ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതത്തിലെ ഈ വിശിഷ്ടമായ സംഭവങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഒഴുകിയൊരുക്കുന്നു: കൃഷ്ണൻ ഗോപികളോട് പറഞ്ഞു: "സ്ത്രീവർഗ്ഗം ഈ ലോകത്തിൽ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഭർത്താവ് ദുഷ്ടനും, ദുർഭാഗ്യനും, വയസ്സുള്ളവനും, മന്ദബുദ്ധിയുമായി രോഗിയും ദരിദ്രനുമായിരുന്നാലും അവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഭർത്താവല്ലാത്ത പുരുഷനോടൊപ്പം ചേർന്നാൽ സദ്ഗുണവതികൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കില്ല; അതിന് പകരം അപമാനം, അല്പവും വേദനാജനകവുമായ ഫലങ്ങൾ, ഭയം എന്നിവ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ; എല്ലായിടത്തും അത് നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നു. "നിങ്ങൾക്കു ഭക്തി ഉണരുന്നത് എന്റെ ശാരീരികസാന്നിധ്യത്തിലല്ല, മറിച്ച് എന്നെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുമ്പോഴും, കാണുമ്പോഴും, ധ്യാനിക്കുമ്പോഴും, പാടുമ്പോഴും. അതിനാൽ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങൂ." ഗോവിന്ദന്റെ ഈ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ഗോപികൾക്ക് എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും തകർന്നു. അവർ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, അതീവ ആശങ്കയിൽ ആകി. കണ്ണീർകൊണ്ടു ചിറകിയ മുഖവും, ആഹ്ലാദം കെടുത്തിയ വരണ്ട അധരങ്ങളും, നിലത്തു പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് വരയ്ക്കുന്ന ചിഹ്നങ്ങളും, കണ്ണീരും കുങ്കുമവും കലർന്ന കവിളുകളിൽ പടർന്നു. അവർ നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു, കൃഷ്ണനോടുള്ള ആസക്തിയിൽ മനസ്സ് മുഴുവനും അവനിൽ മുഴുകി, അവനുവേണ്ടി എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, കണ്ണുനീർ തേക്കുന്ന കണുകൾ തേച്ച്, കഠിനമായ വാക്കുകളിൽ ശബ്ദം മുടങ്ങി, ഒടുവിൽ അല്പം സംസാരിച്ചു. "പ്രഭോ, ദയവായി ഇങ്ങനെ ക്രൂരമായി പറയരുത്! നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം തേടി, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഭക്തന്മാരെ പരിപാലിക്കുക; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ പരമപുരുഷൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ലല്ലോ, അതുപോലെ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. "നീ തന്നെ ധർമ്മജ്ഞനാണ്; സ്ത്രീകൾ ഭർത്താവിനെയും മക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും സേവിക്കണമെന്ന് നീ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ. എങ്കിലും, നീ തന്നെയാണ് ഈ ലോകത്തിലെ സർവ്വജീവികളുടെ പ്രിയനും ആത്മാവും സുഹൃത്തും. ജ്ഞാനികൾ അവരുടെ സ്നേഹം നിന്നിലാണു നിക്ഷേപിക്കുന്നത്. ഭർത്താവും മകനും മറ്റുള്ളവരും ദു:ഖം മാത്രമേ നൽകൂ. അതിനാൽ, ദയവായി, ഞങ്ങൾ നിനക്കു നാൾകൊണ്ടുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കരുതേ, കമലനയനാ! "നിന്റെ കൃപയാൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് വീട്ടിലേക്കോ, കൈകൾ വീട്ടുപണികളിലേക്കോ തിരിയുന്നില്ല. നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു ഞങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ പൊടിയുന്നില്ല. എങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും വ്രജയിലേക്കു പോകും? അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? "പ്രിയനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം, ചിരിയും കണ്മിഴികളും പാട്ടുകളും ഞങ്ങൾക്കു നൽകൂ. അല്ലെങ്കിൽ, വേർപാടിന്റെ തീയിൽ ദഹിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ധ്യാനത്തിൽ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരും. "കമലനയനേ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച നിമിഷം മുതൽ ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ നില്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ലക്ഷ്മിയും കാട്ടിലുള്ളവർക്ക് പ്രിയമായ നിമിഷം മാത്രമേ അതു ലഭിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ലക്ഷ്മി തന്നെ നിന്റെ വക്ഷസ്സിൽ സ്ഥാനം നേടിയിട്ടും, പാദദൂസിൻറെ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല; നിന്റെ കണ്മിഴിക്കായി മറ്റു ദേവതകളും ശ്രമിക്കുന്നു. ഞങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, നിന്റെ പാദധൂളിയിൽ അഭയം തേടുന്നു. "അതിനാൽ, ദു:ഖനാശകനായ കൃഷ്ണാ, ഞങ്ങൾ വീട്ടും ബന്ധവും ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്റെ പാദസേവനത്തിനായി മാത്രം വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ മനോഹരമായ ചിരിയും കണ്മിഴിയും ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ദയവായി ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാർ ആക്കൂ. "നിന്റെ കേശങ്ങൾ ചുറ്റി മുഖം, കവിളുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന കുന്ദലങ്ങൾ, അമൃതംപോലുള്ള അധരങ്ങൾ, ചിരിച്ചും കണ്മിഴിച്ചും ഭയമില്ലെന്ന് ഉറപ്പു നൽകുന്ന ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഏക ആലയം ആയ വക്ഷസ്സു—ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഞങ്ങൾക്കു നിന്റെ ദാസിമാരായി മാത്രമേ ആഗ്രഹം. "മൂന്നു ലോകത്തും നിന്റെ മധുരമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ടാൽ ആകർഷിക്കപ്പെടാത്ത സ്ത്രീ ആരുണ്ട്? പശുക്കളും പക്ഷികളും മരങ്ങളും മാൻമരങ്ങളും പോലും നിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു; മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കും? "വ്രജയിൽ ഭയവും ദു:ഖവും നീക്കാൻ തന്നെ നീ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു, ആദിപുരുഷനായി, ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനായി. ദു:ഖിതർക്ക് സ്നേഹിതനായ കൃഷ്ണാ, നിന്റെ കമലപാദം ഞങ്ങളുടെ ദഹിക്കുന്ന വക്ഷസ്സിലും തലയിലും വെയ്ക്കൂ. ഇങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വയം തൃപ്തനായിരുന്നതിനും പുറമെ, ഗോപികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു, അവരിൽ ആനന്ദം പ്രദാനം ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ അവരെ ചുറ്റി നിന്ന ഗോപികൾക്ക് സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കി, ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം നിറച്ച്, വൈജയന്തിമാല ധരിച്ച്, വനത്തിൽ കുശലം പാടിയും പാടിക്കൊണ്ടും സഞ്ചരിച്ചു. ഗോപികളോടൊപ്പം നദീതീരത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി, ശീതളമായ മണൽത്തീരത്ത്, സുഗന്ധമുള്ള മൃദുവായ കാറ്റിൽ ആനന്ദത്തോടെ ക്രീഡിച്ചു. കൈകൾ നീട്ടി, അങ്കലാപ്പ്, കളിയാട്ടം, സ്തനികളിൽ നഖചിഹ്നങ്ങൾ, ചിരിയും കണ്മിഴിയും പുഞ്ചിരിയും കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ഗോപിമാരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു, മനോഹരരായ വ്രജകന്യകളിൽ കാമദേവനെ ഉണർത്തി. ഭാഗ്യവശാൽ കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിച്ച ഗോപികൾ, ലോകത്തിൽ തന്നെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യശാലികളാണെന്ന് ഭാവിച്ചു. എന്നാൽ, അവരുടെ ഈ അഭിമാനം കണ്ടു, കേശവൻ അവിടെനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി, അവരുടെ മനസ്സിന് ശാന്തിയും അനുഗ്രഹവും നൽകാൻ. ഇവിടെ ഈ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം. ആ പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണനിൽ ഞാൻ വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു; വേദങ്ങളുടെ സാരം തേടി, ഭക്തന്മാരെ ഭവഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ ജ്ഞാനാമൃതം നൽകുന്നവൻ. ഹരി സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവാണ്, പ്രകൃതിയുടെ യജമാനൻ; അവന്റെ പാദങ്ങൾ അഭയം, അതിൽ രക്ഷയാണ്. അവൻ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവാണ്; അവനിൽ ഭയത്തിനും ഇടയില്ല. ഇതു മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനിയാകുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവൻ ഗുരുവാണ്—ഹരി തന്നെയാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞു: "മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, നിന്റെ ചോദ്യം ഇങ്ങനെ ഉത്തരം ലഭിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്ന രഹസ്യമായ ഒരു കാര്യത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. "ഒരു ചെറു ജീവി, സ്നേഹമുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ അഭയം തേടി, ആറുകാലികളായ പുഴുക്കളുടെ മധുരഗാനത്തിൽ ആകർഷിതനായി മുന്നോട്ട് പോവുന്നു; മുന്നിൽ ഒരിക്കലും തൃപ്തിയില്ലാത്ത നായ്ക്കൾ പോലുള്ള ഭയങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നു; പിന്നിൽ, വെടിയേറ്റ മാൻപോലെ, വേട്ടക്കാരൻ പിന്തുടരുന്നു. "ഇതിന്റെ അർത്ഥം: സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ ആശ്രമം പൂവിന്റെ സുഗന്ധംപോലെയാണ്—നിസ്സാരമായത്. കാമത്തിൽ ജനിച്ച ചിരകാലികം അല്ലാത്ത ആനന്ദത്തിനായി ഒരാൾ ലീനനാകുന്നു. ആറുകാലികളായ പുഴുക്കളുടെ പാട്ടുപോലെ സ്ത്രീകളുടെ മധുരവാക്കുകൾ കാതിനെ ആകർഷിക്കുന്നു. മുന്നിൽ, നായ്ക്കൾപോലെ, കാലം ജീവിതം ദഹിപ്പിക്കുന്നു; വീട്ടിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരൻപോലെ, മരണൻ അപ്രത്യക്ഷമായി വെടിയൊടുക്കുന്നു. രാജാവേ, ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കണം. "അതുകൊണ്ട്, മാൻപോലെ പെരുമാറുന്ന മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കണം; സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടവും പാട്ടും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹംസയുടെ അഭയം തേടി, ക്രമമായി സംയമനം പ്രാപിക്കണം." രാജാവ് ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു, ചിന്തിച്ചു. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് അറിയാമെങ്കിൽ ഇവർ ഇതെന്തിന് വിശദീകരിക്കാറില്ല?" "ബ്രാഹ്മണാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ വലിയ സംശയം അകറ്റി. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അതീതമായിടങ്ങളിൽ മഹർഷിമാരും കുഴപ്പപ്പെടാറുണ്ട്. "മനുഷ്യൻ ഇവിടെ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചശേഷം, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. "വേദജ്ഞന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഇതാണ് സംവാദം: ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ മറഞ്ഞതും, പ്രകടമല്ലാത്തതുമാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞു: "യാതൊരു പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താലും, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ, അവിച്ഛിന്നമായി, സൂക്ഷ്മശരീരത്തിലും മനസ്സിലും അനുഭവിക്കുന്നു. "ഒരു മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ശ്വാസം എടുക്കുന്ന ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ആ ശരീരത്തിൽ തന്നെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുവിൽ, പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. "ഇതായിരിക്കും ഞാൻ എന്നുപറയുന്ന വ്യക്തി മനസ്സിൽ എടുക്കുന്ന പ്രവൃത്തി; അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവൻ അനുഭവിക്കുന്നു; അതുവഴിയാണ് പുനർജന്മം. "ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നു മനസ്സിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ ജന്മങ്ങളിലെ പ്രവൃത്തികൾ മനസ്സിന്റെ ചലനത്തിൽ നിന്നു തിരിച്ചറിയാം. "ഈ ശരീരത്തിൽ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതുമായ രൂപങ്ങൾ ഒരിക്കൽ അവൻ അകത്തുനിന്ന് അനുഭവിക്കും." ഇങ്ങനെ, ഈ ഭാഗവതകഥയിൽ കൃഷ്ണനും ഗോപികളും തമ്മിലുള്ള ആഴമുള്ള ഭക്തിയും, ആത്മാവിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവും, ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥവും നാരായണഭക്തി മുഖേന പ്രതിപാദിക്കുന്നു.