ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ധർമ്മം ഭർത്താവിനെ സ്നേഹപൂർവ്വം സേവിക്കുകയും, ബന്ധുക്കളെ പരിപാലിക്കുകയും, കുട്ടികളെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഭർത്താവ് ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവനാണെങ്കിലും, ദുർഭാഗ്യവാനായാലും, വയസ്സായാലും, ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവനോ രോഗിയായോ ദരിദ്രനായാലും, ഈ ലോകത്തിൽ പുണ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഉത്തമ സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവൊഴികെ മറ്റൊരാളുമായുള്ള ബന്ധം സ്വർഗ്ഗം നൽകുന്നതല്ല; അതു അപമാനം, ക്ഷീണവും വേദനയും, ഭയവും മാത്രമാണ് നൽകുന്നത്; എല്ലായിടത്തും അതു നിന്ദിതമാണ്. എന്നാൽ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “എന്നെ കേൾക്കുകയോ കാണുകയോ, എന്നെ ധ്യാനിക്കുകയോ, എന്നെ പാടുകയോ ചെയ്താൽ ഭക്തി ജനിക്കുന്നു; ശരീരസാന്നിധ്യം അത്ര പ്രധാനമല്ല. അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങുവിൻ.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഈ വിധം ഗോവിന്ദന്റെ കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ഗോപികൾ, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്ന്, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലരായി. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ തുണിയാൽ തുടച്ചുകൊണ്ട്, ഉണങ്ങിയ അധരങ്ങൾ നിദാനമായ ഉച്ച്വാസത്തിൽ മങ്ങിപ്പോയി; അവർ നിലം തൊടുകയും, കണ്ണീരും അലങ്കാരങ്ങളുടെ ചുവപ്പും ചേർന്ന ദേഹത്തോട് നിന്നു. കൃഷ്ണനോടുള്ള ആഴമുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് അവർ വാക്കുകൾ ചൊല്ലാൻ പോലും കഴിയാതെ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി നിന്നു. കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച്, ശബ്ദം കെട്ടി, അവർ ഭക്തിപൂർവ്വം അല്പം സംസാരിച്ചു: “പ്രിയനേ, ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയരുത്! നിന്റെ ഭക്തന്മാരെ ഇങ്ങനെ നിരാകരിക്കരുത്. ഞങ്ങൾ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ എത്തി. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ പരമപുരുഷൻ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ലല്ലോ. നീ തന്നെ ധർമ്മജ്ഞനാണ്; സ്ത്രീയുടെ ധർമ്മം ഭർത്താവിനെയും, മക്കളെയും, സുഹൃത്തുക്കളെയും സേവിക്കലാണെന്ന് നീ തന്നെ പറഞ്ഞു. അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ. എങ്കിലും, നീയാണ് അങ്ങേയറ്റം പ്രിയൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവും സുഹൃത്തുമാണ് നീയെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു. ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് സ്നേഹം നിന്റെമേൽ മാത്രമാണ്. ഭർത്താക്കന്മാരോ മക്കളോ മറ്റുള്ളവരോ ദു:ഖമല്ലാതെ ഒന്നും തരുന്നില്ല. അതിനാൽ, പരമേശ്വരാ, കൃപചെയ്യണം; ഞങ്ങൾ നിനക്കുള്ള പ്രതീക്ഷ വിട്ടുകളയരുത്, കമലനയനാ! ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നീ കവർന്നെടുത്തിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയില്ല, കൈകൾ വീട്ടുപണികൾ ചെയ്യാറില്ല, കാലുകൾ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു നീങ്ങാറില്ല. പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾ വ്രജയിലേക്ക് പോകാൻ കഴിയുക? പ്രിയനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം, ചിരി, കാഴ്ച, മധുരഗീതം—ഈ എല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുണ്ട്; അതല്ലെങ്കിൽ, വേർപാടിന്റെ തീയിൽ ഞങ്ങൾ ദഹിച്ച്, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ധ്യാനത്തിലൂടെ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ എത്തും. കമലനയനാ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ എത്രയോ കാലം ലക്ഷ്മിക്കും ലഭിച്ചില്ല; നിനക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ കഴിയുന്നില്ല, നീയാണെന്നു മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി പോലും നിന്റെ പാദധൂളിക്കായി ആഗ്രഹിച്ചു; അവൾക്ക് നിന്റെ വക്ഷസ്സിൽ സ്ഥാനം കിട്ടിയിട്ടും, അവൾക്കത് മതിയായില്ല. നിന്റെ കാഴ്ചക്കായി മറ്റ് ദേവതകളും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെ, നിന്റെ പാദധൂളിയിൽ ശരണം തേടുന്നു. അതിനാൽ, ദു:ഖനാശകാ, കൃപചെയ്യണം; വീടും ബന്ധുക്കളും ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്റെ പാദസേവനത്തിനായി ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. മനോഹരമായ നിന്റെ ചിരിയും കാഴ്ചയും വേണ്ടി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കത്തുന്നു; ദാസികളെപ്പോലെ സേവനം ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കണം. നിന്റെ മുഖം, കേശപാശം, കാതിലങ്കാരങ്ങൾ, അധരാമൃതം, ചിരിയുള്ള കാഴ്ചകൾ, ഭയനാശകരമായ ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലം ആയ വക്ഷസ്—ഇവയൊക്കെ കണ്ടാൽ ഞങ്ങൾക്കു വേണമെന്നു തോന്നുന്നത് നിന്റെ ദാസ്യമാണ്. മൂന്നു ലോകത്തും നിന്റെ മധുരവാക്യങ്ങളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ട് ആകർഷിക്കപ്പെടാത്ത സ്ത്രീ ആരുണ്ട്? പശുക്കൾക്കും പക്ഷികൾക്കും മരങ്ങൾക്കും മാൻമരങ്ങൾക്കും പോലും നിന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനാവുമ്പോൾ, ആരാണ് ആകർഷിക്കപ്പെടാത്തത്? നീ വ്രജയിൽ അവതരിച്ചത് ഭയം, ദു:ഖം എന്നിവ നീക്കാൻ തന്നെയാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമാണ്. ദു:ഖിതർക്കുള്ള സ്നേഹിതാ, ഞങ്ങളുടെ ദഹിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിലും തലത്തിലും കമലപാദം വെക്കണം. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഗോപികളുടെ ദു:ഖഭരിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ട യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വയം തൃപ്തനായവൻ ആയിട്ടും, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് അവരിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. അവരുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച അച്യുതൻ, ജാതിസൂത്രം പോലെയുള്ള വൈജയന്തി മാല ധരിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കിടയിൽ വാനരാഗം പോലെ പ്രകാശിച്ചു. നൂറുകണക്കിന് ഗോപികളിൽ പ്രധാനിയായവൾ പാടുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവർ പാടുമ്പോഴും കൃഷ്ണൻ അവരോടൊപ്പം കാടിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു; അവിടത്തെ പുഴക്കരയിൽ, തണുത്ത മണൽതട്ടിൽ, കമലസുന്ദരമായ സുഗന്ധം കൊണ്ടുവന്ന മൃദുലമായ കാറ്റിൽ, കൃഷ്ണൻ ഗോപികളോടൊപ്പം കായികവിനോദങ്ങളിൽ ആനന്ദിച്ചു. കൈകൾ നീട്ടി അണിയിച്ചിരിപ്പിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു കളഞ്ഞ്, നഖസ്പർശം, ചിരി, കാഴ്ച, പുഞ്ചിരി എന്നിവയാൽ കൃഷ്ണൻ കാമദേവനെ ഉണർത്തി, വ്രജയുടെ സുന്ദരികളായ ഗോപികളെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അനുകമ്പ ലഭിച്ച ഗോപികൾ, തങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്ന് കരുതി അഭിമാനിച്ചു. അവരുടെ ഈ അഭിമാനം കണ്ട കേശവൻ, അവരെ ശമിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനുമായി അവിടം വിട്ട് അപ്രത്യക്ഷനായി. ഇവിടെ ഈ ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നു; ഇത് ഭഗവതം മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ സമാപനമാണ്, പരമഹംസന്മാർക്ക് ഉചിതമായ ശാസ്ത്രം. ആ പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; വേദസാരവും ജ്ഞാനാമൃതവും ഭക്തന്മാർക്ക് പകർന്നു, ഭവഭീതിയെ നീക്കുന്നവൻ. ഹരി എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവാണ്, പ്രകൃതിയുടെ നാഥനും; അവന്റെ പാദങ്ങൾ തന്നെ ഈ ലോകത്തിനുള്ള രക്ഷാസ്ഥാനമാണ്. അവൻ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവാണ്; അവനിൽ ഭയം പോലും ഇല്ല; ഇതു അറിയുന്നവൻ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനിയാണ്; അത്തരം ജ്ഞാനി ഗുരുവാണ്—ഹരിയ് തന്നെയാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭൂപതേ, നിന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ ഇതുവരെ വിശദമായി ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഇനി ഞാൻ പറയുന്ന ഈ രഹസ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം. ഒരു ചെറു ജീവി, സുന്ദരമായവരുടെ ഇടയിൽ അഭയം തേടി, ആറുകാലികളായ ചെമ്പരത്തികളുടെ മധുരഗീതം കേൾക്കാനായി ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. മുന്നിൽ തൃപ്തിപ്പെടാത്ത വൃക്കളെപ്പോലുള്ള ഭയങ്ങൾ അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നു; പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ വെടിപ്പേറ്റുള്ള ഒരു മാൻ അവനെ പിന്തുടരുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം: സുന്ദരസ്വഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളിൽ അഭയം തേടുന്നതും, ആശ്രമത്തിന്റെ സുഗന്ധം പോലെ അത്യല്പമാണ്. കാമം കൊണ്ടുള്ള താൽക്കാലിക സുഖം തേടി, മനസ്സു അവിടെ പതിയുന്നു. ആറുകാലികളുടെ ഗീതം പോലെ, സ്ത്രീകളുടെ മധുരവാക്യങ്ങൾ ചെവിയെ ആകർഷിക്കുന്നു. മുന്നിൽ വൃക്കളെപ്പോലെ, സമയം മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സിനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; രാത്രിയും പകലും വീട്ടുജീവിതത്തിൽ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അറിയാതെ വേട്ടക്കാരനായ മരണം അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഈ ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥ നീ മനസ്സിലാക്കണം. അതിനാൽ, മാൻപോലെയുള്ള പെരുമാറ്റം ശ്രദ്ധിക്കണം; മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കണം, രഥശക്തൻ കുതിരയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ. സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടവും കൂട്ടത്തിന്റെ ഗീതവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ക്രമേണ ഹംസാശ്രയമായ ആത്മാനുഭവത്തിൽ അഭയം തേടണം; സംതൃപ്തനായി, ക്രമേണ പിൻവാങ്ങണം. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടും ചിന്തിച്ചുമുണ്ട്. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇതറിയാമെങ്കിൽ അവർ ഇതെന്തുകൊണ്ട് വിശദീകരിക്കാറില്ല? ബ്രാഹ്മണാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ വലിയ സംശയം നീക്കി; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്താത്തിടത്ത് മഹർഷിമാരും കുഴപ്പപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യൻ ഈ ലോകത്ത് എന്ത് പ്രവൃത്തികളാണ് ചെയ്തു ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നുവോ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ മറ്റൊരു ശരീരംകൊണ്ട് അനുഭവിക്കുന്നു. വേദം അറിയുന്നവരുടെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു സംവാദം ഉണ്ട്: ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പ്രകടമായിട്ടില്ല. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മനുഷ്യൻ എന്ത് പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തുവോ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അതേ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ, ഇടവേളയില്ലാതെ, സൂക്ഷ്മശരീരത്തിലും മനസ്സിലും അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുന്ന ശരീരം വിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ, പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടുള്ള ഫലങ്ങൾ ഈ ശരീരത്തിലോ മറ്റൊരത്തിലോ അനുഭവിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ “ഞാൻ ഇതാണ്” എന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നത്, ആ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; അതുവഴിയാണ് പുനർജന്മം നടക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നു മനസ്സിനെ നിർവചിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ ജന്മങ്ങളിലെ പ്രവൃത്തികൾ മനസ്സിന്റെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.