ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഹൃഷീകേശൻ എത്തിച്ചേരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകൻ ആയ വരുൺ മഹത്വപൂർവം അവനെ സ്വീകരിച്ചു, ഉത്തമമായ ആരാധന നടത്തി, അവനെ ദർശിച്ച മഹോത്സവം ആഘോഷിച്ച് സംസാരിച്ചു. വരുൺ പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് എന്റെ ശരീരം ശാന്തമായിരിക്കുന്നു; ഇന്ന്, പ്രഭോ, എന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഭക്തിയുള്ളവർ, ഭാഗ്യശാലിയേ, യാത്രയുടെ അവസാനം എത്തിച്ചേരുന്നു.” അവൻ ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു: “നമസ്കാരം, ഭാഗ്യശാലി, പരമാത്മാവേ, ബ്രഹ്മനേ, ഇവിടെയോ മായയും, ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും കേൾക്കപ്പെടുന്നില്ല.” വരുൺ നിർഭയം പറഞ്ഞു: “അജ്ഞാനത്താൽ, അജ്ഞതയാൽ, ചെയ്യരുതാത്തത് ചെയ്തതുകൊണ്ട്, നിന്റെ പിതാവിനെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു; ദയവായി ക്ഷമിക്കണം. എല്ലാം കാണുന്നവനേ, കൃഷ്ണാ, എന്നെയും ദയപാലിക്കണം. ഗോവിന്ദാ, പിതാവിനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകട്ടെ.” ശുകദേവൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ വരുൺ ഭഗവാനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ഭഗവാനായ ഭഗവാൻ, തന്റെ പിതാവിനെ എടുത്തു, ബന്ധുക്കളെ സന്തോഷത്തിലാക്കി തിരികെ പോയി. നന്ദൻ, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകന്റെ അതിവിശിഷ്ട മഹത്വവും, കൃഷ്ണയോട് അവരുടെ ആദരവും കണ്ടു, അത്ഭുതംകൊണ്ട് ബന്ധുക്കളോട് പറഞ്ഞു. ആ കാവൽക്കാരും, രാജാവേ, മനസ്സിൽ ഉന്മുഖരായി ചിന്തിച്ചു: “ഈ പ്രഭു നമ്മെ നമ്മുടെ സൂക്ഷ്മഗതി കാണിക്കുമോ?” ഭഗവാൻ, തന്റെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സറിയുന്നവൻ, ദയയോടെ അവരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ ആലോചിച്ചു. ഈ ലോകത്തിലെ ജനങ്ങൾ, അജ്ഞാനത്തിൽ, ആഗ്രഹത്തിൽ, പ്രവൃത്തിയിൽ, ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ വഴികളിൽ അലയുന്നു; തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഗതി അറിയുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചാണ്, ദയാനിധിയായ ഹരി, കാവൽക്കാരെ അന്ധകാരത്തിന് അതീതമായ തന്റെ ലോകം കാണിച്ചു. അത് സത്യം, ജ്ഞാനം, അനന്തം—ബ്രഹ്മം, ശാശ്വത പ്രകാശം, ഗുണങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സു ലയിച്ച സന്യാസികൾ കാണുന്നത്. കൃഷ്ണൻ അവരെ ബ്രഹ്മം എന്ന തടാകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ മുങ്ങി വീണ്ടും ഉയർത്തി, അക്രൂരൻ മുമ്പ് പോയ ബ്രഹ്മലോകം അവർ കണ്ടു. നന്ദനും മറ്റുള്ളവരും ആ സ്ഥലം കണ്ടപ്പോൾ, പരമാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി, അത്ഭുതത്തോടെ, കൃഷ്ണൻ അവിടെ സ്തുതികളാൽ വാഴ്തപ്പെടുന്നത് കണ്ടു. ഇതോടെ ഈ ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവരെ ബ്രഹ്മലോകം കാണിച്ചപ്പോൾ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജ്ഞാനം, വിവേകം, ശാസ്ത്രം, തപസ്സ്, അനుభവം, അനുപ്രദാനം, അനുമാനം—ഇവയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും, കാലത്തിലും, കാരണത്തിലും, അതേ ഒന്നാണ് ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്. സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സ്വർണ്ണം, മുമ്പും പിന്നിലും, സ്വർണ്ണവസ്തുക്കളിൽ എല്ലായിടത്തും പരവ്യാപ്തമാണ്; അതുപോലെ, വിവിധ ഉപാധികളിൽ ഞാൻ തന്നെയാണ്. പ്രിയവേ, ഈ ജ്ഞാനം മൂന്നു ഗുണങ്ങളിലായാണ്—കാരണം, ഫലം, കര്‍ത്താവ്; ഇവയുടെ സംയോജനവും വേർപാടും, അതിനപ്പുറം നാലാമത്തെ അവസ്ഥയാണ് സത്യം. മുമ്പും, ശേഷവും, ഇടയിലും ഇല്ലാത്തത്, വെറും ഉപാധിയാണ്; പരമം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നതേ മാത്രമാണ് സത്യം, അതാണ് എന്റെ ബോധം. അസ്തിത്വമില്ലാത്തതെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്, രാജസിന്റെ പരിവർത്തനമാണ്; സ്വയം പ്രകാശമുള്ള ബ്രഹ്മം, അത്ഭുതകരമായ ബ്രഹ്മം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വസ്തുക്കൾ, മനസ്സ്, അവയുടെ ഭേദങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ തെളിയുന്നു. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മം തിരിച്ചറിയുന്ന വിവേകത്തോടെ, എതിര്‍ വാദങ്ങളെ refute ചെയ്യാനുള്ള കഴിവോടെ, സ്വയം സംശയം മുറിച്ചുകളയണം; സ്വാനന്ദത്തിൽ തൃപ്തനായി, എല്ലാ വാഞ്ഛകളോടും അദ്വൈതബോധത്തോടെ. ആത്മാവ് ഭൂമിയിൽ നിന്നുണ്ടായ ശരീരമല്ല, ഇന്ദ്രിയങ്ങളല്ല, ദേവതകളും, അസുരരും, വായു, ജലവും, അഗ്നിയും അല്ല; മനസ്സ് അന്നം, ബുദ്ധി സത്വം, അഹംഖാരം ആകാശം, ഭൂമി പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സമത്വം. ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു രൂപപ്പെട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വ്യക്തമായ ആധാരമുള്ളവനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും? അല്ലെങ്കിൽ, അവ ചലിച്ചാൽ എന്ത് ദോഷം? മേഘങ്ങൾ സൂര്യനെ ബാധിക്കില്ലാത്തതുപോലെ. വായു, അഗ്നി, ജല, ഭൂമി—ഇവയുടെ ഗുണങ്ങൾ ആകാശത്തോട് ചേർന്നു പോകുന്നില്ല; അതുപോലെ, അക്ഷരമായ ആത്മാവ് സത്വം, രാജസ്സ്, തമസ്സ്—മനസ്സിന്റെ സഞ്ചാരത്തിന് കാരണമാകുന്നവ—ഇവയോട് ബന്ധമില്ല. എങ്കിലും, മായയുടെ സൃഷ്ടിയായ ഗുണങ്ങളോട് ചേർന്നിരുന്നത് ഒഴിവാക്കണം; ഉറച്ച ഭക്തിയിലൂടെ മനസ്സിൽ രാജസിന്റെ അശുദ്ധി നീങ്ങിയവരെ വരെ. കൃത്യമായ യോഗം പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കപടയോഗികൾ, ദേവന്മാരോ മനുഷ്യരോ സൃഷ്ടിച്ച തടസ്സങ്ങൾ കാരണം, പഴയ ശീലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ വീണ്ടും യോഗം ചെയ്യുന്നു; പക്ഷേ, കർമാനുസരണം അല്ല. പ്രവൃത്തിയും, ജീവിയും, കാരണത്താലോ, വിധിയാലോ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; പക്ഷേ, ജ്ഞാനി, പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടിട്ടും, തൃഷ്ണയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. നിൽക്കുന്നോ, ഇരിക്കുന്നോ, നടക്കുന്നതോ, കിടക്കുന്നോ, വിസർജനം ചെയ്യുന്നതോ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതോ—ആത്മാവ് ഏത് അവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചാലും, ആത്മനിഷ്ഠമായ മനസ്സ് ഇതിനെ വേറേന്നും അറിയുന്നില്ല. അസത്യമുള്ള sensory object കാണുമ്പോൾ, വിവിധ വിവേകങ്ങളാൽ എതിര്‍ ദൃശ്യം കാണുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ സത്യമെന്നു കരുതുന്നില്ല; ഉണർന്നപ്പോൾ സ്വപ്നം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ. ഗുണങ്ങളും പ്രവൃത്തിയും, മുമ്പ് സമ്പാദിച്ചിട്ടുള്ളത്, അജ്ഞാനത്താൽ ആത്മാവിൽ വ്യത്യാസമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു; നിരീക്ഷണംകൊണ്ട് അതു അവസാനിക്കുന്നു; ആത്മാവിനെ പിടിക്കാനോ ഉപേക്ഷിക്കാനോ കഴിയില്ല. ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യൻ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അന്ധകാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു, എങ്കിലും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, എന്റെ സൂക്ഷ്മ വിവേകം അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തെ ബുദ്ധിയിൽ നശിപ്പിക്കുന്നു. സ്വയം പ്രകാശമുള്ള, അജ്ഞാതമായ, അളവില്ലാത്തത്, അതാണ് മഹാനുഭവം, എല്ലായാണ് അനുഭവം; advaita, വാക്കുകൾ നിശ്ചലമായപ്പോൾ, വാക്കും പ്രാണനും ആധാരമാക്കുന്നവൻ. ഇതുവരെ ആത്മാവിന്റെ മായ: ശുദ്ധത്തിൽ വ്യത്യാസബോധം; ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറൊരു ആധാരമില്ല. നാമ-രൂപം കൊണ്ടു, അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളായി, വ്യത്യാസമില്ലാതെ, അർത്ഥം ഇല്ലെങ്കിലും, praise മാത്രമാണ്; ഈ ദ്വൈതം, സ്വയം ജ്ഞാനികൾ എന്ന് കരുതുന്നവർക്കാണ്. യോഗം പൂർണ്ണമായിട്ടില്ലാത്ത യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ തടസ്സമാകാം; അതിനായി, നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട നിയമം ഉണ്ട്. യോഗശക്തിയാൽ, ചിലർ ആസനവും പ്രാണായാമവും ഉപയോഗിച്ച് ദോഷങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു; ചിലർ austerity, മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദോഷങ്ങൾ അകറ്റുന്നു. ചിലർ, എന്നെ ധ്യാനിച്ച്, എന്റെ നാമം ജപിച്ച്, അതുപോലെ, യോഗാചാര്യന്മാരുടെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന്, അശുഭം അകറ്റുന്നു. ചില ജ്ഞാനികൾ, യൗവനത്തിൽ ഈ ശരീരം സ്ഥിരവും ഉത്തമവുമാക്കി, വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് സിദ്ധി നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ കഴിവ് വിലമതിക്കേണ്ടതല്ല; ആ ശ്രമം ഫലഹീനമാണ്, കാരണം ശരീരം വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലത്തെപ്പോലെ നശിക്കുന്നതാണ്. യോഗം സ്ഥിരമായി ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ശരീരം ദീർഘായുസ്സിന് അനുയോജ്യമായാൽ, ബുദ്ധിമാന്മാർ അതിൽ വിശ്വാസം വെക്കരുത്; യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നിൽ ഭക്തി പുലർത്തണം. ഇങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ ദൈവിക പ്രഭയും, ബ്രഹ്മലോകത്തിന്റെ അനുഭവവും, ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉപദേശവും, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭക്തജനങ്ങൾക്കു നൽകിയതാണു.