ഭാഗവതം പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ അനുസരിച്ച് കഥ ഇപ്രകാരം ഒഴുകുന്നു: അക്ഷരരൂപനായ പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണന് മുമ്പിൽ, മായയും ലോകസൃഷ്ടിയുടെ ഭ്രമവും അകറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പരബ്രഹ്മസ്വരൂപനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു എന്നു ആ ഭക്തൻ അർപ്പിച്ചു. അവിടെ, അജ്ഞാനത്താൽ ചെയ്യരുതാത്ത കാര്യം ചെയ്യപ്പെട്ടതിന്റെ ഫലമായി, അച്ഛനേ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് തന്റെ ഭ്രമം കൊണ്ടാണെന്ന് അവൻ കൃഷ്ണനോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. "സകലവും കാണുന്ന കൃഷ്ണാ, ഗോപാലകാ, അച്ഛനോടുള്ള പ്രേമപ്രധാനനായ നീ, എന്നോടും അനുഗ്രഹം കാണിക്കണം; അച്ഛനേ തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോകണം" എന്നുമാണ് അവൻ അപേക്ഷിച്ചത്. ശ്രീശുകാചാര്യൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥന കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ദേവദേവനായ ഭഗവാൻ, അച്ഛനേ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം മടങ്ങി. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനായ കൃഷ്ണന്റെ അതിശയകരമായ മഹിമയും അവനോടുള്ള ആരാധനയും കണ്ടു നന്ദഗോപനും അയാളുടെ ബന്ധുക്കളും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ആ ഗോത്രജനങ്ങൾ, "ഈ ഭഗവാൻ നമ്മെ നമ്മുടെ സൂക്ഷ്മഗതിയെ കാണിക്കുമോ?" എന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള ആ മോഹം കൃഷ്ണൻ മനസ്സിലാക്കി, കൃപയാൽ അവരുടെയാഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഈ ലോകത്തിലെ ജനം അജ്ഞാനത്താൽ, ആസക്തിയാൽ, കർമ്മഫലങ്ങളാൽ, തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യത്തെ അറിയാതെ ഉന്നത-അധമമായ വഴികളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നവരാണ്. ഇതു ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണൻ, മഹാകൃപയോടെ, ആ ഗോപജന്മാർക്ക് ഇരുണ്ടതിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള തന്റെ സ്വലോകം കാണിച്ചു. അത് സത്യവും ജ്ഞാനവും അനന്തതയും നിറഞ്ഞ, സദാ പ്രകാശിക്കുന്ന ബ്രഹ്മലോകമാണ്. ഗുണങ്ങൾ അശാന്തമായപ്പോൾ, മനസ്സ് ആവിഷ്കൃതമായപ്പോൾ, മഹർഷികൾ അനുഭവിക്കുന്ന അതിവൈഭവമാണ് അത്. കൃഷ്ണൻ അവരെ ബ്രഹ്മാസരസ്സിൽ കുളിപ്പിച്ചു, പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്നു, അക്രൂരൻ നേരത്തെ സന്ദർശിച്ച ബ്രഹ്മലോകം അവർക്കു കാണിച്ചു. ആ സ്ഥലം കണ്ട നന്ദനും മറ്റുള്ളവരും പരമാനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, അവിടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതികളാൽ വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നതും കണ്ടു. ഇവിടെ സത്യവും ജ്ഞാനവും വിവേകവും ശാസ്ത്രവും തപസ്സും അനുഭവം, ആചാരവും അനുമാനവും—ഈ എല്ലാറ്റിന്റെയും ആരംഭത്തിലും അവസാനംതന്നെ നിലകൊള്ളുന്നത് അതേ സത്യം തന്നെയാണ്; ഇടയിലും അതേ സത്യം. സ്വയം നിർമ്മിച്ച സ്വർണ്ണം പോലെ, അതിന്റെ രൂപങ്ങൾ എത്രയുണ്ടായാലും, അവയുടെ ഉള്ളിൽ മുഴുവനും സ്വർണ്ണം തന്നെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, പല പേരുകളിലും രൂപങ്ങളിലും ഞാൻ ആ സത്യം തന്നെയാണ്. ഈ ജ്ഞാനം മൂന്നു അവസ്ഥകളിലായി ഗുണങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—കാരണം, ഫലം, കർത്താവ്. ഇവയുടെ യോജനയിലും വ്യത്യാസത്തിലും അതിനപ്പുറം നാലാമത്തെ അവസ്ഥയാണു സത്യം. ആദിയിൽ, അവസാനം, ഇടയിൽ ഇല്ലാത്തത്, പേരിനും രൂപത്തിനും മാത്രം ഉള്ളത്, അതു യാഥാർത്ഥ്യമായില്ല. പരബ്രഹ്മം സ്ഥാപിച്ച സത്തേ സത്യമെന്നാണ് എന്റെ മനസ്സ്. അസ്തിത്വം ഇല്ലാത്തതാണെങ്കിലും, ദൃശ്യമായതുപോലെ തോന്നുന്നതു രാജസികവൃത്തിയാൽ; സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് അത്ഭുതകരമായ വൈവിധ്യങ്ങളായ ബ്രഹ്മം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ഇവയുടെ പരിവർത്തനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. ഇങ്ങനെ, വ്യക്തമായ വിവേകത്താൽ ബ്രഹ്മം തിരിച്ചറിയുകയും, ഭിന്നമായ ദർശനങ്ങളെ നിരാകരിക്കുകയും ചെയ്ത്, ആത്മ സംശയം മുറിച്ചു, സ്വാനന്ദത്തിൽ തൃപ്തനായി, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ നിരാസം പുലർത്തണം. ശരീരം ഭൂമികം കൊണ്ടുള്ളതല്ല, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അല്ല, ദേവതകളും അസുരന്മാരും വായു, ജലം, അഗ്നി, മനസ്സ് അന്നം, ബുദ്ധി സത്ത്വം, അഹംകാരം ആകാശം, ഭൂമി പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സമതുല്യത—ഇതൊന്നും ആത്മാവല്ല. ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, യഥാർത്ഥമായ ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിയുന്നവനിൽ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നോ, അവ അശാന്തമായാലും എന്തു ദോഷമെന്നോ ചോദിക്കാം. മേഘങ്ങൾ സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്നപോലും, അവ അകലുമ്പോൾ സൂര്യനിൽ ദോഷം ഉണ്ടാകില്ല. അതുപോലെ, ആകാശം വാതം, ജലം, അഗ്നി, ഭൂമി എന്നിവയുടെ ഗുണങ്ങളുമായി ചേർന്നില്ലെന്നപോലെ, അനശ്വരമായ ആത്മാവ് സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങളാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും, മായയുടെ സൃഷ്ടിയായ ഈ ഗുണങ്ങളുമായി ബന്ധം ഒഴിവാക്കണം; എന്റെ ദൃഢമായ ഭക്തിയാൽ മനസ്സിൽ രജസ്സിന്റെ അശുദ്ധി അകറ്റുന്നത് വരെ. യോഗത്തിൽ പരിപാകം വരാത്ത യോഗികൾക്ക് ദൈവങ്ങളോ മനുഷ്യരോ സൃഷ്ടിച്ച തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാവാം; അത്തരം തടസ്സങ്ങൾ മുൻജീവിതത്തിലെ ശീലത്താൽ അവർ വീണ്ടും യോഗം അഭ്യസിക്കും, എന്നാൽ കർമാനുസൃതമായ രീതിയിൽ അല്ല.