ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും ഗോപികളും തമ്മിൽ നടന്ന അതിമനോഹരമായ സംഭവങ്ങൾ ഈ വിധത്തിൽ നടന്നുവെന്ന് ഭഗവതം പറയുന്നു. അതിരാവിലെ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കാടും, ചന്ദ്രപ്രഭയാൽ പ്രകാശിതമായ വനം, മനോഹരമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കായ്കളിൽ കാറ്റ് കളിക്കുന്ന യമുനാനദിയും ഗോപികൾ കണ്ടു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവരെ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചു: “ഇനി വൈകരുത്, നിങ്ങളുടെ ഗോപുരത്തിൽ തിരിച്ചുപോകൂ, ഭർത്താക്കളെ ഭക്തിപൂർവ്വം സേവിക്കുക. കാളക്കുട്ടികളും കുട്ടികളും കരയുകയാണ്—പോയി അവരെ പോറ്റി, കാളകളെ പാൽകറ്റുക.” കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ എനിക്ക് ഉള്ള ആഴമുള്ള സ്നേഹമാണ് നിങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് എങ്കിൽ, അതിൽ അതിശയമൊന്നുമില്ല; എല്ലാ ജീവികളും എനിക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ധർമ്മം ഭർത്താവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം സേവിക്കുകയും, ബന്ധുക്കളെ പരിപാലിക്കുകയും, മക്കളെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഭർത്താവ് ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവനാകുകയോ, ദാരിദ്ര്യവാനാകുകയോ, വൃദ്ധനാകുകയോ, ബുദ്ധിഹീനനാകുകയോ, രോഗിയായാകുകയോ ചെയ്താലും, ഈ ലോകത്തിൽ പുണ്യത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഭർത്താവല്ലാത്ത പുരുഷനുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കില്ല; അപമാനം, ദു:ഖം, ഭയം മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; എല്ലായിടത്തും അത് നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നെ കേൾക്കുന്നതിലൂടെയോ, കാണുന്നതിലൂടെയോ, ധ്യാനിക്കുന്നതിലൂടെയോ, പാടുന്നതിലൂടെയോ ഭക്തി ഉണരുന്നു—ശരീരസാന്നിധ്യംകൊണ്ടല്ല; അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങൂ.” ശുകമുനി പറയുന്നു: ഗോവിന്ദന്റെ ഈ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഗോപികൾക്ക് വലിയ വിഷാദം വന്നു, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്നുപോയി, മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്ക നിറഞ്ഞു. അവർ മുഖം തുടച്ചു, നിസ്സാരമായി വാടിയ അധരങ്ങൾ, നിലം നോക്കി കാലുകളാൽ മണ്ണ് ഉരുകി, കണ്ണീരിൽ ചുവന്ന അലങ്കാരങ്ങൾ ചേർന്നു, ദു:ഖഭാരത്തിൽ മിണ്ടാതായി നിന്നു. കൃഷ്ണനോടുള്ള ആഴമുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടു, അവന്റെ പേരിൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവരാണ് അവർ. കണ്ണീർ തുടച്ചു, ശബ്ദം നിശ്ശബ്ദമായപ്പോൾ, അവർ കുറച്ചു മാത്രം സംസാരിച്ചു. അവൾ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഇങ്ങനെ കഠിനമായി സംസാരിക്കരുത്! അത് നിങ്ങളെ യോജിക്കുന്നതല്ല. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പാദസേവനത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. ഭക്തന്മാരെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതല്ലേ? മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ പരമപുരുഷൻ ഉപേക്ഷിക്കില്ലല്ലോ, അങ്ങനെ ഞങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. സ്ത്രീയുടെ ധർമ്മം ഭർത്താവിനെയും, മക്കളെയും, സുഹൃത്തുക്കളെയും സേവിക്കലാണെന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അതെ, എന്നാൽ ധർമ്മാധ്യപകനായ നിങ്ങൾ, സകലജീവികളുടെ പ്രിയനും ആത്മാവുമാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവരുടെ സ്നേഹം ശാശ്വതപ്രിയനായ നിങ്ങളിലേയ്ക്കാണ് നൽകുന്നത്. ഭർത്താക്കന്മാരോ, മക്കളോ, മറ്റു ബന്ധുക്കളോ ദു:ഖം നൽകുന്നതാണ്—അതിനാൽ, ദയവായി, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളിൽ നാളുകളായി വച്ചിരിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷ നശിപ്പിക്കരുത്, കമലനയനാ. നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങൾ കവർന്നെടുത്തു, വീടുകളിലേക്കോ, വീട്ടുപണികളിലേക്കോ തിരിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. കാലുകൾ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് നീങ്ങുന്നില്ല. എങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും വ്രജയിലേക്ക് പോകുക, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്താണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്? പ്രിയനേ, നിങ്ങളുടെ അധരാംബുജത്തിന്റെ അമൃതം, ചിരിയും കാഴ്ചയും മധുരഗീതവും ഞങ്ങളെ തണുപ്പിക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ, വേർപാട് എന്ന അഗ്നിയിൽ കത്തിയ ഞങ്ങൾ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ധ്യാനത്തിലൂടെ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ എത്തും. കമലനയനാ, ഒരു നിമിഷം പോലും ലക്ഷ്മിക്ക് ലഭിച്ചില്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ പാദതലങ്ങൾ ഞങ്ങൾ സ്പർശിച്ച നിമിഷം മുതൽ, മറ്റാരുടെയും മുമ്പിൽ നില്ക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല—നിങ്ങളിൽ ആകർഷിതരായി ഞങ്ങൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി തന്നെ നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി ആഗ്രഹിച്ചു, നിങ്ങളുടെ ഉരസിൽ പാർക്കുന്നവളായിട്ടും അതിനായി കാത്തിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചക്കായി ദേവന്മാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ഞങ്ങളും നിങ്ങളുടെ പാദധൂളിയിൽ അഭയം തേടുന്നു. അതിനാൽ, ദയവായി ഞങ്ങളോടു ദയയുളവാകൂ, ദുരിതങ്ങൾ നീക്കുന്നവനേ. വീടുകളും ബന്ധുക്കളുമെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, നിങ്ങളുടെ പാദസേവനം മാത്രം തേടിയാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്. പുരുഷോത്തമാ, നിങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ചിരിയും കാഴ്ചയും ആഗ്രഹിച്ച് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കത്തുന്നു—ഞങ്ങൾക്കു ദാസീസേവനം അനുവദിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ കേശപാശത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മുഖം, കാതിലങ്കാരങ്ങൾ, അധരാമൃതം, ചിരിച്ചുനോക്കൽ, ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്ന ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഏകവാസസ്ഥലമായ വക്ഷസ്ഥലം—ഇവയൊക്കെയും കണ്ടു, ഞങ്ങൾക്കു ദാസീഭാവം മാത്രം വേണം. മൂന്നു ലോകത്തുമുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക്, നിങ്ങളുടെ മധുരമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ടാൽ ആകർഷിതരാകാതിരിക്കാനാവില്ല. നിങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് പശുക്കളും പക്ഷികളുമാണ് ആനന്ദിക്കുന്നത്; മറ്റാരാണ് ആകർഷിതരാകാത്തത്? വ്യക്തമായും, ഭയം-ദു:ഖങ്ങൾ അകറ്റാൻ, ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനായ ആദിപുരുഷൻ പോലെ, വ്രജയിൽ നിങ്ങൾ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുടെ സുഹൃത്തേ, നിങ്ങളുടെ കമലപാദം ഞങ്ങളുടെ കത്തുന്ന ഹൃദയത്തിലും തലയിൽ വെക്കൂ. ശുകമുനി പറയുന്നു: ഗോപികളുടെ ഈ ദു:ഖഭരിതമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു, യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, ആത്മതൃപ്തനായിട്ടും, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു, അവരിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. അവൻ ചുറ്റും മുഖം പുഷ്പിച്ചുനില്ക്കുന്ന ഗോപികളോടൊപ്പം, ശുഭ്രമായ മല്ലികപൂക്കൾ പോലെയുള്ള ചിരിയോടെ, അച്യുതൻ, നക്ഷത്രങ്ങളിലുമിടയിൽ ചന്ദ്രൻപോലെ, അവരിൽ പ്രകാശിച്ചു. നൂറുകണക്കിന് ഗോപികളിൽ പ്രധാനിയായവൾ പാടുകയും, മറ്റുള്ളവർ പാടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വൈജയന്തി മാല ധരിച്ച കൃഷ്ണൻ കാടിൽ സഞ്ചരിച്ചു, അതിനെ അലങ്കരിച്ചു. ഗോപികളോടൊപ്പം നദീതീരത്ത് കുളിരുള്ള മണൽക്കരയിൽ കൃഷ്ണൻ കായലിൽ കയറി, ലതാസുമനസ്സിന്റെ സുഗന്ധം കൊണ്ടുവരുന്ന ശീതളമായ കാറ്റിൽ ആനന്ദിച്ചു. കയ്യിലേറ്റിയാൽ, അങ്കലക്ഷങ്ങൾ അഴിച്ചുവെച്ച്, നഖസ്പർശം, ചിരി, കാഴ്ച, പുഞ്ചിരി എന്നിവകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ കാമദേവനെ ഉണർത്തി, വ്രജത്തിലെ സുന്ദരികളായ ഗോപികളെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ അനുകമ്പ ലഭിച്ച ഗോപികൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്നു അഭിമാനിച്ചു. അവരുടെ ഈ അഭിമാനം കണ്ടു, കേശവൻ ഉടനടി അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യനായി, അവരെ ശമിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും. ഇങ്ങനെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഞാൻ ആ പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണനെ വന്ദിക്കുന്നു—വേദങ്ങളുടെ സാരമെടുത്ത്, ഭക്തന്മാരെ ലോകഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ ജ്ഞാനാമൃതം പകർന്നവനായി അറിയപ്പെടുന്നവനെ. ഹരി എല്ലാ ജിവന്മാരുടെയും ആത്മാവാണ്, പ്രകൃതിയുടെ അധിപാനാണ്; അവന്റെ പാദങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിൽ രക്ഷയുടെ പാതയാണ്. അവൻ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്; അവനിൽ ഭയത്തിന് തുല്യമായതും ഇല്ല; ഇത് അറിഞ്ഞവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി, അങ്ങനെയുള്ളവൻ ഗുരു തന്നെയാണ്—ഹരിയാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാമനുഷ്യനേ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യം ഇതുവരെ ഉത്തരം കിട്ടി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു രഹസ്യം പറയുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഒരു ചെറു ജീവി, സുന്ദരമായവരുടെ ഇടയിൽ അഭയം തേടി, ആറ് കാൽ ഉള്ളവരുടെ മധുരഗാനത്തിൽ ആകർഷിതനായി, അതിന്റെ ശബ്ദം തേടി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; മുന്നിൽ നിറയുന്ന വളർത്തു മൃഗങ്ങൾ പോലെയുള്ള കാലം അവന്റെ ആയുസ്സിനെ നിശ്ചലമായി തിന്നുന്നു, പിന്നിൽ വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ പരിക്കേറ്റ മാൻ പിന്തുടരുന്നു. അർത്ഥം ഇതാണ്: സുന്ദരസ്വഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളിൽ അഭയം തേടുന്നവന്റെ അവസ്ഥ പുഷ്പസുഗന്ധം പോലെയാണ്—അത്യന്തം ക്ഷീണമുള്ളത്. കാമത്തിൽ നിന്നുള്ള താൽക്കാലിക ആനന്ദം തേടി, മനസ്സു അകപ്പെട്ടുപോകുന്നു. ആറ് കാൽ ഉള്ളവരുടെ ഗാനങ്ങൾ പോലുള്ള സ്ത്രീയുടെ മധുരവാക്കുകൾ കാതിനെ ആകർഷിക്കുന്നു. മുന്നിൽ, വളർത്തു മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടം പോലെയുള്ള കാലം, രാത്രിയും പകലും, അവബോധമില്ലാതെ, ജീവന്റെ ദൈർഘ്യം തിന്നുന്നു. പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരൻ പോലെയുള്ള മരണം, അമ്പുകൊണ്ട് ഹൃദയം തുളച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഈ ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥ നിങ്ങൾ കണ്ടിരിക്കണം. അതുകൊണ്ട്, മാനിന്റെ സ്വഭാവം പോലെ തന്നെ, മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കണം, സാരഥി കുതിരയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ. സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടവും, അവരുടെ ഗാനങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ക്രമേണ ഹംസയുടെ അഭയം തേടുക; സംതൃപ്തനായി, പതിയെ പതിയെ പിന്മാറുക. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണനേ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടും ചിന്തിച്ചുമുണ്ട്. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇതറിയാമെങ്കിൽ അവർ എന്തുകൊണ്ട് ഇത് വിശദീകരിക്കാറില്ല? നാരദൻ മറുപടി നൽകി: രാജാവേ, എന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ വലിയ സംശയം നീങ്ങി. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്താത്തിടത്ത് മഹർഷിമാരും കുഴപ്പപ്പെടുന്നു. ഒരുവൻ ഈ ലോകത്ത് എന്ത് പ്രവർത്തിച്ചുവോ, ആ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചശേഷം മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ ആ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. വേദം അറിയുന്നവരുടെ ഇടയിൽ ഇതാണ് സംവാദം: ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ മറഞ്ഞതും, പ്രകടമല്ലാത്തതുമാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരുവൻ എന്ത് പ്രവൃത്തിയാണോ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്, അതിന്റെ ഫലമാണ് അടുത്ത ജന്മത്തിൽ, സൂക്ഷ്മശരീരവും മനസ്സും വഴി, തടസ്സമില്ലാതെ അനുഭവിക്കുന്നത്.