ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഹരിയെ അനുസ്മരിച്ച് ആഗ്രഹം, കോപം, ഭയം, സ്നേഹം, ഐക്യം, സൗഹൃദം എന്നിവയെ അവനിലേക്കു നിരന്തരം തിരിക്കുന്നവർ, അങ്ങനെ തന്നെ അവനിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഇതിൽ അതിശയിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല; യോഗമാസ്ത്രന്മാരുടെ അധിപനായ, അജജന്മാവായ കൃഷ്ണനാൽ മാത്രമാണ് ഇത്തരം മോക്ഷം പ്രാപ്യമാകുന്നത്. അപ്പോൾ, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ സമീപത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, വാക്കുകളിൽ ഏറ്റവും പ്രഭാവശാലിയായ ഭഗവാൻ അവരെ മനോഹരമായ വാക്കുകളാൽ ആകർഷിച്ചു, അവരുടെ മനസ്സിനെ മോഹിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: “സ്വാഗതം, ഭാഗ്യശാലികളായവേ! ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി എന്ത് ചെയ്യണം? വ്രജയിൽ എല്ലാം സുഖമാണോ? നിങ്ങളെ ഇവിടെ വരാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് പറയൂ.” അവൻ മുന്നോട്ട് പറഞ്ഞു: “ഇരുട്ടായ ഈ രാത്രിയിൽ ഭയാനകമായ മൃഗങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു; സുന്ദരികളേ, നിങ്ങൾ ഇവിടെ തുടരുന്നത് യുക്തിയല്ല, വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങൂ. അമ്മമാർ, അപ്പന്മാർ, മക്കൾ, സഹോദരന്മാർ, ഭർത്താക്കന്മാർ—എല്ലാവരും നിങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, കാണാതെ വിഷമിച്ചു. നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കൾക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കരുത്. നിങ്ങൾ കാട്ടിലെ പുഷ്പാലങ്കൃതമായ ദൃശ്യങ്ങളും, ചന്ദ്രപ്രഭയിൽ ദീപ്തമായ കാടും, യമുനയുടെ കാറ്റും, പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട തണ്ടുകളും കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനി വൈകാതെ ഗോപുരത്തിലേക്ക് മടങ്ങൂ, ഭർത്താക്കന്മാരെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കൂ; കാളകളും കുഞ്ഞുങ്ങളും കരയുന്നു—പോയ് അവരെ പോറ്റുകയും ദുധ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യൂ.” “അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ മേൽ ഉള്ള ആഴമുള്ള സ്നേഹത്താൽ ആകാം നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത്. അതിൽ അതിശയിക്കേണ്ടതില്ല; എല്ലാ ജീവികളും എനിക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീകൾക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമമായ കര്‍മ്മം ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുകയും ബന്ധുക്കളെ സംരക്ഷിക്കുകയും മക്കളെ പോറ്റുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഭർത്താവ് ദുഷ്പ്രവർത്തകനായാലും, ദാരിദ്ര്യവാനായാലും, വൃദ്ധനാകിലോ, മന്ദബുദ്ധിയായാലോ, രോഗിയായാലോ, സ്ത്രീകൾ ഈ ലോകത്തിൽ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഭർത്താവല്ലാത്ത പുരുഷനുമായി സംയോജനം മഹിളാസ്വർഗ്ഗം നൽകുന്നില്ല; അതു അപമാനം, അല്പം ഫലം, വിഷമം, ഭയം, എല്ലായിടത്തും നിന്ദ്യമായതുമാണ്. എന്നെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുകയും കാണുകയും ധ്യാനിക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്താൽ ഭക്തി ഉണ്ടാകുന്നു; ശരീരസാന്നിധ്യം അത്ര പ്രധാനമല്ല. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങൂ.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഗോവിന്ദന്റെ കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ഗോപികമാർ അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്നു, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വലിയ ആശങ്കയിലായി. അവൾക്കളുടെ മുഖം തുടച്ചു, ഉണങ്ങിയ അധരങ്ങൾ, ആലോചനയിൽ നിലം തൊടിച്ചു, കണ്ണുനീരും ചുവന്ന അലങ്കാരങ്ങളുടെയും പാടുകളും ചേർന്നു, അവർ മൗനത്തിൽ നിന്നു, കൃഷ്ണനുവേണ്ടി തങ്ങളുടെ മനസ്സും ആഗ്രഹങ്ങളും സമർപ്പിച്ചവയായി, കണ്ണുനീർ തുടച്ചു, ശബ്ദം തടഞ്ഞു, അൽപം മാത്രം സംസാരിച്ചു. ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഇങ്ങനെ ക്രൂരമായി പറയരുതേ! അതു നിങ്ങൾക്കു യോജിക്കുന്നതല്ല. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഭക്തന്മാരെ സംരക്ഷിക്കണം; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ പരമപുരുഷൻ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ലല്ലോ. സ്ത്രീയുടെ ധർമ്മം ഭർത്താവിനെയും മക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും സേവിക്കുന്നതാണെന്ന് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്. അതു ശരി. എങ്കിലും, ധർമ്മത്തിന്റെ ആചാര്യനായ നിങ്ങളാണ് സകല ജീവന്മാരുടെയും പ്രിയനും ആത്മാവും. “ജ്ഞാനികൾ അവരുടെ സ്നേഹം നിങ്ങൾക്കാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്; ഭർത്താക്കന്മാരോ മക്കളോ മറ്റുള്ളവരോ ദുഃഖം മാത്രമേ നൽകൂ. അതിനാൽ, പരമേശ്വരാ, ദയവായി ഞങ്ങളുടെ കാത്തിരുന്ന പ്രതീക്ഷ വെട്ടിക്കളയരുത്, കമലനയനനായവാ. നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ നിങ്ങൾ കൊണ്ടു മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; വീടുകളിലേക്കോ വീട്ടുപണികളിലേക്കോ നമ്മുടെ കൈകൾ മടങ്ങുന്നില്ല; കാലുകൾ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു നീങ്ങുന്നില്ല. എങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വ്രജയിലേക്കോ മറ്റൊക്കെയോ പോകും? “പ്രിയനേ, നിങ്ങളുടെ അധരാമൃതം, ചിരി, കണികാഴ്ച, മധുരഗാനം—ഇവയാൽ ഞങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കൂ, ഹൃദയത്തിലെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ, വേർപാടിന്റെ തീയിൽ ഞങ്ങൾ ദഹിച്ച്, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ധ്യാനത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ എത്തും. കമലനയനേ, ഒരു നിമിഷം പോലും നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ മുതൽ, അതു ലക്ഷ്മിക്കു പോലും അപൂർവമായ അനുഭവം, ഞങ്ങൾ മറ്റാരെയും നേരിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല, നിങ്ങൾക്കു ആകർഷിതരായി. “ലക്ഷ്മി താനു പോലും നിങ്ങളുടെ പാദധൂളിക്ക് ആഗ്രഹിച്ചവളാണ്; നിങ്ങളുടെ വക്ഷസ്സ് നേടിയിട്ടും, ദേവതകളുടെ സേവനത്തിനിടയിലും, അവൾക്ക് ആ പാദധൂളി വേണമെന്ന ആഗ്രഹം തീർന്നില്ല. നിങ്ങളുടെ കണികാഴ്ചയ്ക്കായി മറ്റുള്ള ദേവതകളും ശ്രമിക്കുന്നു. അതുപോലെ ഞങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ പാദധൂളിയിൽ ശരണം തേടിയിരിക്കുന്നു. “അതുകൊണ്ട്, ദുഃഖനാശിനിയായ ദയാനിധിയേ, ഞങ്ങൾ വീടുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങളുടെ പാദസേവനത്തിനായി മാത്രം വന്നവരാണ്. പുരുഷോത്തമാ, നിങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ചിരിയും കണികാഴ്ചയും കിട്ടാനായി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം ദഹിക്കുന്നു—ഞങ്ങളെ ദാസിമാരായി സ്വീകരിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ മുഖം, കേശപാശങ്ങൾ ചുറ്റി, കാതിലങ്കാരങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നു, അധരാമൃതം, ചിരിച്ച കണികാഴ്ച, ഭയഭംഗം നൽകുന്ന ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ ആശ്രയമായ വക്ഷസ്സു—ഇവയെല്ലാം കണ്ടു ഞങ്ങൾക്കു മറ്റൊന്നും ആവശ്യമില്ല, ദാസിമാരായി മാത്രം ജീവിക്കാനാണ് ആഗ്രഹം. “മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിങ്ങളുടെ മധുരമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ടാൽ ഏത് സ്ത്രീയാണു ആകർഷിക്കപ്പെടാത്തത്? പശുക്കൾക്കും പക്ഷികൾക്കും മരങ്ങൾക്കും മാൻമരങ്ങൾക്കുമേൽ പോലും നിങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യദർശനം ആനന്ദം നൽകുന്നു; അപ്പോൾ മനുഷ്യർക്കു എങ്ങനെ ഭേദം? “നിങ്ങൾ വ്രജയിൽ ജനിച്ചത് ഭയം ദൂരീകരിക്കാനും ദുഃഖം ഇല്ലാതാക്കാനുമാണ്; ആദിപുരുഷനായ ദേവതകളുടെ രക്ഷകൻപോലെ. ദുഃഖിതരായ ദാസിമാരുടെ ഉരസിലും തലയിലുമുള്ള തീയിൽ നിങ്ങളുടെ കമലപാദം വയ്ക്കൂ, സുഹൃത്തേ. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അവരുടെ ദുഃഖപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വയംസന്തുഷ്ടനായിരുന്നെങ്കിലും, കരുണയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു, ഗോപിമാരിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ കണികാഴ്ചയിൽ പുഷ്പിച്ചപ്പോൾ, അച്യുതൻ ശ്വേതവെള്ള ജാസ്മിൻ പുഷ്പങ്ങളുപോലെയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ അവരുടെ നടുവിൽ ജ്യോതിയായി തിളങ്ങി, ചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങുന്നതുപോലെ. നൂറുകണക്കിന് ഗോപിമാരുടെ നടുവിൽ, അവർക്കൊപ്പം പാടുകയും പാട്ടു കേൾക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, വൈജയന്തിമാല ധരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ കാടിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു, കാടിനെയും അലങ്കരിച്ചു. യമുനയുടെ തീരത്തേക്ക് ഗോപിമാരോടൊപ്പം കയറിപ്പോയി, തണുത്ത മണൽ നിറഞ്ഞ തീരത്ത്, കമലസാന്ദ്രമായ സുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന ശീതളമായ കാറ്റിൽ കൃഷ്ണൻ ആനന്ദത്തോടെ കളിച്ചു. കൈകൾ നീട്ടി, അങ്കലാപ്പ്, കളികളികൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ വീഴ്ത്തൽ, നഖസ്പർശം, ചിരി, കണികാഴ്ച, പുഞ്ചിരി—ഇതെല്ലാം ഉപയോഗിച്ച് കൃഷ്ണൻ ഗോപിമാരുടെ മനസ്സിൽ കാമദേവനെ ഉണർത്തി, അവരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ആ ഗോപിമാർ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്ന് അഭിമാനിച്ചു. അവരുടെ ഭാഗ്യത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ആ അഭിമാനം കണ്ടു, കേശവൻ ഉടനെ അവിടം വിട്ടു മറഞ്ഞു, അവരെ ശമിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമഹംസന്മാരുടെ പരമഗുരുഗ്രന്ഥം. ഞാൻ ആ പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണനോട് വന്ദനം ചെയ്യുന്നു; വേദസാരത്തെ തേടി, ഭക്തന്മാരെ ലോകഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാനായി ജ്ഞാനാമൃതം നൽകിയവൻ. ഹരി സകല ജീവികളുടെ ആത്മാവാണ്, പ്രകൃതിയുടെ അധിപൻ; അവന്റെ പാദങ്ങളാണ് ലോകത്തിൽ രക്ഷയുടെ ആധാരം. അവനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്; അവനിൽ നിന്നു ചെറിയൊരു ഭയവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല; ഇതറിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി, അവനാണ് ഗുരു—ഹരിആണു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാപുരുഷനേ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യം ഇങ്ങനെ മറുപടി കിട്ടി; ഇനി ഞാൻ പറയുന്ന രഹസ്യമായ, നിർണയിച്ച ഈ വസ്തു ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഒരു ചെറിയ ജീവി, ശാന്തനായവരുടെ ഇടയിൽ അഭയം തേടി, ആറുകാലികളായ പുഴുക്കളുടെ മധുരഗാനത്തിൽ ആകർഷിതനായി, അതിന്റെ ശബ്ദത്തിനായി ദാഹിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. മുന്നിൽ, ഒരിക്കലും തൃപ്തരാകാത്ത പുലികൾപ്പോലെ, അവന്റെ ആയുസ്സ് ദിനരാത്രങ്ങളായി കഴിയും. പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ വെടിയേറ്റ് മൃഗം അവനെ പിന്തുടരുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം: സുന്ദര സ്വഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ, ആശ്രമത്തിന്റെ അഭയം പുഷ്പസൗരഭ്യപോലെയാണ്—അതീവ ക്ഷീണമായത്. ആകാംക്ഷയിൽ ജനിക്കുന്ന ക്ഷണികസുഖത്തിനായി ഒരാൾ ലയിച്ചു പോകുന്നു, മനസ്സു അവിടെ പതിയുന്നു. ആറുകാലികളുടെ ഗാനം പോലുള്ള സ്ത്രീകളുടെ മധുരവാക്കുകൾ കാതുകളെ ആകർഷിക്കുന്നു. മുന്നിൽ, പുലികളുപോലെ, കാലം ദിനരാത്രങ്ങളായി ജീവപര്യന്തം കഴിക്കുന്നു, വീട്ടുജീവിതം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ. പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരൻ—മരണം—അവനെ അമ്പുകൊണ്ട് ആക്രമിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഈ ഹൃദയം വെടിയേറ്റ ആത്മാവിനെ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം.