ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മനസ്സിന്റെ തടാകത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കാലം വേർപാടില്ലാതെ ഒരുമിച്ചിരുന്ന രണ്ട് ഹംസകൾ ആയിരുന്പോൾ, അവയിൽ ഒരാൾ മറ്റെയാളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭൂമിയിൽ ലോകബോധത്തോടുകൂടി എത്തി. അവൻ ഒരു സ്ത്രീയുടെ സൃഷ്ടിയായ ഒരു നഗരത്തിൽ എത്തി; ആ നഗരത്തിൽ അഞ്ചു തോട്ടങ്ങൾ, ഒമ്പത് വാതിലുകൾ, ഒരു കാവൽക്കാരൻ, മൂന്ന് മുറികൾ, ആറു കുടുംബങ്ങൾ, അഞ്ചു ചന്തകൾ, അഞ്ചു സ്വഭാവങ്ങൾ എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു—ഇത് സ്ത്രീയുടെ വാസസ്ഥലമായിരുന്നു. അവിടത്തെ അഞ്ചു തോട്ടങ്ങൾ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളാണ്, ഒമ്പത് വാതിലുകൾ പ്രാണന്റെ ചാനലുകൾ, ഭക്ഷണവും അഗ്നിയും കക്ഷികളാണ്, കുടുംബം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടമാണ്. ചന്തകൾ പ്രവർത്തിയുടെ ശക്തിയാണ്, സ്വഭാവം അക്ഷരമാണ്; ഈ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നവൻ തന്നെ അതിന്റെ അധിപൻ, എന്നാൽ അവൻ അതറിയുന്നില്ല. അവിടെ രാമന്റെ സ്പർശം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ആ ഹംസൻ ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി, തന്റെ സ്മരണയും ശ്രവണശക്തിയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി; ഈ ബന്ധത്തിലൂടെ അവൻ അത്രത്തോളം താഴ്ന്ന അവസ്ഥയിലായി. നീ വിദർഭരാജകുമാരി അല്ല, ഈ വീരൻ നിന്റെ സുഹൃത്ത് അല്ല; നീ പുരഞ്ജനിയുടെ ഭർത്താവും അല്ല—ഒമ്പതാം വാതിലിൽ അവളാൽ പൂട്ടപ്പെട്ടവനും അല്ല. ഇതെല്ലാം എന്റെ മായയാണ്; ഇതിലൂടെയാണ് നീ പുരുഷനും സദ്വൃത്തി സ്ത്രീയും യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് കരുതുന്നത്. അവയിൽ യാതൊന്നും സത്യമായില്ല, അതുപോലെ തന്നെ ആ രണ്ട് ഹംസകൾ ഇരുവരുടെയും ഗതിയെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഞാൻ നീയും നീ ഞാൻ തന്നെയുമാണ്; നമുക്ക് തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലെന്നു ബുദ്ധിമാന്മാർ കാണുന്നില്ല. ഒരാൾ കണ്ണാടി നോക്കുമ്പോൾ താനെ രണ്ടായി കാണുന്നതുപോലെയാണ് നമ്മുടെ ആന്തരിക സ്വരൂപം. അങ്ങനെ, ഹംസൻ മറ്റൊരു ഹംസനാൽ ഉണർന്നു, തന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയിൽ തിരിച്ചെത്തി; അങ്ങനെ അവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്മരണ വീണ്ടെടുത്തു. ഹേ ബർഹിഷ്മത്, ഇതെല്ലാം ആത്മതത്ത്വം സൂക്ഷ്മമായ രീതിയിൽ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; കാരണം സൃഷ്ടിയുടെ കര്‍ത്താവായ ഭഗവാൻ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നതിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു. ശരദ്കാലത്തിലെ പൂത്തുലഞ്ഞ മല്ലികപൂക്കളാൽ അലങ്കൃതമായ രാത്രികൾ കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ആസ്വദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനിടെ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ രാജാവായ ചന്ദ്രൻ, സ്നിഗ്ധമായ കിരണങ്ങളാൽ കിഴക്കേ ആകാശം ചുവപ്പിച്ച് ഉദിച്ചു; ദീർഘകാലമാകെ കാണാത്ത പ്രിയപ്പെട്ടവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, ഭക്തന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിച്ചു. പുഷ്പംമൂടിയ കാടും, പുതുതായി കുങ്കുമം തേക്കപ്പെട്ടതുപോലെയുള്ള ചന്ദ്രന്റെ വട്ടമുഖവും, ഇളയ പശുക്കളാൽ അലങ്കൃതമായ വനവും കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ മനോഹരമായ സംഗീതം ആലപിച്ചു. ആ സംഗീതം കേട്ട്, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സടക്കപ്പെട്ട വ്രജയുവതികൾ, പരസ്പരം അറിയാതെ, കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഓടി. ചിലർ പാൽ കറിർത്തുകൊണ്ടിരിക്കെ അതു പൂർണ്ണമാക്കാതെ പോയി; ചിലർ പാൽ അടുപ്പിൽ വെച്ചുപോക്കി, കുട്ടികളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാതെ പോയി. ചിലർ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനിടെ, ചിലർ കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുലയൂട്ടുന്നതിനിടെ, ചിലർ ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഓടി. ചിലർ കണ്ണിൽ അഞ്ജനം ഇടുന്നതിനും, ചിലർ അലങ്കാരങ്ങൾ അണിയുന്നതിനും ഇടയിൽ വസ്ത്രവും ആഭരണവും അശുദ്ധമായി തന്നെ കൃഷ്ണന്റെ സമീപത്തെത്തി. ഭർത്താവും, പിതാവും, സഹോദരന്മാരും, ബന്ധുക്കളും തടഞ്ഞിട്ടും, മനസ്സു ഗോവിന്ദനാൽ മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് അവരെ ആരും തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചില ഗോപികൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരാൻ കഴിയാതെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ഇരുന്നു; അവർ കൃഷ്ണനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് കണ്ണടച്ച് ധ്യാനിച്ചു. പ്രിയനിൽ നിന്ന് വേർപാട് സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, അത്യന്തം ദുഃഖം അനുഭവിച്ച അവർക്ക് ആ വേദനയിൽ നിന്നു എല്ലാ പാപങ്ങളും നീങ്ങി; ധ്യാനത്തിലൂടെ അവർ അച്യുതനിൽ ലയിച്ചു, ആനന്ദത്തിൽ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും അകന്നു. പ്രേമികയായവളുടെ ഭാവത്തിൽ പരമാത്മാവുമായി ഏകീകരിച്ച അവർ, തങ്ങളുടെ പ്രകൃതിഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ചു, ബദ്ധത നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ ഇല്ലാതായി. രാജാവായ പരിചിത്ത് ചോദിച്ചു: "ഹേ മഹർഷേ, വ്രജയുവതികൾ കൃഷ്ണനെ പരബ്രഹ്മമെന്നല്ല, പരമപ്രിയനെന്നു മാത്രമേ അറിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ; ഗുണങ്ങളിൽ മനസ്സു നിർത്തിയവർക്കു എങ്ങനെ ഗുണപ്രവാഹം നിർത്താനായി?" ശുകൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഇത് ഞാൻ മുമ്പ് വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഹൃഷ്ണികേശനെ ദ്വേഷിച്ച ശിശുപാലനും മോക്ഷം നേടിയില്ലേ? എങ്കിൽ പരമഭക്തിയോടെ ഭഗവാനിൽ ലയിക്കുന്നവർക്ക് എത്രയോ അധികം മോക്ഷം ലഭിക്കും. ജനങ്ങളുടെ പരമഹിതത്തിനായി, ഗുണാതീതനും അളവില്ലാത്തവനും ആയിരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ, ഗുണങ്ങളുടെ ആത്മാവായി, സ്വയം അവതരിക്കുന്നു. ഹരിയിൽ ദ്വേഷം, മോഹം, ഭയം, സ്നേഹം, ഐക്യം, സൗഹൃദം എന്നിവയിലൊന്നെങ്കിലും നിരന്തരം ആസക്തിയുള്ളവർ അവനിൽ ലയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷം അത്ഭുതകരമല്ല; യോഗേശ്വരനായ അനാദിയായ കൃഷ്ണനാൽ അതാണ് സാധ്യമാകുന്നത്." വ്രജയുവതികൾ സമീപിച്ചപ്പോൾ, വാഗ്മികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ, മനോഹരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരുടെ മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു: "സ്വാഗതം, ഭാഗ്യശാലികളേ! ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? വ്രജയിൽ എല്ലാം സുഖമാണോ? നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാര്യം പറയൂ. ഈ രാത്രി ഭയാനകമാണ്, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ വീണ്ടു വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങൂ, ഇവിടെ തുടരുന്നത് ഉചിതമല്ല. നിങ്ങളുടെ അമ്മമാർ, പിതാക്കന്മാർ, മക്കൾ, സഹോദരന്മാർ, ഭർത്താക്കന്മാർ നിങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അവരുടെ മനസ്സിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കരുത്. നിങ്ങൾ പൂക്കളാൽ അലങ്കൃതമായ കാടും, ചന്ദ്രപ്രഭയാൽ പ്രകാശമുള്ള യമുനാനദിയും കണ്ടു; ഇനി വൈകാതെ മടങ്ങൂ, കുട്ടികൾ കരയുന്നു, പശുക്കൾക്ക് പാൽകറിർത്തണം. അല്ലെങ്കിൽ, എന്നിലേക്കുള്ള അതീവ സ്നേഹത്തിൽ ആകർഷിതരായി നിങ്ങൾ വന്നതാണെങ്കിൽ, അതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും എനിക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ പരമധർമ്മം ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുകയും, ബന്ധുക്കളെ സംരക്ഷിക്കുകയും, മക്കളെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഭർത്താവ് ദുഷ്പ്രവർത്തകനായാലും, നിരാശനായാലും, വൃദ്ധനായാലും, ബുദ്ധിമാനല്ലാത്തവനായാലും, രോഗിയായാലും, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ആയാലും, ലോകധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഭർത്താവല്ലാത്ത പുരുഷനുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നത് സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം നൽകുന്നില്ല; അപമാനം, ദുർഫലങ്ങൾ, ഭയം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, എല്ലായിടത്തും നിന്ദിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ് അത്. എന്നെ കേൾക്കുകയും, കാണുകയും, ധ്യാനിക്കുകയും, പാടി ഭജിക്കുകയും ചെയ്താൽ ഭക്തി ലഭിക്കും; ശരീരസാന്നിധ്യം അത്ര പ്രസക്തമല്ല; അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങൂ." ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഗോവിന്ദന്റെ കഠിനവാക്കുകൾ കേട്ട്, വ്രജയുവതികൾക്ക് എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും നശിച്ചു; അവർ അതിയായ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വല്ലാത്ത വിഷാദത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.