ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതത്തിന്റെ ഈ ദിവ്യകഥയിൽ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം എങ്ങനെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീക്കം ചെയ്യുന്നതാണ് ആദ്യമായി വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ഉദയം ചെയ്യുന്ന സൂര്യൻ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് ഇല്ലാതാക്കുന്നതുപോലെ, എന്നാൽ അതു ഇരുട്ട് സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ലല്ലോ, അതുപോലെ എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വിവേകം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ബുദ്ധിയിലെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നശിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സ്വയം പ്രകാശമുള്ള, അജന്മനായ, അളവുകളില്ലാത്ത താനെന്നത്, എല്ലാ അനുഭവങ്ങളുടെയും വലിയ അനുഭവം തന്നെയാണ്; രണ്ടാമതൊന്നുമില്ലാത്തത്, വാക്കുകൾ അങ്ങോട്ട് നിലയ്ക്കുമ്പോൾ, വാക്കിനെയും പ്രാണനെയും നയിക്കുന്നവൻ. സ്വരൂപത്തിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്ന മനസ്സാണ് ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ മായ. ആത്മാവിനപ്പുറം, മറ്റൊന്നും സ്വയം നിലനിൽക്കാൻ സഹായിക്കുന്നില്ല. നാമവും രൂപവും കൊണ്ടു ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന, അക്ഷതമായ അഞ്ചു ഘടകങ്ങളാൽ ഉള്ളതെല്ലാം, അതിന്നർത്ഥമില്ലാത്തതാണെങ്കിലും, വെറും സ്തുതിയാണ്; ഈ ദ്വൈതം സ്വയം ജ്ഞാനികൾ എന്നു കരുതുന്നവർക്കാണ്. യോഗം പൂർണ്ണമായി വളർന്നിട്ടില്ലാത്ത യോഗിക്ക് ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യാകുലതകൾ അവനെ തടസ്സപ്പെടുത്താം; അതിനായി നിർബന്ധമായിട്ടുള്ള നിയമങ്ങൾ ഉണ്ട്. യോഗശക്തിയാൽ ചിലർ ആശനങ്ങളും പ്രാണായാമവും ചേർത്ത് വ്യാധികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ തപസ്സ്, മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ദോഷങ്ങൾ നീക്കുന്നു. ചിലർ എന്നെ ധ്യാനിച്ചും, എന്റെ നാമം ജപിച്ചും, യോഗാചാര്യരുടെ മാർഗം പിന്തുടരിയും, അശുഭപ്രഭാവങ്ങൾ അകറ്റുന്നു. ചില ജ്ഞാനികൾ ഈ ശരീരം ബാല്യത്തിൽ തന്നെ ദൃഢവും സമരൂപവുമാക്കി, വിവിധ മാർഗങ്ങളിലൂടെ സിദ്ധി നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വിദഗ്ധതയെ വലിയതാക്കേണ്ടതില്ല, കാരണം ആ ശ്രമം ഫലപ്രദമല്ല; കാരണം ശരീരം മരിച്ചുപോകുന്ന വൃക്ഷഫലത്തെപ്പോലെ നശ്വരമാണ്. യോഗം സ്ഥിരമായി അഭ്യാസിച്ചുകൊണ്ടു ശരീരം ദീർഘായുസ്സിനായി അനുയോജ്യമാകുന്നുവെങ്കിൽ, ബുദ്ധിമാന്മാർ അതിൽ ആശ്രയം വെക്കരുത്; യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നിലേക്കു സമർപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ എന്നിൽ ആശ്രയം വെച്ച് യോഗം ചെയ്യുന്ന യോഗി തടസ്സങ്ങൾ കൊണ്ടു അലങ്കോലപ്പെടുന്നില്ല, വാഞ്ഛകളില്ലാതെ സ്വാന്തസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് പോയെന്നറിയാതെ, തന്റെ സീട്ടിൽ ഉറപ്പായി ഇരിക്കുന്ന ഭാര്യ, പഴയപോലെ തന്നെ പെരുമാറുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ചൂട് അനുഭവപ്പെടാതിരുന്നപ്പോൾ, ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചിരുന്ന അവൾ, കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയ മാൻപോലെ ഉത്കണ്ഠയോടെ ഇരുന്നു. സ്വന്തം ദു:ഖത്തിൽ, സഹായിയും സുഹൃത്തും ഇല്ലാതെ, കണ്ണീർ വീഴ്ത്തി, കാടിനുള്ളിൽ തന്റെ മുലകൾ അമർത്തി, അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: "എഴുന്നേൽക്കൂ, എഴുന്നേൽക്കൂ, രാജർഷേ! സമുദ്രം ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമി കള്ളന്മാരെയും ക്ഷത്രിയപതിതരെയും ഭയന്ന് സംരക്ഷണം തേടുന്നു." ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, യുവതി കാടിലൂടെ ഭർത്താവിനെ പിന്തുടർന്നു; ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, അവൾ നിർഭാഗ്യമായി കണ്ണീർ ചൊരിഞ്ഞു. അവൾ മരച്ചിതലിൽ ഭർത്താവിന്റെ ശരീരം വെച്ച്, ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു, വിലപിച്ചു. അപ്പോൾ അവളുടെ മുൻ സുഹൃത്ത്, ആത്മജ്ഞനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, അവളെ സാന്ത്വനപൂർവ്വം അഭിസംബോധന ചെയ്തു. "നീ ആരാണ്? ആരുടെ ആണു നീ? ഇവിടെയുള്ളവൻ ആരാണ്, ആരെക്കുറിച്ച് നീ ദു:ഖിക്കുന്നു? നീ എന്നെ സുഹൃത്ത് എന്നു ഓർക്കുന്നുണ്ടോ, ഒരിക്കൽ നീയുമെന്നുമൊത്ത് സഞ്ചരിച്ചവനെ?" "സുഹൃത്തേ, നീ ഒരു കാലത്ത് എന്റെ പരിചയമില്ലാത്ത കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു, എന്നെ വിട്ട് ഭൂമിയിലെ സുഖങ്ങളിൽ ലയിച്ചുവെച്ചു നീ മറ്റൊരിടം തേടി പോയി. നീയും ഞാനും മനസ്സെന്ന തടാകത്തിൽ താമസിച്ച ഹംസകൾ ആയിരുന്നു; ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, നീ എന്നെ വിട്ട് ഭൂമിയിലെ ആകർഷണങ്ങളിൽ പെട്ടു, ഒരു സ്ത്രീ നിർമിച്ച സ്ഥലത്ത് എത്തി." "അവിടെ അഞ്ചു തോട്ടങ്ങൾ, ഒൻപതു വാതിലുകൾ, ഒരു കാവൽക്കാരൻ, മൂന്ന് മുറികൾ, ആറു കുടുംബങ്ങൾ, അഞ്ചു ചന്തകൾ, അഞ്ചു വിധ സ്വഭാവം—സ്ത്രീയുടെ വാസസ്ഥലം. അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ ആനന്ദങ്ങൾ; ഒൻപതു വാതിലുകൾ പ്രാണചാനലുകൾ; അഗ്നിയും ഭക്ഷ്യവും മുറികൾ; കുടുംബം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടം. ചന്തകൾ കർമശക്തി; പ്രകൃതിസ്വഭാവം അക്ഷരമാണ്; ശക്തിയുടെ നാഥൻ ഇവിടെയെത്തിയ വ്യക്തിയാണ്, പക്ഷേ അവൻ അതറിയുന്നില്ല." "അവിടെ നീ, രാമയുടെ സ്പർശംകൊണ്ട്, ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട്, ഓർമ്മയും ശ്രവണശക്തിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു; അങ്ങനെയാണത്രേ നീ ഈ നിലയിലായത്. നീ വിദർഭയുടെ മകളല്ല, ഇവൻ നിന്റെ സുഹൃത്തുമല്ല; പുരഞ്ജനിയുടെ ഭർത്താവും അല്ല, ഒൻപതാം വാതിലിൽ അവളാൽ പൂട്ടപ്പെട്ടവനും അല്ല." "ഇതെല്ലാം ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച മായയാണ്, അതിൽ നിന്നാണ് നീ പുരുഷനും സ്ത്രീയും യാഥാർത്ഥ്യമായി കാണുന്നത്; രണ്ടും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, രണ്ടു ഹംസകൾ നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. ഞാൻ നീയാണ്, നീ എന്നിൽ നിന്നു വേറെയല്ല; നീയും ഞാനും ഒന്നാണ്—ഇത് മനസ്സിലാക്കു സുഹൃത്തേ; ജ്ഞാനികൾ നമ്മളിൽ യാതൊരു ദോഷവും കാണുന്നില്ല." "ഒരു വ്യക്തി കണ്ണിൽ കാണുന്ന തനിക്കു താനായ ഒരാളെയും, കണ്ണാടിയിൽ രണ്ടായി കാണുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ അന്തർസ്വഭാവവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്." അങ്ങനെ, മനസ്സിലെ ഹംസയെ മറ്റൊരു ഹംസൻ ഉണർത്തി, അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയിലേക്കു മടങ്ങി; അങ്ങനെ ഓർമ്മ വീണ്ടെടുത്തു. "ബർഹിഷ്മാൻ, ഇതെല്ലാം ആത്മതത്ത്വം സൂചിപ്പിച്ചാണ് പറഞ്ഞത്; കാരണം, സർവ്വസ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ പരോക്ഷതയിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, ഒരു വേളയിൽ, കൃഷ്ണൻ, ആ ശരത്കാല രാത്രികൾ പൂത്ത ജാതിമല്ലികകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, അവയെ ആസ്വദിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു, തന്റെ യോഗമായ മായയിലേക്ക് അഭയം കൊണ്ടു. അപ്പോൾ നക്ഷത്രരാജാവായ ചന്ദ്രൻ, മൃദുലമായ കിരണങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു, കിഴക്കൻ ആകാശം ചുവപ്പിച്ച്, ദീർഘകാലം കാണാതിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവൻ വരുന്നതുപോലെ, സത്പുരുഷരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിച്ചു. പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ, കുങ്കുമം പറ്റിയതുപോലെ ദീപ്തിയുള്ളതും, കാട്ട് പുതുതായി ജനിച്ച പശുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും കണ്ട കൃഷ്ണൻ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള സ്ത്രീകൾക്കായി, ഹൃദയം കവർന്ന മധുരഗാനം പാടിത്തുടങ്ങി. ആ ഗാനം കേട്ടു, പ്രേമാഭിലാഷം വർദ്ധിച്ച, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു കവർന്ന വ്രജസ്ത്രികൾ, പരസ്പരം അറിയാതെ, കൃഷ്ണൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചേർന്നുവന്നു. ഒരുവർ പാൽകശിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമാക്കാതെ തന്നെ വിട്ടുപോയി; മറ്റൊരുവർ പാൽ ചൂടാക്കുന്നതിനിടയിൽ, കുട്ടികളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാതെയും, പാൽ പാത്രത്തിൽ തന്നെ വെച്ചിട്ടും, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ അകൽക്കാതെ പോയി. ചിലർ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ, ചിലർ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ചിലർ ഭർത്താവിനോട് സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം തീർക്കാതെ തന്നെ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ ഓടി. കൈയിൽ അളക്കാത്ത കാജലും, അണിയാത്ത അലങ്കാരവും, വസ്ത്രങ്ങളും അകറ്റിവെക്കുന്നിടത്തും, കണ്ണുകളിൽ കുരു വരയ്ക്കുന്നതിനിടയിലും, അവർ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ വേഗത്തിൽ എത്തി. ഭർത്താക്കന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, സഹോദരന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരാൽ തടയപ്പെട്ടിട്ടും, അവരുടെ മനസ്സുകൾ ഗോവിന്ദനാൽ കവർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടതിനാൽ, ആരും അവരെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവർ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു.