ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ധർമ്മജ്ഞനായ കൃഷ്ണനോടു ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: "സ്വാമി, സ്ത്രീയുടെ കർത്തവ്യം ഭർത്താവിനും മക്കൾക്കും സുഹൃത്തുകൾക്കും സേവനം ചെയ്യുന്നതാണെന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അതെ, അതു ശരിയാണ്. എന്നാൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ ആചാര്യനായ നിങ്ങൾ, ശരിക്കും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയസ്നേഹിതനും ആത്മാവുമാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവരുടെ പ്രണയം ശാശ്വതസ്നേഹിയായ നിങ്ങളിൽ മാത്രമേ നിക്ഷേപിക്കാറുള്ളൂ. ഭർത്താക്കന്മാരും മക്കളും മറ്റുള്ളവരും വേദന മാത്രം നൽകുന്നവരല്ലേ? അതിനാൽ, പരമേശ്വരനേ, ഞങ്ങൾക്കു ദയചെയ്യണം—നാം ദീർഘകാലം ആഗ്രഹിച്ച ഈ പ്രതീക്ഷ നിങ്ങൾ തകർക്കരുതേ, കമലനയനാ! നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ സന്തോഷത്തോടെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതുകൊണ്ട് അവ വീടുകളിലേയ്ക്കു തിരികെ പോകുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ വീട്ടുപ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കാൽപാടുകൾ നിങ്ങളുടെ കാൽപാദങ്ങളിൽ നിന്ന് നീങ്ങുന്നില്ല. അങ്ങനെ, ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങും? അല്ലെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നോ? പ്രിയനേ, നിങ്ങളുടെ അധരാമൃതം, ചിരികൾ, കാഴ്ചകൾ, ഹൃദയത്തെ ശമിപ്പിക്കുന്ന മധുരഗാനം—ഇവയാൽ ഞങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കേണമേ. ഇല്ലെങ്കിൽ, വേർപാടിന്റെ തീയിൽ കത്തിയാൽ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ധ്യാനത്തിലൂടെ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരും, സഖാവേ. കമലനയനാ, കാട്ടിലെ വാസികൾക്കു പ്രിയമായ ലക്ഷ്മിക്കും, നിങ്ങൾക്കു കാൽപാദം തൊടാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു. അന്ന് മുതൽ ഞങ്ങൾ മറ്റാരുടെയും മുമ്പിൽ നില്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല—നിങ്ങളിൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി സ്വയം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വാസം ചെയ്യുമ്പോഴും, ദാസിമാർ സേവിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലും, അവൾക്കു ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ പാദധൂളിയിലേക്കാണ് ആഗ്രഹം. നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചക്കായി മറ്റുള്ള ദേവതകളും ശ്രമിക്കുന്നു. അതുപോലെ ഞങ്ങളും നിങ്ങളുടെ പാദധൂളിയിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ദുഃഖനാശകനായ ദയാമയനേ, ഞങ്ങൾ വീടും വിട്ടു നിങ്ങളുടെ പാദസേവനത്തിനായി മാത്രം വന്നവരാണു. പുരുഷരിൽ ഭൂഷണമായവനേ, നിങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ചിരിയും കാഴ്ചയും കാണാനുള്ള ആസക്തിയിൽ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കത്തുന്നു—ദാസിമാരുടെ സേവനം ഞങ്ങൾക്കു അനുവദിക്കേണമേ. നിങ്ങളുടെ കുഞ്ചിതമായ മുടിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മുഖം, കാതിലണിയുന്ന കുണ്ടലങ്ങൾ പാണ്ഡ്യമായി തിളങ്ങുന്ന കവിളുകൾ, അധരാമൃതം, സ്നേഹഭരിതമായ കാഴ്ചകൾ, ഭയമില്ലായ്മ നൽകുന്ന ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിക്ക് മാത്രം വാസം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഹൃദയം—ഇവയൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു വേണമെന്നത് നിങ്ങളുടെ ദാസ്യമാണ്. ത്രിലോകത്തിൽ നിങ്ങളുടെ മധുരമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ടാൽ ആകർഷിക്കപ്പെടാത്ത സ്ത്രീ ആരാണ്? നിങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ടാൽ പശുക്കളും, പക്ഷികളും, മരങ്ങളും, മാൻപില്ലകളും ആനന്ദിക്കുന്നു. അത്തരം ഭംഗി കണ്ടാൽ ആരാണ് ആകർഷിക്കപ്പെടാത്തത്? നിങ്ങൾ വ്രജയിൽ ജനിച്ചതു ഭയവും ദുഃഖവും നീക്കാൻ തന്നെയാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്. ആദിപുരുഷനായ ദേവതാരക്ഷകൻപോലെയാണ് നിങ്ങൾ. ദീനജനസഖാവേ, നിങ്ങളുടെ കമലപാദം ഞങ്ങളുടെ കത്തുന്ന ഹൃദയത്തിലും തലയിൽ വെക്കേണമേ. ശുകാചാര്യർ പറയുന്നു: ഗോപികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വയം തൃപ്തനാണെങ്കിലും, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ആ ഗോപികമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവരെ നോക്കിയപ്പോൾ അവരുടെ മുഖങ്ങൾ സന്തോഷത്തിൽ പുഷ്പിച്ചു. അച്യുതൻ, വെളുത്ത കുന്തലപൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനുപോലെ അവർക്കിടയിൽ പ്രകാശിച്ചു. നൂറുകണക്കിനു ഗോപികമാരുടെ നേതാവായി കൃഷ്ണൻ പാടുകയും, അവർ പാടുകയും ചെയ്തു. വൈജയന്തിമാല ധരിച്ച് കൃഷ്ണൻ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആ വനവും ആലങ്കാരികമായി. പിന്നീട് ഗോപികമാരോടൊപ്പം നദീതീരത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി, തണുത്ത മണൽ നിറഞ്ഞ ചിറകിൽ, മൃദുലവും സുഗന്ധവുമായ കമലവാസനയുള്ള കാറ്റിൽ ആനന്ദത്തോടെ കൃഷ്ണൻ വിനോദിച്ചു. കൈകൾ വ്യാപിപ്പിച്ചു, അങ്കലാപ്പ്, കളിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ, അലസമായ കട്ടികൾ, നഖസ്പർശം, ചിരികൾ, കാഴ്ചകൾ, പുഞ്ചിരികൾ—ഇവയിലൂടെ കൃഷ്ണൻ ഗോപികമാരുടെ മനസ്സിൽ കാമദേവനെ ഉണർത്തി, അവരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഗോപികമാർ, ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്ന് അഭിമാനിച്ചു. അവരുടെ ഈ അഭിമാനം കണ്ട കേശവൻ, അവരെ ശമിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനുമായി ഉടൻ അവിടം വിട്ടു മറഞ്ഞു. ഇതോടെ ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമഹംസർക്കുള്ള മഹാപുരാണം. ശ്രീകൃഷ്ണനെന്ന ആ പരമപുരുഷനിൽ ഞാൻ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. വേദസാരത്തെ തേടി, ഭക്തന്മാരെ ഭവഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ ജ്ഞാനമൃതം നൽകിയതിനാൽ, കൃഷ്ണൻ മധുപാനിയായ ഭ്രമരനുപോലെയാണ്. ഹരിയ്‌ക്കാണ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവും, പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഇശ്വരനും. അവന്റെ പാദങ്ങളാണ് ലോകജനങ്ങൾക്ക് ശരണം, അവിടെ നിന്നാണ് രക്ഷ. അവനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്, അവനിൽ നിന്ന് ചെറിയ ഭയവും ഉണ്ടാകില്ല. ഇതറിയുന്നവൻ ജ്ഞാനിയാണു; അത്തരം ജ്ഞാനിയാണു ഗുരു—ഹരിസ്വയം. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭൂപതിയേ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഇങ്ങനെ ഉത്തരം നൽകി. ഇനി ഞാൻ പറയുന്ന രഹസ്യമായ ഈ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഒരു ചെറു ജീവി, സുന്ദരഗാനമുള്ള ആറു കാൽ ഉള്ളവരുടെ സംഗീതത്തിൽ ആകർഷിച്ചുകൊണ്ട്, മുന്നിൽ ആരാണെന്നു നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ വീണ ഒരു മാൻ അവനെ പിന്തുടരുന്നു. മുന്നിൽ തൃപ്തിയില്ലാത്ത പുലികളുണ്ട്. ഇവയുടെ അർത്ഥം: സുന്ദരസ്വഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളിൽ ആശ്രയം തേടി, ആസ്വാദ്യമായ സുഖത്തിനായി മനസ്സിനെ അവരിൽ ആകർഷിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ മധുരമായ വാക്കുകൾ ആറുകാലികൾപോലെയുള്ള സംഗീതം. മുന്നിൽ, പുലികളുപോലെ, കാലം ജീവന്റെ ദൈർഘ്യം ദഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പിന്നിൽ, മരണം എന്ന വേട്ടക്കാരൻ അമ്പുവീശുന്നു. രാജാവേ, ഹൃദയം തുളച്ചുനിൽക്കുന്ന ഈ ആത്മാവിനെ നിങ്ങൾ കാണണം. അതിനാൽ, മാന്റെ പ്രവൃത്തി ശ്രദ്ധിക്കുക, മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കുക, സ്ത്രീസംഗവും കൂട്ടത്തിന്റെ ഗാനവും ഉപേക്ഷിക്കുക. ക്രമേണ ഹംസനാഥനിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ച്, സംതൃപ്തരായി, ക്രമേണ പിൻവാങ്ങുക. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണൻമാരേ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതു ഞാൻ കേട്ടു മനസ്സിലാക്കി. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇതറിയാമെങ്കിൽ അവർ പറയുന്നില്ലേ? നിന്റെ വചനങ്ങൾകൊണ്ട് എന്റെ വലിയ സംശയം മാറി. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അതീതമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ മഹർഷിമാരും കുഴങ്ങാറുണ്ട്. ഇവിടെ ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ അവന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. വേദം അറിയുന്നവരിൽ ഇതാണ് സംവാദം: ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പ്രകടമായിട്ടില്ല. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾക്കു അതേ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു തന്നെ അവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു—അവിടെയും ഇടവേളയില്ലാതെ, സൂക്ഷ്മശരീരം, മനസ്സിന്റെ സഹായത്തിൽ. ഒരു മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുന്ന ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അതോ മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ, പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. 'ഞാനിതാണ്' എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നതെന്തും, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവൻ അനുഭവിക്കുന്നു. അതാണ് പുനർജന്മത്തിന് കാരണം. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നു മനസ്സിനെ നിഗമിക്കുമ്പോലെ, മുൻജന്മപ്രവൃത്തികൾ മനസ്സിന്റെ ചലനത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാം. ഈ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതും, ഒരിക്കൽ അവൻ സ്വയം അനുഭവിച്ചവയാണെന്നു മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷമാകും. അതിനാൽ, രാജാവേ, ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച രൂപം ആത്മാവ് പ്രാപിക്കുന്നു. നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാത്ത അർത്ഥം മനസ്സിൽ പിടികൂടാനാവില്ല. മനസ്സാണ് മുൻജന്മരൂപങ്ങൾ, ഭാവിയിലുള്ളവയും, ഇല്ലാത്തതും വ്യക്തിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്—നിനക്ക് ഐശ്വര്യം ഉണ്ടാകട്ടെ. ഇവിടെയൊക്കെ, കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതുമായ പലതും മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, സ്ഥലം, കാലം, പ്രവൃത്തി എന്നിവ അനുസരിച്ച് നിഗമിക്കണം. മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ലഭ്യമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ക്രമാനുസൃതമായി വരികയും പോകികയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാവർക്കും ഈ അനുഭവം ഉണ്ടാകും. മനസ്സ് സത്ത്വഗുണത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ അടുത്ത് ആയിരിക്കുമ്പോൾ, ഇരുട്ട്, ചന്ദ്രന്റെ നിഴലുപോലെ, അകറ്റപ്പെടുന്നു; എല്ലാം പ്രകാശിക്കുന്നു. 'ഞാനും എന്റേതുമാണ്' എന്ന ഭാവം, ബുദ്ധി, മനസ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഗുണങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അനാദികളായ ക്രമം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, വ്യക്തിയിൽ നിലനിൽക്കും.