ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതം പറഞ്ഞുകേൾക്കുമ്പോൾ, ചിലർ ദുഷ്പ്രഭാവങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ എന്നിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുകയും, എന്റെ നാമം ജപിക്കുകയും, അതിനോട് സാമ്യമുള്ള സാദ്ധ്യങ്ങൾ പാലിക്കുകയും, യോഗാചാര്യന്മാരുടെ മാർഗം പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. ചില ജ്ഞാനികൾ, യുവാവസ്ഥയിൽ ശരീരം സ്ഥിരവും, സുന്ദരവുമാക്കി, അതിൽ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിപൂർണത നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ പ്രയത്നങ്ങൾ പ്രശംസിക്കേണ്ടതല്ല; കാരണം, ശരീരം മരിക്കുന്നതും, വൃക്ഷഫലത്തെപ്പോലെ നശ്വരവുമായതിനാൽ, അത്തരം പരിശ്രമം ഫലപ്രദമല്ല. ശരീരശുദ്ധിയിലൂടെ ദീർഘായുസ് നേടാമെന്നു കരുതുന്നവർ, അതിൽ വിശ്വാസം വെക്കരുത്; പകരം, യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നിൽ ഭക്തിയോടെ തങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കണം. എന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച യോഗി, തടസ്സങ്ങൾ കൊണ്ട് അലറാത്തവനും, ആഗ്രഹരഹിതനുമായും, ആന്തരികാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നവനുമായിരിക്കും. ഇതുപോലെ, പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് വിട്ടുപോയെന്നും അറിയാതെ, ഭാര്യ തന്റെ സ്ഥാനം വിട്ടില്ല; അവളുടെ പെരുമാറ്റം പഴയപോലെയായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഉഷ്ണതയില്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ കാട്ടിൽ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട മാൻപോലെ വിഷാദത്തോടെ ഇരുന്നു. അവൾ സ്വയം ദുര്‍ബലയും, സുഹൃദ്ദില്ലാത്തവളും ആയി കരഞ്ഞു; കാട്ടിൽ, അവളുടെ നെഞ്ച് അമർത്തി, ശബ്ദം ഉയർത്തി വിളിച്ചു: "എഴുന്നേൽക്കൂ, എഴുന്നേൽക്കൂ, രാജർഷിയേ! സമുദ്രം ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെ കള്ളന്മാരിൽ നിന്നും, അപ്രഭുതരായ ക്ഷത്രിയരിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നിനക്കാണ്." ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, യുവതി കാട്ടിലൂടെ ഭർത്താവിനെ പിന്തുടർന്നു; ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, കണ്ണീരൊഴുക്കി. പിന്നീട്, അവൾ മരിച്ച ഭർത്താവിന്റെ ദേഹത്തെ ചുണ്ടു കയറ്റി, മരക്കട്ടയിൽ വെച്ചു, തന്നെ അനുസരിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, അവളുടെ പഴയ സുഹൃത്ത്, ആത്മജ്ഞാനിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, അവളെ സാന്ത്വനപെടുത്തി പറഞ്ഞു: "ആർ നീ? ആരുടെ ആണു നീ? ആരാണ് നീ വിലപിക്കുന്ന ഈ മരിച്ചവൻ? നീ എന്നെ സുഹൃത്തെന്നു ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരിക്കൽ നീ എന്നോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു. നീ എനിക്ക് അജ്ഞാതസുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു; എന്നെ വിട്ടു, ഭൂമിയിലെ സന്തോഷങ്ങളിൽ ലീനയായി നീ മറ്റൊരു സ്ഥലം അന്വേഷിച്ചു. നീയും ഞാനും മനസ്സെന്ന തടാകത്തിൽ താമസിച്ച ഹംസകൾ ആയിരുന്നു; ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും, നമ്മിൽ വേർപാട് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ നീ എന്നെ വിട്ടു, ഭൂമിയിൽ പോയി, ലോകീയചിന്തകളിൽ ആകുലയായി, ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിർമ്മിതമായ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടു. അവിടെ അഞ്ച് തോട്ടങ്ങൾ, ഒൻപത് വാതിലുകൾ, ഒരു കാവൽക്കാരൻ, മൂന്ന് മുറികൾ, ആറ് കുടുംബങ്ങൾ, അഞ്ച് വിപണികൾ, അഞ്ചുഭൂതങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ട സ്വഭാവം—ഇതൊക്കെയാണ് സ്ത്രീയുടെ ആലയം. ആഞ്ചു ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ ആനന്ദങ്ങൾ; ഒൻപത് വാതിലുകൾ പ്രാണന്റെ ചാനലുകൾ; അഗ്നിയും അന്നവും കാമറകൾ; കുടുംബം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടം. വിപണി പ്രവർത്തനശേഷി; സ്വഭാവം അക്ഷരമാണ്; ശക്തിയുടെ അധിപൻ ഇവിടെ കടന്നുവെങ്കിലും, അതറിയാതെ തുടരുന്നു. അവിടെ നീ രാമസ്പർശം പ്രാപിച്ച് സന്തോഷിച്ചു; അതിനാൽ, ഓർമ്മയും ശ്രവണവും നഷ്ടപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ നീ ഈ ദുർഗതിയിൽ എത്തി. നീ വിദ്യർഭയുടെ മകളും അല്ല, ഈ വീരൻ നിന്റെ സുഹൃത്ത് അല്ല; പുരഞ്ജനിയുടെ ഭർത്താവും അല്ല, ഒൻപതാം വാതിലിൽ അവൾ നിന്നെ തടഞ്ഞു. ഇതെല്ലാം ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച മായയാണ്; നീ പുരുഷനെയും, സ്ത്രീയെയും യാഥാർത്ഥ്യമായി കരുതുന്നു; എന്നാൽ ഇവ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല. രണ്ട് ഹംസകൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ബന്ധം പോലെ, ഞാനും നിനക്കും തമ്മിലുള്ളത് അത്തരം ഒരു ബന്ധമാണ്. ഞാൻ നീയും, നീ ഞാൻ തന്നെയും; ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ജ്ഞാനികൾ കാണാറില്ല. ഒരു വ്യക്തി കണ്ണിൽ കാണുന്ന ദ്വൈതം പോലെ, അകത്തുള്ള സ്വഭാവം അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അങ്ങനെ, മനസ്സിന്റെ ഹംസയെ മറ്റൊരു ഹംസ ഉണർത്തി, അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി; അങ്ങനെ അവൻ നഷ്ടമായ ഓർമ്മ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ഒ, ബർഹിഷ്മാൻ, ഇതെല്ലാം ആത്മതത്വത്തിൽ സൂക്ഷ്മമായി പറഞ്ഞതാണ്; കാരണം, സൃഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ പരോക്ഷമായ കാര്യങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു. പിന്നീട്, കൃഷ്ണഭഗവാൻ, ആ ശരത്കാലരാത്രികൾ ജസ്മിൻ പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കൃതമായപ്പോൾ, തന്റെ യോഗശക്തിയിൽ ലീനനായി ആസ്വദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ രാജാവായ ചന്ദ്രൻ, സ്നിഗ്ധമായ കിരണങ്ങളാൽ കിഴക്കൻ ആകാശം ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ അലങ്കരിച്ച്, പുണ്യന്മാരുടെ ഹൃദയം ശുദ്ധീകരിച്ചു; പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ദീർഘകാലത്തേക്കു വിട്ടുപോയ ശേഷം വരുന്നതുപോലെ. പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ വട്ടം, കുമകുമം തേച്ചതുപോലും, കമലമുഖം പോലെ ദീപ്തിയോടെ, കാട്ടിൽ പുതുവയസ്സായ പശുക്കളാൽ അലങ്കൃതമായപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ഗോപികകൾക്കായി, ഹൃദയം കവർന്ന സുന്ദരമായ ഗാനം പാടിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ആ ഗാനം കേട്ടപ്പോൾ, പ്രണയവേദന വർദ്ധിച്ച, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സാകൃഷ്ടരായ വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, പരസ്പരം അറിയാതെ തന്നെ, കൃഷ്ണൻ നില്ക്കുന്നിടത്തേക്ക് ഓടി. ചിലർ പശുവിനെ പാൽകുടിക്കുന്നിടയിൽ, ദ്ധ്യാനം കൃഷ്ണനിലേക്കു തിരിയിച്ചതിനാൽ, ആ ജോലി പൂർണ്ണമാക്കാതെ പോയി; ചിലർ പാൽ അടുപ്പിൽ വെച്ച്, കുട്ടികളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാതെ തന്നെ, അവിടെനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ചിലർ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനിടെ, ചിലർ കുഞ്ഞിനെ ഭക്ഷിപ്പിക്കുന്നതിനിടെ, ചിലർ ഭർത്താവിന് ഭോജനമൊരുക്കുന്നതിനിടെ, എല്ലാം അർദ്ധവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. ചിലർ കൺകണികൾ അണിയുന്നതിനോ, കഴുകുന്നതിനോ, കണ്ണ് അലങ്കാരം വരയ്ക്കുന്നതിനോ ഇടയിൽ, വസ്ത്രവും ആഭരണവും പൂർണ്ണമല്ലാതെ തന്നെ, കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ എത്തി. ഭർത്താവും, പിതാവും, സഹോദരനും, ബന്ധുക്കളും തടഞ്ഞിട്ടും, ഹൃദയം ഗോവിന്ദനാൽ കവർച്ചപെട്ടതിനാൽ, അവരെ തടയാൻ ആരും കഴിഞ്ഞില്ല. ചില ഗോപികകൾ വീടുവിട്ടുപോകാൻ കഴിയാതെ, അകത്തിരുന്ന്, കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചു. പ്രിയപ്പെട്ടവനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിന്റെ അസഹ്യമായ വേദനയിൽ, അവരുടെ എല്ലാ ദുഷ്പ്രഭാവങ്ങളും അകന്നു; ധ്യാനത്തിലൂടെ അവർ അച്യുതനുമായി ഐക്യമായപ്പോൾ, ആനന്ദത്തിൽ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും മാറി. പരമാത്മാവുമായി പ്രണയഭാവത്തിൽ ഒന്നായപ്പോൾ, അവർ പ്രകൃതിഗുണങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരം ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; അവരുടെ ബന്ധനം ഉടൻ അകന്നു. രാജാവായ പരിച്ഛിതൻ ചോദിച്ചു: "മഹർഷേ, വ്രജസ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനെ പരമപ്രിയനായി മാത്രം അറിഞ്ഞു, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായി അല്ല; എങ്ങനെ ഗുണസ്മരണയുള്ളവർക്ക് ഗുണപ്രവാഹം നിർത്താനാവും?" ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "ഇത് ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ വിശദീകരിച്ചു; ദുഷ്ടനായ ശിശുപാലനും ഹൃശ്യികേശനെ വെറുത്തിട്ടും മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു; എങ്കിൽ ഭഗവാനെ പ്രേമത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല. ജനങ്ങളുടെ പരമഹിതത്തിനായി, ഭഗവാൻ—അക്ഷരനും, അളക്കാനാവാത്തതുമായ, ഗുണാതീതനും, എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെയും ആത്മാവുമായ—സ്വയം അവതരിക്കുന്നു.