ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശരദ്‌കാലത്തിലെ അതിമനോഹരമായ രാത്രികൾ, പൂത്തുലഞ്ഞ ജാസ്മിൻപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് കണ്ട്, ഭാഗ്യവാനായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്റെ യോഗമായ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് ആ സുന്ദരമായ കാലാവസ്ഥയിൽ ആസ്വദിക്കാനാഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ രാജാവായ ചന്ദ്രൻ, മൃദുലമായ കിരണങ്ങളാൽ കിഴക്കൻ ആകാശത്തെ ചുവപ്പിച്ച് ഉദിച്ചു, ദീര്‍ഘകാലം കാണാനാകാതെ കാത്തിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവൻ എത്തുന്നതുപോലെ, സത്സജ്ജനരുടെ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ചു. ആ അഴുകാത്ത, കമലമുഖംപോലെ തിളങ്ങുന്ന, പുതിയ സുന്ദരമായ ചന്ദ്രനെ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. കാടും അതിൽ ചിരുപശുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള വ്രജസ്ത്രികളോടുകൂടെ, ഹൃദയം കവർന്ന മധുരഗാനമാലാപിച്ചു. ആ സംഗീതം കേട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സുപിടിച്ചെടുത്ത വ്രജസ്ത്രികൾ, പരസ്പരം അറിയാതെ, ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്കായി, കൃഷ്ണൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് ഓടി. കൃഷ്ണന്റെ കാതിലണിഞ്ഞ കുന്ദലങ്ങൾ ആലോലമായിരുന്നു. ചിലർ കാളയെ പാൽകുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, അവിടത്തെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടി; ചിലർ പാൽ അടുപ്പിൽ വെച്ചതാണ്, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാതെയും, വീട്ടുപണികൾ പൂർണ്ണമാക്കാതെയും, ഭർത്താവിനോട് ഭക്ഷണം നൽകാതെയും, അത്താഴം കഴിക്കാതെയും, ആരോരു കാര്യം പൂർത്തിയാക്കാതെയും, അകത്തുനിന്നും പുറത്തുനിന്നുമുള്ള ബന്ധുക്കളുടെ തടസ്സം അവരെ നിർത്താതെ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായി ലയിച്ചു. ചിലർ കണ്ണിൽ കാജൽ ഇടുന്നതിനിടയിൽ, വസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ ശരിയായി ധരിക്കാതെയും, ഉടനെ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ എത്തി. ചിലർ വീടുവിട്ടുപോകാൻ കഴിയാതെ, അകത്തുതന്നെ ഇരുന്നു, കണ്ണടച്ച് കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചു. പ്രിയനിലേക്കുള്ള വേർപാടിന്റെ അസഹ്യമായ വേദനയിൽ അവർ കത്തിപ്പോയി; ആ തീവ്രമായ അനുഭവം അവരുടെ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളെയും കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ധ്യാനത്തിലൂടെ അവർ അച്യുതനുമായി യോജിച്ചു, അങ്ങനെ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും അകന്നു. പ്രേമഭാവത്തോടെ പരമാത്മാവുമായി ഒന്നിച്ചപ്പോൾ, പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ബന്ധനം ഉടൻ വിട്ടുപോയി. ഇതുപ്രകാരം രാജാവ് പരിചിത്ത് ശുകമുനിയോട് ചോദിച്ചു: "വ്രജസ്ത്രികൾ കൃഷ്ണനെ പരമപ്രിയനായി മാത്രം അറിഞ്ഞു, ബ്രഹ്മണെന്നല്ല; എങ്ങനെ അവരുടെ മനസ്സുകൾ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിപ്പോകാനാകുന്നു?" ശുകൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഇത് മുമ്പ് വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഹൃദയത്തിൽ ദ്വേഷംകൊണ്ടിരുന്ന ശിശുപാലനും മോക്ഷം നേടുകയും ചെയ്തു. ഹൃഷീകേശനെ ദ്വേഷിച്ചവനും മോക്ഷം നേടുമ്പോൾ, പരമാത്മാവിൽ ഭക്തി പുലർത്തുന്നവർക്കു എത്രയോ അധികം സാദ്ധ്യമല്ലേ?" ജനങ്ങളുടെ ഉത്തമക്ഷേമത്തിനായി, അനശ്വരനും അപ്പമാപ്യനും ഗുണാതീതനുമായ പരമേശ്വരൻ, ഗുണങ്ങളുടെ ആത്മാവായി, സ്വയം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ആരായാലും ഹരിയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം, കോപം, ഭയം, സ്നേഹം, ഐക്യം, സൗഹൃദം എന്നിവ തുടർച്ചയായി സ്വർപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവർ അവനിൽ ലയിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഇതിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല; അജനായ യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണനാൽ മാത്രമാണ് ഈ മോക്ഷം സാധ്യമാകുന്നത്. വ്രജസ്ത്രികൾ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നതറിഞ്ഞ്, വാക്ഛാതുര്യത്തിൽ അഗ്രഗണ്യനായ കൃഷ്ണൻ, മാധുര്യപൂർണ്ണമായ വാക്കുകളിൽ അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു, അവരുടെ മനസ്സിനെ അലോസരപ്പെടുത്തി: "സ്വാഗതം, ഭാഗ്യശാലികളേ! ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? വ്രജയിൽ എല്ലാം സുഖമാണോ? നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാരണമെന്താണു പറയൂ. ഈ രാത്രി ഭയാനകമാണ്, ക്രൂരജീവികൾ ഇവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ വീണ്ടു വ്രജയിലേക്കു മടങ്ങുക. നിങ്ങളുടെ അമ്മമാർ, അപ്പന്മാർ, മക്കൾ, സഹോദരന്മാർ, ഭർത്താക്കന്മാർ നിങ്ങളെ തിരയുന്നു; അവർക്കു ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കരുത്. പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച കാട്, ചന്ദ്രപ്രഭയിൽ തിളങ്ങുന്ന യമുന, ഇവയൊക്കെയും കണ്ടു. ഇപ്പോൾ താമസിക്കാതെ മടങ്ങി, ഭർത്താക്കളെ സേവിക്കുക, കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കാളകളെയും പോഷിക്കുക." "അല്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് നേരെയുള്ള നിങ്ങളുടെ ആഴമുള്ള സ്നേഹത്താൽ നിങ്ങൾ വന്നതാവാം. അതിൽ അത്ഭുതമില്ല; എല്ലാ ജീവികളും എന്നിലേക്കാണ് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്. സ്ത്രീകൾക്ക് ഉത്തമധർമ്മം ഭർത്താവിനെയും ബന്ധുക്കളെയും കുട്ടികളെയും സേവിക്കലാണ്. ഭർത്താവ് ദുർബലനോ, ദുർഭാഗ്യനോ, വൃദ്ധനോ, ബുദ്ധിശൂന്യനോ, രോഗിയോ, ദരിദ്രനോ ആയാലും, ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഭർത്താവല്ലാത്തവരുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കില്ല; അപകീർത്തി, ഭയം, ദു:ഖം മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. എന്നെ കേൾക്കുകയോ, കാണുകയോ, ധ്യാനിക്കുകയോ, പാടുകയോ ചെയ്‌താൽ ഭക്തി ഉണ്ടാകും; ശാരീരികസാന്നിധ്യത്തിലല്ല. അതിനാൽ, വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുക." ഗോവിന്ദന്റെ ഈ കഠിനവാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, വ്രജസ്ത്രികൾ അതിയായി വിഷാദത്തിലായി, തങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്നു. അവർ മുഖം തുടച്ചു, ഉണങ്ങിയ അധരങ്ങൾ, കാൽവിരലാൽ നിലം രേഖയിട്ടു, കണ്ണീരും മാണിക്യങ്ങളുടെ ചുവപ്പും ചേർന്ന് മുലയിൽ പാടുകൾ; ദു:ഖത്തിൽ അവശരായി, പ്രിയകൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിച്ചു, കണ്ണീരിൽ കണ്ണുകൾ മങ്ങിപ്പോയി, ശബ്ദം തടഞ്ഞു, ഒടുവിൽ അല്പം സംസാരിച്ചു: "പ്രഭോ, ഇങ്ങനെയൊരു കഠിനവാക്ക് പറയരുത്. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്റെ പാദസേവനത്തിന് ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. ഭക്തരെ നീ അവഗണിക്കരുത്; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ പരമപുരുഷൻ ഉപേക്ഷിക്കില്ലല്ലോ. സ്ത്രീയുടെ ധർമ്മം ഭർത്താവിനെയും കുടുംബത്തെയും സേവിക്കലാണെന്നു നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എങ്കിലും, നീയാണല്ലോ സാക്ഷാൽ ധർമ്മശിക്ഷകൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും പ്രിയനും ആത്മാവും. യുക്തന്മാർ അവരുടെ പ്രേമം നിനക്കാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്; ഭർത്താവോ മകനോ മറ്റുള്ളവരോ ദു:ഖം മാത്രമേ നൽകൂ. അതിനാൽ, കൃപചെയ്യുക, കാമനകളൊക്കെയും നിനക്കുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിച്ച ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷ നീ തകർക്കരുത്, കമലനയനാ." "നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു വീട്ടിലേക്കു തിരിയുന്നില്ല, കൈകൾ വീട്ടുപണികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നില്ല, കാലുകൾ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു നീങ്ങുന്നില്ല. എങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്കു പോകും? മറ്റെന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? പ്രിയനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം, ചിരി, കാഴ്ച, ഗാനം—ഇവയൊക്കെ ഞങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നു. അതൊന്നും ലഭിക്കാതെ വേർപാടിന്റെ തീയിൽ കത്തിയാൽ, ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ധ്യാനത്തിൽ നിന്റെ പാദത്തിൽ എത്തും." "കമലനയനാ, നിന്റെ പാദസമ്പർക്കം കിട്ടിയ നിമിഷം മുതൽ, മറ്റാരെയും ഞങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല; നീയാണല്ലോ ഞങ്ങളെ ആകർഷിച്ചത്. ലക്ഷ്മിയും നിന്റെ പാദധൂളി ആഗ്രഹിച്ചു, നെഞ്ചിൽ സ്ഥാനം ലഭിച്ചിട്ടും അതിനായി കാത്തിരുന്നു; നിന്റെ കാഴ്ചക്കായി ദേവതകളും ശ്രമിക്കുന്നു. അതുപോലെ ഞങ്ങൾ നിന്റെ പാദധൂളിയിൽ അഭയാർഥികളാണ്." "അതുകൊണ്ട്, കൃപചെയ്യേണമേ, ദു:ഖം നീക്കുന്നവനേ. വീട്ടുവിട്ട് നിന്റെ പാദസേവനത്തിനായി ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ചിരിയും കാഴ്ചയും, മനോഹരമായ മുഖവും കാണാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഞങ്ങളെ ദാസികളായി സ്വീകരിക്കണമേ. നിന്റെ കേശം ചുറ്റി കുന്ദലങ്ങൾ കണകുന്ന മുഖം, അധരാമൃതം, ചിരിയുള്ള കാഴ്ച, ഭയമില്ലാത്തതിന്റെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ഭുജങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയുടെ ആലയം ആയ നെഞ്ച്—ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്കു സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്." "മൂന്നു ലോകത്തും നിന്റെ മധുരവാക്യങ്ങൾക്കും ദിവ്യകൃത്യങ്ങൾക്കും ആകർഷിക്കപ്പെടാത്ത സ്ത്രീ ആരുണ്ടാകും? കന്നുകാലികൾക്കും പക്ഷികൾക്കും മരങ്ങൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കുമൊക്കെ സന്തോഷം നൽകുന്ന നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടാൽ ആരാണ് ആകർഷിക്കപ്പെടാത്തത്? നീ വ്രജയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് ദു:ഖവും ഭയവും നീക്കാനാണ്; ആദിപുരുഷനായി ദേവതകളുടെ രക്ഷകനായി. ദു:ഖിതരുടെ സുഹൃത്തേ, നിന്റെ കമലപാദം ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിലും തലയിൽ വെച്ച് ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ.