ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പിതാവിനെ കൂട്ടി, ബന്ധുക്കൾക്കു ആനന്ദം നൽകികൊണ്ട് തിരിച്ചു വന്നു. നന്ദൻ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനായ കൃഷ്ണന്റെ അതിസ്വാഭാവിക മഹത്വവും, എല്ലാവരും കൃഷ്ണനെ ആദരിക്കുന്നതും കണ്ടു, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ് തന്റെ ബന്ധുക്കളോടു സംസാരിച്ചു. ആ കാവൽക്കാരായ ഗോപന്മാർ, രാജാവേ, അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉല്ലാസത്തോടെ, “ഈ പ്രഭു നമ്മെ നമ്മുടെ സൂക്ഷ്മഗതിയിലേക്കു കാണുമോ?” എന്ന് ആലോചിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, അവരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ, അവരുടെ ആഗ്രഹം പൂർത്തിയാക്കാൻ കരുണയോടു ചിന്തിച്ചു. ഈ ലോകത്തിലെ ജനങ്ങൾ, അജ്ഞാനവും, ആഗ്രഹവും, പ്രവൃത്തിയും കൊണ്ടു മയങ്ങിക്കൊണ്ടു, ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ വഴികളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവരുടെ യഥാർത്ഥ ഗതിയറിയാതെ. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണൻ, മഹാ കരുണയോടെ, ആ ഗോപന്മാർക്ക് തന്റെ ലോകം, അന്ധകാരത്തിന് അതീതമായത്, കാണിച്ചു. ആ ലോകം സത്യം, ജ്ഞാനം, അനന്തം—ബ്രഹ്മം, ശാശ്വതമായ പ്രകാശം; ഗുണങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സു ലയിച്ച സന്യാസികൾ കാണുന്നത്. കൃഷ്ണൻ അവരെ ബ്രഹ്മം എന്ന തടാകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ മുങ്ങിപ്പോയ ശേഷം പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു; അവർ അക്രൂരൻ നേരത്തെ പോയ ബ്രഹ്മലോകം കണ്ടു. നന്ദനും മറ്റുള്ളവരും ആ സ്ഥലം കണ്ടപ്പോൾ പരമാനന്ദം നിറഞ്ഞു, അത്ഭുതത്തോടെ കൃഷ്ണനെ അവിടുത്തെ സ്തുതികളാൽ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നത് കണ്ടു. ഇതോടെ ഭഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യ പകുതിയുടെ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം, വിവേകം, ശാസ്ത്രം, തപസ്, അനుభവം, പരമ്പര, അനുമാനം—ഇവയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഉള്ളത്, സമയവും കാരണവും—അത് തന്നെ ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച സ്വർണ്ണം, തുടക്കത്തിലും അവസാനത്തിലും, സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള വസ്തുക്കളിൽ എങ്ങുമുള്ളതു പോലെ, വിവിധ നാമങ്ങളിൽ ഞാൻ അതാണ്. പ്രിയവേ, ഈ ജ്ഞാനം മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ—കാരണം, ഫലം, കർത്താവ്—മൂന്നു ഭാവങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്; ഇവയുടെ യോജനം, വ്യത്യാസം എന്നിവയിലൂടെ, നാലാമത്തെ അവസ്ഥയാണു സത്യം. ആദിയിൽ, അവസാനത്തിൽ, ഇടയിൽ ഇല്ലാത്തത്, വെറും നാമം മാത്രമാണ്; പരമാവധി സത്യമെന്നു സ്ഥാപിതമായത് മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥം; അതാണ് എന്റെ മനസ്സിലാക്കൽ. അസ്തിത്വമില്ലാത്തതെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്, രാജസ്സിന്റെ പരിവർത്തനമാണ്; സ്വയം പ്രകാശമുള്ള ബ്രഹ്മം, അത്ഭുതകരമായ ബ്രഹ്മം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വസ്തുക്കൾ, മനസ്സും അതിന്റെ വ്യതിയാനങ്ങളും എന്നിങ്ങനെ പ്രകാശിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മം തിരിച്ചറിയുന്ന വിവേകവും, എതിര്‍ വാദങ്ങള്‍ നിഷ്പക്ഷമായി നിരാകരിക്കുന്ന കഴിവും ഉപയോഗിച്ച്, സ്വയം സംശയങ്ങൾ മുറിച്ചു, സ്വാനന്ദത്തിൽ തൃപ്തിയായി, ആഗ്രഹങ്ങളോട് നിരാസം പുലർത്തണം. ആത്മാവ് ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള ശരീരമല്ല, ഇന്ദ്രിയങ്ങളോ, ദേവതകളോ, അസുരന്മാരോ, കാറ്റോ, വെള്ളമോ, അഗ്നിയോ അല്ല; മനസ്സ് ഭക്ഷ്യമാണ്, ബുദ്ധി സത്ത്വം, അഹങ്കാരം ആകാശം, ഭൂമി പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സമത്വം. ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വ്യക്തമായ ആകൃതിയുള്ളവന്റെ ആത്മാവിനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും? അല്ലെങ്കിൽ, അവ അശാന്തമാകുമ്പോൾ എന്ത് ദോഷം? മേഘങ്ങൾ സൂര്യനെ ബാധിക്കില്ല, അപ്രത്യക്ഷമായാൽ. വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി—ഇവയുടെ ഗുണങ്ങൾ ആകാശം ബാധിക്കില്ല; അതുപോലെ, സത്ത്വം, രാജസ്, തമസ്—മനസ്സിന്റെ സഞ്ചാരത്തിന് കാരണമാകുന്നവ—അക്ഷരമായത് ബാധിക്കില്ല. എങ്കിലും, മായയുടെ സൃഷ്ടിയായ ഗുണങ്ങൾക്കൊപ്പം ചേരുന്നത് ഒഴിവാക്കണം; എന്റെ ഭക്തിയിൽ ഉറച്ചാൽ, രാജസ്സിന്റെ അശുദ്ധി മനസ്സിൽ നിന്ന് നീങ്ങും. കർമയോജികൾ, ദേവതകളോ മനുഷ്യരോ സൃഷ്ടിച്ച തടസ്സം കൊണ്ടു, പഴയ ശീലത്തിന്റെ ബലംകൊണ്ട് വീണ്ടും യോഗം അഭ്യസിക്കുന്നു; എന്നാൽ കർമമാർഗ്ഗം അനുസരിച്ചല്ല. പ്രവൃത്തിയും, ജീവിയും, കാരണത്താലോ ഭാഗ്യത്താലോ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ ജ്ഞാനി, പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടാലും, ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. നിൽക്കുമ്പോഴും, ഇരിക്കുമ്പോഴും, നടക്കുമ്പോഴും, കിടക്കുമ്പോഴും, വിസർജനം ചെയ്യുമ്പോഴും, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും—ആത്മാവ് ഏത് നിലയിലാണെങ്കിലും, മനസ്സ് ആത്മാവിൽ നിലകൊണ്ടാൽ, മറ്റേതെങ്കിലും ആയി അറിയുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അസ്തിത്വമില്ലാത്ത വസ്തു കാണുമ്പോഴും, വിവിധ വിവേകങ്ങൾ കൊണ്ട് വസ്തുവിനെ വ്യത്യസ്തമായി കാണുമ്പോഴും, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ യഥാർത്ഥമെന്നു കരുതുന്നില്ല; ഉണർന്നപ്പോൾ സ്വപ്നം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ. ഗുണങ്ങളും, പ്രവൃത്തികളും, അജ്ഞാനത്താൽ ആത്മാവിൽ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഉണ്ടായത്, നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ നശിക്കുന്നു; ആത്മാവ് പിടിക്കപ്പെടുന്നതും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതുമല്ല. ഉദയസൂര്യൻ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണിന് അന്ധകാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, എന്റെ വിവേകശക്തി അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തെ മനസ്സിൽ നശിപ്പിക്കുന്നു. സ്വയം പ്രകാശമുള്ളത്, അജ്ജാതം, അളവില്ലാത്തത്, അതാണ് മഹാനുഭവം, എല്ലാം അനുഭവപ്പെടുന്നത്; രണ്ടാമൊന്നില്ലാത്തത്, വാക്ക് അവസാനിച്ചപ്പോൾ, വാക്കിനും പ്രാണത്തിനും ദിശ നൽകുന്നവൻ. ആത്മാവിൽ വ്യത്യാസം എന്ന ഭ്രമം ഇവിടെയാണ്; ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറൊരു ആധാരം ഇല്ല. നാമവും രൂപവും, അഞ്ചു ഘടകങ്ങളാൽ, അന്യോന്യമായി, യഥാർത്ഥമല്ലെങ്കിലും, വെറും സ്തുതിയാണ്; ഈ ദ്വിത്വം സ്വയം ജ്ഞാനികൾക്കാണ്. യോഗം പൂർത്തിയാകാത്ത യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന തടസ്സങ്ങൾ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കും; അതിനായി നിർദ്ദിഷ്ടമായ നിയമം ഉണ്ട്. യോജികശക്തിയാൽ, ചിലർ ആസനങ്ങൾക്കും ശ്വാസനിരോധനത്തിനും ചേർന്ന്, ദോഷങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ തപസ്സ്, മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അശാന്തി നീക്കുന്നു. ചിലർ, എന്റെ ധ്യാനത്തിലൂടെ, എന്റെ നാമജപം പോലെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ കൊണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ യോഗമാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന്, ദോഷങ്ങൾ നീക്കുന്നു. ചില ജ്ഞാനികൾ, യൗവനത്തിൽ ഈ ശരീരം സ്ഥിരവും സുന്ദരവുമാക്കി, വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിപൂർണ്ണത നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ കഴിവ് പ്രശംസിക്കേണ്ടതല്ല; ഈ ശ്രമം ഫലശൂന്യമാണ്, കാരണം ശരീരം വൃക്ഷഫലത്തെപ്പോലെ നശിക്കുന്നു. യോഗം തുടർച്ചയായി അഭ്യസിച്ച്, ശരീരം ദീർഘായുസ്സിന് അനുയോജ്യമായാൽ, ബുദ്ധിമാൻ അതിൽ വിശ്വാസം വയ്ക്കരുത്; യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നിൽ ഭക്തി പുലർത്തണം. ഈ യോഗം അഭ്യസിക്കുന്ന യോഗി, എന്നിൽ ആശ്രയപ്പെട്ടാൽ, തടസ്സങ്ങൾ ബാധിക്കാതെ, ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, സ്വാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ, ഭർത്താവ് പോയെന്നു അറിയാതെ, തന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ച്, മുമ്പ് പോലെ പെരുമാറുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ താപം അനുഭവിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, അവൾ ഭയത്തോടും, ഹൃദയത്തിൽ വിഷമത്തോടും, കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട മാൻപോലെ ഇരുന്നു. അവൾ, തനിക്കു വേണ്ടി, സഹായികളില്ലാതെ, കരയുന്നു; കാട്ടിൽ തന്റെ മുലകൾ അമർത്തി, വ്യക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. “ഉയരൂ, ഉയരൂ, രാജശ്രേഷ്ഠാ! സമുദ്രം ചുറ്റിയ ഈ ദേശം, കള്ളന്മാരെയും, ക്ഷത്രിയവംശക്കാരെയും ഭയക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നിനക്കാണ്!