ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനോട് ചേർന്നുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുണങ്ങളുടെയും കർമ്മങ്ങളുടെയും ആകൃതികൾ, അവനവന്റെ അജ്ഞാനത്തെ തുടർന്ന് ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കപ്പെടാതെ തുടരുന്നു. എന്നാൽ, അവയെ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ മാത്രം അവ അവസാനിക്കുന്നു; ആത്മാവ് പിടിക്കപ്പെടുന്നതുമല്ല, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതുമല്ല. ഉദയസൂര്യൻ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുണ്ടിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതുപോലെ, അതിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ലല്ലോ, അങ്ങനെ തന്നെ എന്റെ കൂർമമായ വിവേകം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ബുദ്ധിയിലെ അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതും, ജനനം ഇല്ലാത്തതും, അളക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായ ഈ ആത്മാവാണ് മഹാനുഭവം; എല്ലാ അനുഭവങ്ങളുടെയും ആധാരം. രണ്ട് ഇല്ലാതെ ഒറ്റയാളാണ്; വാക്കുകൾ നിശ്ചലമായപ്പോൾ, വാക്കിനെയും പ്രാണനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ. ആത്മാവിലെ വ്യത്യാസബോധം മാത്രമാണ് മായ; ആത്മാവിനു പുറമേ മറ്റെന്തും ആശ്രയമില്ല. പേരിലും രൂപത്തിലും, അഞ്ചായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടും, എതിർപ്പില്ലാതെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നതെല്ലാം, അർത്ഥരഹിതമായാലും, വെറും സ്തുതിയാണ്; ഈ ഇരട്ടത്വം സ്വയം ജ്ഞാനികളായി കരുതുന്നവർക്കാണ്. യോഗം പൂര്‍ണ്ണമായി പാകപ്പെടാത്ത യോഗിക്ക് ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വിഭ്രാന്തികൾ അദ്ദേഹത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്താം; അതിനായി നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. യോഗശക്തിയാൽ ചിലർ ആസനങ്ങളുടെയും ശ്വാസനിരോധനത്തിന്റെയും സഹായത്തോടെ വ്യാധികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റുചിലർ തപസ്സും മന്ത്രങ്ങളും ഔഷധങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വ്യതിയാനങ്ങൾ അകറ്റുന്നു. ചിലർ എന്നെ ധ്യാനിച്ച്, എന്റെ നാമം ജപിച്ച്, അല്ലെങ്കിൽ യോഗശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ മാർഗം പാലിച്ച്, അശുഭശക്തികളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ചില ബുദ്ധിമാന്മാർ യുവാവായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശരീരത്തെ ദൃഢവും സൗമ്യവുമായ നിലയിൽ സ്ഥാപിച്ച്, വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പരീക്ഷിച്ച് സിദ്ധി നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ കഴിവ് വിലമതിക്കേണ്ടതല്ല, കാരണം ഈ പരിശ്രമം ഫലമില്ലാത്തതാണ്; ശരീരം മരിച്ചുപോകുന്ന വൃക്ഷഫലത്തുപോലെയാണ്. സ്ഥിരമായി യോഗം അഭ്യസിച്ച് ശരീരം ദീർഘായുസ്സിന് അനുയോജ്യമായാലും, ബുദ്ധിമാന്മാർ അതിൽ വിശ്വാസം വെക്കരുത്; യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നിലേക്കു മനസ്സുനൽകണം. ഈ യോഗപദ്ധതി പാലിക്കുന്ന യോഗി എന്നിൽ ആശ്രയം വെച്ച്, തടസ്സങ്ങൾ കൊണ്ടും ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ടും ബാധിക്കപ്പെടാതെ, സ്വന്തം ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവിന്റെ പുറപ്പെടൽ അറിഞ്ഞില്ലാത്ത ഭാര്യ അവൻ പോയെന്നറിയാതെ, തന്റെ സ്ഥാനം വിട്ടില്ല; അവളെപ്പോലെ തന്നെ പെരുമാറി. ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ചൂട് അനുഭവപ്പെടാതെ വരുമ്പോൾ, ഭർത്താവിനെ പൂജിക്കുമ്പോൾ, അവൾ കാട്ടിൽ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്ന മാൻപോലെ ഉത്കണ്ഠയോടെ ഇരുന്നു. അവൾ സ്വയം ദു:ഖിച്ചു, സഹായിയില്ലാതെയും സ്നേഹിതരില്ലാതെയും കരഞ്ഞു; കാട്ടിൽ അവളുടെ മുലകൾ അമർത്തി, വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു: "എഴുന്നേൽക്കൂ, എഴുന്നേൽക്കൂ, മഹാരാജാവേ! സമുദ്രം ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെ നീ കാവൽ കൊടുക്കണം; കള്ളന്മാരെയും ക്ഷത്രിയവൻശങ്ങളെയും ഭയക്കുന്ന ഈ രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കണം!" ഇങ്ങനെ വിലാപിച്ചുകൊണ്ട്, ആ യുവതി കാട്ടിൽ ഭർത്താവിനെ പിന്തുടർന്നു; ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് അവൾ നിരാവരണമായി കണ്ണുനീർ ചൊരിഞ്ഞു. അവൾ മരക്കൊമ്പിൽ ചിതയൊരുക്കി, ഭർത്താവിന്റെ ശരീരം അതിൽ വെച്ചു; ഭർത്താവിനെ അനുഗമിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ച്, വിലാപം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി. അപ്പോൾ അവിടെ, അവളെക്കുറിച്ച് മുമ്പേ അറിയാവുന്ന ആത്മജ്ഞാനിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം ആശ്വാസം നൽകി, അവളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "നീ ആരാണ്? ആരുടേതാണ്? നീ ആരാണ് ദു:ഖിക്കുന്ന ഈയാളാണ്? എന്നെ നീ ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നായി ഓർക്കുന്നുണ്ടോ, ഒരിക്കൽ നീയുമായി സഞ്ചരിച്ചവനായി? സുഹൃത്തെ, നീ എന്നെ മറന്നുപോയതും, ഭൂമിയിലെ ആസ്വാദനങ്ങളിൽ മുഴുകി മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയതും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? മഹാഭാഗ്യേ, നീയും ഞാനും മനസ്സിന്റെ തടാകത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഹംസകൾ; ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നമ്മൾ വേർപിരിയാതെ ജീവിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, സുഹൃത്തെ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭൂമിയിലെ ഭോഗങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടയായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിർമ്മിതമായ സ്ഥലത്തെ കണ്ടു. അവിടെ അഞ്ചു തോട്ടങ്ങൾ, ഒമ്പത് കവാടങ്ങൾ, ഒരു കാവൽക്കാരൻ, മൂന്നു മുറികൾ, ആറു കുടുംബങ്ങൾ, അഞ്ചു വിപണികൾ, അഞ്ചു സ്വഭാവങ്ങൾ—സ്ത്രീയുടെ വാസസ്ഥലമാണ് അത്. അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ ആസ്വാദ്യങ്ങൾ; ഒമ്പത് കവാടങ്ങൾ ജീവന്റെ ചാനലുകൾ; അഗ്നിയും അന്നവും മുറികളാണ്; കുടുംബം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടമാണ്. വിപണി കർമ്മശക്തിയാണ്; മൂലപ്രകൃതി അവിനാശിയാണ്; ശക്തിയുടെ അധിപൻ ഈ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവനാണ്, പക്ഷേ അതറിയുന്നില്ല. അവിടെ നീ, രാമന്റെ സ്പർശം കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്, സ്മരണയും ശ്രവണവും നഷ്ടപ്പെട്ടു; ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ്, മഹാരാജാവേ, നീ ഇത്ര താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തിയത്. നീ വിദർഭരാജകുമാരി അല്ല, ഈ വീരൻ നിന്റെ സുഹൃത്ത് അല്ല; പുരഞ്ജനിയുടെ ഭർത്താവും നീയല്ല, ഒമ്പതാം കവാടത്തിൽ അവളാൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടവനും നീയല്ല. ഇതെല്ലാം ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച മായയാണ്; ഇതിലൂടെയാണ് നീ പുരുഷനും സദ്വൃത്തയുമായ സ്ത്രീയെയും യാഥാർത്ഥ്യമായി കരുതുന്നത്; ഇവയിൽ ഒന്നും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, രണ്ട് ഹംസകൾ രണ്ടുപേരെയും നിരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. ഞാനാണ് നീ, നീയും ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല; നീയേകമാണ് ഞാനെന്നും മനസ്സിലാക്കുക, സുഹൃത്തെ; ജ്ഞാനികൾ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു പിഴവുമില്ലെന്ന് കാണുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ സ്വയം ഒരാളായി കാണുമ്പോഴും, കണ്ണിലും കണ്ണാടിയിലും രണ്ടായി കാണുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെയുടനീളമുള്ള അന്തസ്സും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അങ്ങനെ, മനസ്സിന്റെ ഹംസയെ മറ്റൊരു ഹംസ ഉണർത്തി, അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി; ആ ഓർമ്മപുനരുദ്ധാരണം മൂലം അവൻ നഷ്ടമായ ഓർമ്മ വീണ്ടെടുത്തു. ബർഹിഷ്മാൻ, ഇതെല്ലാം ഉപമയിലൂടെ ആത്മതത്ത്വം വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; കാരണം സൃഷ്ടികർത്താവായ പ്രഭു പരോക്ഷതയിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. അരികിലെ ശരത്കാലരാത്രികൾ പൂത്തുലഞ്ഞ മല്ലികപ്പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, കൃഷ്ണൻ തന്റെ യോഗശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പിന്നീട്, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ രാജാവായ ചന്ദ്രൻ, സ്നിഗ്ധമായ കിരണങ്ങളാൽ കിഴക്കൻ ആകാശം ചുവപ്പിച്ച്, ദീർഘകാലത്തെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ശേഷം പ്രിയപ്പെട്ടവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നപോലെ, സജ്ജന്മാരുടെ ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ച് ഉദിച്ചു. ചന്ദ്രന്റെ അക്ഷയമായ വൃത്താകൃതിയും, കുമകുമം തഴുകിയതുപോലെ തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന താമരമുഖംപോലെയുള്ള പ്രകാശവും, കാട്ടിൽ നനഞ്ഞ പശുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട പ്രകൃതിയും കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ മനോഹരമായ സംഗീതം പാടിത്തുടങ്ങി; അതിന്റെ മാധുര്യം കാട്ടിലെ സുന്ദരികളിൽ പ്രേമാഭിലാഷം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ആ ഗാനം കേട്ടവരിൽ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സുരുകിയ വ്രജയുവതികൾ, പരസ്പരം അറിയാതെ തന്നെ, കൃഷ്ണൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു; അവന്റെ കാതിലുണ്ടായിരുന്ന കുന്തലങ്ങൾ ആലയിച്ചുനടന്നു. ചിലർ പശു പാൽ കയറുമ്പോൾ തന്നെ, അതു പൂർണ്ണമാക്കാതെ ഓടിപ്പോയി; ചിലർ പാൽ അടുപ്പിൽ വെച്ചിരുന്നപ്പോൾ, കുട്ടികളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാതെ തന്നെ പുറത്തേക്കു പോയി. ചിലർ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ, അവരുടെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു; ചിലർ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കുന്നതിനിടെ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു; മറ്റുചിലർ ഭർത്താവിനെ സേവിക്കുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം പൂർത്തിയാക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു പോയി. ചിലർ കാജലും അലങ്കാരങ്ങളും ഇടുന്നതിനിടയിൽ, മറ്റുചിലർ കണ്ണുകൾ അലങ്കരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, വസ്ത്രവും ആഭരണവും അശുദ്ധമായി തന്നെ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ ഓടിയെത്തി.