ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജസിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നുള്ള മാറ്റങ്ങൾ, അതിനെ ഇല്ലാത്തതായിട്ടും ഉണ്ടായതായി തോന്നുന്നു. ബ്രഹ്മം തന്നെ, സ്വയമ് പ്രകാശമാനമായത്, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ അത്ഭുതമായ വൈവിധ്യമായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്, അവയുടെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയാണ് തെളിഞ്ഞു കാണുന്നത്. ഈ ബ്രഹ്മത്തെ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന വിവേകത്താൽ, എതിര്‍ വാദങ്ങളെ നിശ്ചയമായി തള്ളിപ്പറയാനുള്ള കഴിവോടെ, സ്വയം സംശയങ്ങളെ മുറിച്ചുകളയണം; അങ്ങനെ ആന്തരിക ആനന്ദത്തിൽ തൃപ്തി കണ്ടെത്തി, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളോട് നിരസനായി നിലകൊള്ളണം. ആത്മാവ് ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള ശരീരമല്ല, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമല്ല, ദേവതകളും, അസുരന്മാരും, വായു, ജലം, അഗ്‌നി എന്നിവയുമല്ല; മനസ്സ് ഭക്ഷ്യമാണ്, ബുദ്ധി സത്ത്വമാണ്, അഹങ്കാരം ആകാശമാണ്, ഭൂമി പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സമത്വമാണ്. ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആത്മാവിന്റെ സ്ഥാനം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുന്നവനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും? അവ ചളിച്ചാലും അതിൽ എന്ത് ദോഷം? വാനത്തിൽ മേഘങ്ങൾ വന്നാലും, പോയാലും, സൂര്യനെ ബാധിക്കാത്തതുപോലെ. വ്യോമം വായു, അഗ്‌നി, ജലം, ഭൂമി എന്നിവയുടെ ഗുണങ്ങളോട് ചേർന്ന് നില്ക്കുന്നില്ല; അവ ഓരോന്നിന്റെയും സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് വരുന്നു, പോകുന്നു. അതുപോലെ, അക്ഷരമായ ആത്മാവ് സത്ത്വം, രാജസ്സ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങളാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അവ മനസ്സിൽ ജനനമരണത്തിന്റെ കാരണങ്ങളാണ്. എങ്കിലും, മായയുടെ സൃഷ്ടികളായ ഈ ഗുണങ്ങളുമായി ചേർന്നിരുന്നത് ഒഴിവാക്കണം; എന്റെ ഭക്തിയിൽ ഉറച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, രാജസിന്റെ അശുദ്ധി മനസ്സിൽ നിന്ന് നീങ്ങും. യോജിതമല്ലാത്ത യോഗികൾ, ദൈവങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ച തടസങ്ങൾ മൂലം, മുൻപത്തെ ശീലത്തിൽ വീണ്ടും യോഗം ചെയ്യുന്നു, എന്നാൽ കർമ മാർഗം അനുസരിച്ച് അല്ല. പ്രവർത്തനം ഉണ്ടാകുന്നു, ജീവി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അതിന് കാരണമോ ഭാഗ്യവുമോ ഉണ്ട്; എന്നാൽ, പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോഴും,渴望ം ഉപേക്ഷിച്ച ജ്ഞാനി സ്വയം ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. നിൽക്കുമ്പോൾ, ഇരിക്കുമ്പോൾ, നടക്കുമ്പോൾ, കിടക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ—ആത്മാവ് ഏത് നിലയിലായാലും, മനസ്സ് ആത്മാവിൽ സ്ഥിരമായി, അതിനെ വേറൊന്നായി അറിയുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കാണുന്ന യാഥാർഥ്യമല്ലാത്ത വസ്തുവിനെ, വിവേകത്താൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ യാഥാർഥ്യമെന്ന് കരുതുന്നില്ല; സ്വപ്നം ഉണർന്നാൽ ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ. മുന്‍പ് ശേഖരിച്ച ഗുണങ്ങൾക്കും പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും, അജ്ഞാനത്താൽ ആത്മാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാത്തതുകൊണ്ട്, അവ നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ അവസാനിക്കുന്നു; ആത്മാവിനെ പിടിച്ചോ ഉപേക്ഷിച്ചോ കഴിയില്ല. ഉദയാസൂര്യൻ അന്ധകാരത്തെ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകൾക്കായി ഇല്ലാതാക്കുന്നു, എന്നാൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, എന്റെ സൂക്ഷ്മ വിവേകം അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തെ ബുദ്ധിയിൽ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. സ്വയം പ്രകാശമുള്ള, ജനനമില്ലാത്ത, അളവില്ലാത്ത ഈ ആത്മാവാണ് മഹാനുഭവം, എല്ലാ അനുഭവങ്ങളുടെയും അനുഭവം; ദ്വിതീയരില്ലാത്തത്, വാക്ക് നിശ്ചലമായപ്പോൾ വാക്കും ജീവനും നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ. ആത്മാവിന്റെ മായയാണിത്—ശുദ്ധത്തിൽ വ്യത്യാസം കാണുന്ന ധാരണ; ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറേത് ഇല്ലാതെ, ആത്മാവിന് ആശ്രയം ഇല്ല. പേരും രൂപവും കൊണ്ടു പിടിക്കപ്പെടുന്ന, അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളുള്ള, തർക്കിക്കപ്പെടാത്തത്—even if meaningless, praises only; ഈ ദ്വിത്വം സ്വയം ജ്ഞാനിയെന്നു കരുതുന്നവർക്ക് മാത്രമാണ്. യോഗം പൂർണ്ണമായിട്ടില്ലാത്ത യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിൽ വരുന്ന തടസങ്ങൾ അവനെ തടസ്സപ്പെടുത്താം; അതിന് നിർദ്ദേശിച്ച നിയമം ഉണ്ട്. യോഗശക്തിയാൽ, ചിലർ ആസനങ്ങളും ശ്വാസനിയന്ത്രണവും ചേർത്ത് ദുഃഖങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു; മറ്റു ചിലർ തപസ്സും മന്ത്രങ്ങളും ഔഷധങ്ങളും കൊണ്ട് ദുഃഖങ്ങൾ നീക്കുന്നു. ചിലർ, എന്നിൽ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, എന്റെ നാമം ജപിച്ചോ, യോഗാചാര്യരുടെ മാർഗം അനുസരിച്ചോ, ദോഷങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ചില ജ്ഞാനികൾ, യുവാവായിരിക്കുമ്പോൾ ശരീരം സ്ഥിരവും നല്ല രൂപവും ആക്കുന്നു, പിന്നെ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് സിദ്ധി നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ഈ കഴിവ് പ്രശംസിക്കേണ്ടതല്ല; ഈ ശ്രമം ഫലപ്രദമല്ല, കാരണം ശരീരം വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലത്തെപ്പോലെ നശിക്കുന്നു. യോഗത്തിൽ സ്ഥിരമായി അഭ്യസിച്ചാൽ, ശരീരം ദീർഘായുസ്സിന് യോഗ്യമാകുമെങ്കിലും, ബുദ്ധിമാന്മാർ അതിൽ വിശ്വാസം വയ്ക്കരുത്; യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നിൽ ഭക്തി നടത്തണം. ഈ യോഗം അഭ്യസിക്കുന്ന യോഗി, എന്നിൽ ആശ്രയം വെച്ച്, തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്ന് അസന്തോഷമില്ലാതെ, ആഗ്രഹമില്ലാതെ, സ്വയം ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീ, ഭർത്താവിന്റെ വിടവറിയാതെ, ഉറച്ചതായിരിക്കും, മുൻപുപോലെ പെരുമാറും. ഭർത്താവിനെ പൂജിക്കുമ്പോൾ, കാൽ ചൂട് അനുഭവിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ കാട്ടിൽ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട മാൻപോലെ, ഭയത്തോടും വിഷമത്തോടും ഇരിക്കും. അവൾ, അവശയാകി, കൂട്ടുകാരില്ലാതെ, കരയുന്നു; കാട്ടിൽ മുലകൾ അമർത്തി, അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. "ഉണരൂ, ഉണരൂ, രാജശ്രেষ്ഠ! സമുദ്രം ചുറ്റിയ ഈ ദേശം, കള്ളന്മാരെയും ക്ഷത്രിയരെയും ഭയക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കണം." ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ട്, യൗവനസ്ത്രീ ഭർത്താവിനെ കാട്ടിൽ പിന്തുടർന്നു; ഭർത്താവിന്റെ കാലിൽ വീണു, അവൾ കണ്ണീർ ഒഴിച്ചു. മരച്ചതുരം നിർമ്മിച്ച്, ഭർത്താവിന്റെ ദേഹം അതിൽ വെച്ചു, ഭർത്താവിനെ അനുസരിച്ച് മരണമെത്താൻ മനസ്സ് നിശ്ചയിച്ചു, ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ട്. അപ്പോൾ, പഴയ സുഹൃത്ത്, ആത്മജ്ഞാനമുള്ള ബ്രാഹ്മണൻ, അവളെ ശാന്തവാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു, അവളെ കരയുമ്പോൾ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്? ആരുടെയാണ്? ഇവിടെ കിടക്കുന്നവൻ ആരാണ്, നീ ആരെക്കാണിച്ച് ദുഃഖിക്കുന്നു? ഞാൻ നിന്റെ സുഹൃത്താണെന്ന് നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരുപാട് കാലം നീ എന്നോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചുവോ?" "നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ, സുഹൃത്തെ, എന്റെ അജ്ഞാത കൂട്ടുകാരിയായി? എന്നെ വിട്ട്, ഭൂമിയിലെ ആനന്ദങ്ങളിൽ ലയിച്ചുകൊണ്ട്, നീ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. നീയും ഞാനും, മനസ്സിന്റെ തടാകത്തിൽ താമസിച്ച ഹംസകൾ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ വേർപാടില്ലാതെ സുഹൃത്തുകൾ ആയിരുന്നു." "പക്ഷേ, നീ എന്നെ വിട്ടു, ഭൂമിയിലേക്ക് പോയി, ലോകമനസ്സോടെ; കറങ്ങി, ഒരു സ്ത്രീ നിർമ്മിച്ച സ്ഥലത്തെ കണ്ടു. അഞ്ച് തോട്ടങ്ങൾ, ഒമ്പത് വാതിലുകൾ, ഒരു കാവൽക്കാരൻ, മൂന്ന് മുറികൾ, ആറു കുടുംബങ്ങൾ, അഞ്ച് വിപണികൾ, അഞ്ചു സ്വഭാവം—സ്ത്രീയുടെ വാസസ്ഥലമാണ്." "അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ ആനന്ദങ്ങൾ; ഒമ്പത് വാതിലുകൾ ജീവന്റെ ചാനലുകൾ; അഗ്നികളും ഭക്ഷ്യവും മുറികളാണ്; കുടുംബം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കൂട്ടം. വിപണി പ്രവർത്തനശക്തിയാണ്; ഭൂതസ്വഭാവം അക്ഷരമാണ്; ശക്തിയുടെ അധിപൻ ഈ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച വ്യക്തിയാണ്, എന്നാൽ അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല." "അവിടെ, നീ, രാമൻ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട്, ആനന്ദത്തിൽ, ഓർമ്മയും ശ്രവണവും നഷ്ടപ്പെട്ടു; ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ്, സ്വാമി, നീ ഇത്ര ദുഃഖിതാവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്. നീ വിദ്യർഭയുടെ മകളല്ല, ഈ വീരൻ നിന്റെ സുഹൃത്തല്ല; നീ പുരഞ്ജനിയുടെ ഭർത്താവല്ല, അവൾ ഒമ്പതാം വാതിലിൽ നിന്നു നിന്നെ തടഞ്ഞത്." "ഇത് എന്റെ സൃഷ്ടിച്ച മായയാണ്, ഇതിലൂടെ നീ പുരുഷനും ഗുണവതിയുമായ സ്ത്രീയും യാഥാർഥ്യമെന്ന് കരുതുന്നു; അവ യാഥാർഥ്യമല്ല, രണ്ടുപേരും ഹംസകൾ പോലെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെ വഴിയെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു." "ഞാനാണ് നീ, നീ എന്നിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല; നീയാണു ഞാൻ—ഇത് മനസ്സിലാക്കുക, സുഹൃത്തെ; ജ്ഞാനികൾ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു ദോഷവും കാണുന്നില്ല, അതിൽ ചെറിയതും." ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മണൻ അവളെ ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു; ആത്മാവിന്റെ യാഥാർഥ്യവും, മായയുടെ ഭ്രാന്തിയും, ആത്മസ്മരണയും അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചു.