിച്ചതുകൊണ്ട്, ആ അഭിമാനമുള്ള സ്ത്രീകൾ ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്ന് കരുതി. അവരുടെ ഭാഗ്യത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഭിമാനം കണ്ട കേശവൻ, അവരെ ശമിപ്പിക്കുകയും അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യാൻ, അവിടം വിട്ട് അപ്രത്യക്ഷനായി. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ഈ മഹാശാസ്ത്രം. ആ പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണനോടാണ് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നത്. വേദങ്ങളുടെ സാരാംശം തേടുന്ന തേനീച്ചയെപ്പോലെ, തന്റെ ഭൃത്യന്മാർക്ക് ഭൗതികജീവിതത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭയമകറ്റാൻ, ജ്ഞാനാമൃതവും സാക്ഷാത്കാരവും നൽകിയവനാണ് അദ്ദേഹം. ഹരിയാണ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ആത്മാവ്, പ്രകൃതിയുടെ യഥാർത്ഥാധിപൻ; അവന്റെ പാദങ്ങളാണ് ഈ ലോകത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് രക്ഷയുടെ അഭയം. അവനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്; അവനിൽനിന്ന് അൽപം പോലും ഭയം ഉളവാകുന്നില്ല. ഇതറിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി; അത്തരം ജ്ഞാനിയാണ് ഗുരു—ഹരി തന്നെയാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞു: പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ ചോദ്യം ഇങ്ങനെ ഉത്തരം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു; ഇനി ഞാൻ പറയുന്ന ഈ രഹസ്യമായ, നിശ്ചിതമായ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. ഒരു ചെറുപ്രാണി, മൃദുല സ്വഭാവമുള്ളവരിൽ അഭയം തേടി, ആറു കാലുള്ളവയുടെ മധുരഗാനങ്ങളിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു; അവരുടെ സ്വരത്തിനും രസം തേടി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ, മുന്നിൽ തീരാത്ത വിശപ്പുള്ള ചെന്നായ്കളും പിന്നിൽ വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ പരുക്കേറ്റ ഒരു മാനും അവനെ പിന്തുടരുന്നു. അർത്ഥം ഇതാണ്: സുനീതിയുള്ള സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, ആശ്രമം പൂക്കളുടെ സുഗന്ധംപോലെയാണ്—അതി സ്വൽപം. കാമത്തിൽ ജനിക്കുന്ന താൽക്കാലികസുഖം തേടി, ഒരാൾ അതിൽ ലയിക്കുന്നു. ആറുകാലുള്ളവയുടെ ഗാനങ്ങളേപ്പോലെ, സ്ത്രീകളുടെ മധുരവാക്കുകൾ ചെവികൾ പിടിച്ചിടുന്നു. മുന്നിൽ ചെന്നായ്കളെപ്പോലെ, കാലം ദിനരാത്രം ജീവപര്യന്തം ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു, വീട്ടിൽ സുഖം അനുഭവിക്കുന്നവനു അറിയാതെ. അതേസമയം, വേട്ടക്കാരനായ മരണം, അമ്പുകൊണ്ട് ഹൃദയം തുളച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഈ ഹൃദയം തുളഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ നീ മനസ്സിലാക്കണം. അതുകൊണ്ട്, മാനിന്റെ ആചരണം കാണുക; മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ കുതിരയുടെ കുതിരപ്പിടിയപോലെ നിയന്ത്രിക്കുക. സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടവും കൂട്ടത്തിന്റെ ഗാനങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ക്രമേണ ഹംസാശ്രയത്തിലേക്ക് ശരണം പ്രാപിക്കുക; സംതൃപ്തനായി, പടിപടിയായി പിന്മാറുക. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണനേ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടും ആലോചിച്ചുമിരിക്കുന്നു. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇത് അറിയാമെങ്കിൽ, അവർ വിശദീകരിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് എന്റെ വലിയ സംശയം നീങ്ങി. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അതിരുകടക്കുന്നിടത്ത് മഹർഷിമാരും കുഴങ്ങുന്നു. ഈ ലോകത്ത് ഒരാൾ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ അവൻ അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവരുടെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു സംവാദം നടക്കുന്നു: ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ മറഞ്ഞതാണ്, പ്രകടമല്ല. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളാൽ തന്നെ, അവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു, അനായാസം, സൂക്ഷ്മശരീരവും മനസ്സും വഴി. ഒരു മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുന്ന, ശ്വസിക്കുന്ന ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ആ ശരീരത്തിലും അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരിലുമാണ് കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത്. "ഞാൻ ഇതാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നതെന്താണോ, അതിന്റെ ഫലമാണ് അവൻ അനുഭവിക്കുന്നത്; അതിലൂടെയാണ് പുനർജന്മം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടേയും മനസ്സിന്റേയും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ നിർവചിക്കുന്നതുപോലെ, മുമ്പുള്ള ശരീരങ്ങളിലെ കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്. ഈ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിക്കാത്തതും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതും ഒരിക്കൽ അതിന്റെ രൂപം മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും, കാരണം അതത് സ്വഭാവം ഉള്ളിൽ തന്നെ ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, രാജാവേ, ദേഹധാരി അതിൽ നിന്നാണ് പുതിയ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നത്; നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാത്ത അർത്ഥം മനസ്സിൽ പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല. മനസ്സാണ് മുൻജന്മരൂപങ്ങളും വരാനിരിക്കുന്നതും വരാത്തതും ഒരാളെ കാണിക്കുന്നതും; നീ ഭാഗ്യവാനാവട്ടെ. ഇവിടെ, കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതും മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്; അതിനാൽ ദേശം, കാലം, കർമ്മം എന്നിവയനുസരിച്ച് നിഗമനം ചെയ്യണം. മനസ്സിന്റെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും പരിധിയിൽ വരുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും ക്രമാനുസൃതമായി വീണ്ടും വീണ്ടും വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാവർക്കും ഇതു അനുഭവം തന്നെയാണ്. മനസ്സു സത്ത്വഗുണത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ഭഗവാന്റെ സമീപത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, അന്ധകാരം—ചന്ദ്രന്റെ നിഴൽപോലെ—അകന്ന് വെളിച്ചം ലഭിക്കുന്നു. "ഞാൻ" എന്നതും "എന്റെ" എന്നതും ഒരാളിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്, ആദിയില്ലാത്ത ബുദ്ധി, മനസ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഗുണങ്ങൾ എന്ന ക്രമസമൂഹം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം മാത്രമാണ്. ഉറക്കം, മയക്കം, വേദന—ശ്വാസം തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ—"ഞാൻ" എന്ന ബോധം ഉളവാകുന്നില്ല; മരണത്തിന്റെ തീയിൽ പോലും അതില്ല. ഗർഭത്തിലും ബാല്യത്തിലും, പാക്വതയില്ലായ്മ മൂലം, പതിനൊന്നാം സൂക്ഷ്മശരീരം പ്രകടമല്ല; പിറവിയില്ലാത്ത ചന്ദ്രനെപ്പോലെയാണ് അത്. വസ്തു ഇല്ലാത്തപ്പോൾ പോലും, ചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; ഒരാൾ വസ്തുക്കളെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ ദു:ഖം വരുന്നു, അതൊക്കെ അവാസ്തവമായിട്ടും. ഇങ്ങനെ, ശ്രീകൃഷ്ണനും ഗോപികളും, നാരായണനും നാരദനും, രാജാവും തമ്മിൽ നടന്ന ഈ ദിവ്യസംഭാഷണത്തിലൂടെ, ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും, ആത്മതത്ത്വവും, ജീവിതത്തിന്റെ ഗഹനതയും തെളിഞ്ഞു.