ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദേവന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും തങ്ങളുടെ ഉപജീവനത്തിനായി താനോ മറ്റാരോ അർപ്പിച്ച ദാനങ്ങൾ ആരെങ്കിലും തിരികെ എടുത്താൽ, അത്തരം വ്യക്തി പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കാലം മലഭക്ഷകനായി ജനിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. ഒരു കർമ്മത്തിൽ പങ്കാളികളായവർക്കും അതിന്റെ അനുഷ്ഠാനത്തോടൊപ്പം, അതിന്റെ കാരണത്തോടൊപ്പം, അനുമതിയോടെയും, മരണാനന്തരത്തിൽ ആ കർമഫലത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വീണ്ടും വീണ്ടും ലഭിക്കും. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: പതിനൊന്നാം ദിവസത്തിൽ ഉപവാസം ചെയ്ത്, നന്ദൻ ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം അദ്ദേഹം കാളിന്ദി നദിയിൽ കുളിക്കാൻ ഇറങ്ങി. അപ്പോൾ, ഒരു അസുരസ്വഭാവമുള്ള വരുണസേവകൻ, അസുരൻ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന അതിരുകൾ അവഗണിച്ച് രാത്രി ജലത്തിൽ കയറിയതിനാൽ, നന്ദനെ പിടിച്ച് വരുണന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും, നന്ദനെ കാണാനാവാതെ ഗോപുരവർഗ്ഗങ്ങൾ ഭയത്തോടെ “കൃഷ്ണാ! രാമാ!” എന്ന് വിളിച്ചു. അവരുടെ വിളി കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ പിതാവിനെ വരുണൻ കൊണ്ടുപോയെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്ന മഹാശക്തനായ ദൈവം അത്തിരിയിലേക്ക് പോയി. ഹൃഷികേശനെ എത്തുന്നത് കണ്ടു ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകൻ വരുണൻ മഹാ ആദരവോടെ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചു, ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു, ദർശനമെന്ന മഹോത്സവം ആഘോഷിച്ചു. വരുണൻ പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് എന്റെ ശരീരം ശാന്തമായി; ഇന്ന് എന്റെ ലക്ഷ്യം സഫലമായി. ഭഗവാൻ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ ഭക്തിയുള്ളവർ മാർഗ്ഗാന്ത്യം പ്രാപിച്ചവരാണ്. നമസ്കാരം നിങ്ങൾക്കു, ഭഗവാൻ, പരമാത്മാവേ, ബ്രഹ്മമേ, അവിദ്യയും സൃഷ്ടിയുടെ ഭ്രമവും കേൾക്കപ്പെടാത്തവനേ! അജ്ഞാനത്താൽ, ചെയ്യരുതാത്തത് ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി, നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു; ദയവായി ക്ഷമിക്കണേ. സകലവും കാണുന്ന കൃഷ്ണാ, എനിക്കുമാകട്ടെ നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം. ഗോവിന്ദാ, പിതാവിനോടുള്ള പ്രിയംകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകൂ.” ഇങ്ങനെ വരുണൻ പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ഭഗവാന്മാരുടെ ഭഗവാൻ, തന്റെ പിതാവിനെ എടുത്ത് ബന്ധുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ലോകരക്ഷകന്റെ അതിശയകരമായ മഹത്വവും കൃഷ്ണനോടുള്ള ആദരവും കണ്ടു, നന്ദൻ അത്ഭുതത്തോടെ തന്റെ കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു. അവിടെയുള്ള ഗോപുരവർഗ്ഗങ്ങൾ, അതീവ ആഗ്രഹത്തോടെ, “ഈ കൃഷ്ണൻ നമ്മുടേതായ സൂക്ഷ്മലോകം കാണിക്കുമോ?” എന്ന് ചിന്തിച്ചു. ഭഗവാൻ അവരവരുടെ മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കി, അവരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുവാൻ കൃപയോടെ ആലോചിച്ചു. ഈ ലോകത്തിലെ ജനങ്ങൾ, അവിദ്യയാലും ആശയാലും പ്രവർത്തിയാലും, ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ വഴികളിൽ അലയുന്നു; തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം അവർക്കറിയില്ല. അങ്ങനെയാണെന്ന് ചിന്തിച്ച ഭഗവാൻ ഹരി, മഹാകൃപയോടെ, അന്ധകാരം അകന്ന തന്റെ ലോകം ഗോപുരവർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചു. അത് സത്യവും ജ്ഞാനവും അനന്തവും ആയ ബ്രഹ്മലോകം, സദാ പ്രകാശം പകരുന്നത്; ഗുണങ്ങൾ ശാന്തമായ ശേഷം, മനസ്സു ലയിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷികൾ അനുഭവിക്കുന്ന ലോകം. കൃഷ്ണൻ അവരെ ബ്രഹ്മസരസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെയ്ക്ക് മുങ്ങിച്ചു ഉയർത്തി, അക്രൂരൻ നേരത്തെ കണ്ടിരുന്ന ബ്രഹ്മലോകം കാണിച്ചു. നന്ദനും മറ്റുള്ളവരും ആ ലോകം കണ്ടപ്പോൾ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു; അത്ഭുതത്തോടെ, കൃഷ്ണനെ അവിടെയുള്ളവർ സ്തുതിക്കുന്നതും കണ്ടു. (ഇതോടെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.) ജ്ഞാനം, വിവേകം, ശാസ്ത്രം, തപസ്സ്, അനുഭവം, ആചാരങ്ങൾ, അനുമാനം—ഇവയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഉള്ളതും, കാലവും കാരണവും, അതെല്ലാം മദ്ധ്യത്തിലുമുണ്ട്. സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയ സ്വർണ്ണം പോലെ, സ്വർണ്ണനാമമുള്ള പല രൂപങ്ങളിലും അതു മുഴുവനായും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, നാനാത്വങ്ങളിൽ ഞാൻ തന്നെ ആകുന്നു. പ്രിയനായവനേ, ഈ ജ്ഞാനം മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ മൂലമായും ഫലമായും കർത്താവായും നിലകൊള്ളുന്നു; അവരുടെ യോജനം വേർപാട് എന്നിവയിലൂടെ അതിനപ്പുറത്തുള്ള നാലാമത്തെ അവസ്ഥയേ സത്യമാകൂ. മുമ്പ് ഇല്ലാത്തതും, പിന്നീട് ഇല്ലാത്തതും, മധ്യേ ഇല്ലാത്തതും, വെറും ഉപാധിയാണ്; പരമമായത് സത്തയെന്നു സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് മാത്രമേ യാഥാർത്ഥ്യമാകൂ എന്നതാണ് എന്റെ ബോധം. അസ്തിത്വമില്ലാത്തതും, എന്നിരുന്നാലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും, രാജസ്സിൽ നിന്നുള്ള പരിണാമം ആണ്; ബ്രഹ്മം സ്വയം പ്രകാശമാനമായതിനാൽ, അത്ഭുതകരമായ ഭേദഭാവങ്ങളായ ബ്രഹ്മം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വസ്തുക്കൾ, മനസ്സ് തുടങ്ങിയവയായി തിളങ്ങുന്നു. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മത്തെ വിവേചനബുദ്ധിയാൽ തിരിച്ചറിയുകയും, എതിർവാദങ്ങൾ നിപുണതയോടെ തള്ളുകയും ചെയ്താൽ, സ്വയം സംശയം മുറിച്ച്, സ്വാനന്ദത്തിൽ തൃപ്തി പ്രാപിച്ച്, എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും അസക്തനായി ഇരിക്കണം. സ്വയം ഭൂതമായ ഈ ശരീരമല്ല, ഇന്ദ്രിയങ്ങളല്ല, ദേവന്മാരോ അസുരന്മാരോ വായുവോ ജലമോ അഗ്നിയോ അല്ല; മാനസികം ആഹാരമാണ്, ബുദ്ധി സത്ത്വം, അഹങ്കാരം ആകാശം, ഭൂമി പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സംയോജനം. ഗുണങ്ങളിൽ നിർമ്മിതമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എങ്ങനെ വ്യക്തമായ സ്ഥാനം അറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ ബാധിക്കും? അല്ലെങ്കിൽ അവ അലയുമ്പോൾ എന്തു ദോഷം? മേഘങ്ങൾ സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അവ മാറിയാൽ സൂര്യനെ ബാധിക്കില്ല. വായു, ജലം, അഗ്നി, ഭൂമി എന്നിവയുടെ ഗുണങ്ങൾ ആകാശത്തോട് ചേർന്നില്ലാത്തതുപോലെ, അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും, അവയാൽ അക്ഷരമായ ആത്മാവ് സത്ത്വം, രാജസ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അവ മനസ്സിൽ സംസാരത്തിന്റെ കാരണങ്ങളാണ്. എങ്കിലും, മായയുടെ സൃഷ്ടിയായ ഗുണങ്ങളുമായി ചേർന്ന് ഇരിക്കേണ്ടതില്ല; ഭഗവാനോടുള്ള ദൃഢമായ ഭക്തിയിലൂടെ മനസ്സിലെ രാജസ്സിന്റെ മലിനത അകറ്റുന്നതുവരെ അവ ഒഴിവാക്കണം. യോഗത്തിൽ പൂർണ്ണതയില്ലാത്ത വ്യാജയോഗികൾക്ക് ദൈവങ്ങളോ മനുഷ്യരോ സൃഷ്ടിച്ച തടസ്സങ്ങൾ കാരണം യോഗം മുടങ്ങാം; അത്തരം ആളുകൾ മുമ്പത്തെ അഭ്യാസശക്തിയാൽ വീണ്ടും യോഗം ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ കർമമാർഗ്ഗത്തിൽ അല്ല. കർമ്മം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ജീവൻ അതിനാൽ പ്രേരിതനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ ജ്ഞാനി, പ്രകൃതിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും, ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. നില്ക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും കിടക്കുമ്പോഴും ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോഴും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും—ആത്മാവ് ഏത് അവസ്ഥയിലാണെങ്കിലും, ആത്മനിഷ്ഠയായ മനസ്സ് അതിനെ വേറൊന്നായി കാണുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള അവാസ്തവമായ എന്തെങ്കിലും കാണുമ്പോൾ, വിവേകത്തോടെ അതിന് വിപരീതമായത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കരുതുന്നില്ല—ഉണർന്നപ്പോൾ സ്വപ്നം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ. ഗുണങ്ങളും പ്രവർത്തികളും, മുമ്പ് സമ്പാദിച്ചും ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാതെ അജ്ഞാനത്താൽ ചേർന്നതും, നിരീക്ഷണമാത്രത്തിൽ അവസാനിക്കും; ആത്മാവ് പിടിക്കപ്പെടുന്നതുമല്ല, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതുമല്ല. ഉദയാസൂര്യൻ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണിലെ അന്ധകാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിക്കാത്തതും സൃഷ്ടിക്കാത്തതുമായ സൂര്യൻ പോലെ, എന്റെ വിവേകബുദ്ധി മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയിലെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നശിപ്പിക്കുന്നു. സ്വയം പ്രകാശമുള്ളത്, അജാതമായത്, അളവില്ലാത്തത്, മഹാനുഭവമാണ്; ഒരൊറ്റത്, വാക്ക് അവസാനിക്കുന്നിടത്ത്, വാക്കിനെയും പ്രാണനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ. നിർമ്മലത്തിൽ ഭേദബോധം എന്ന മായയാണ് സ്വയമെന്നുള്ള ഭ്രമം; ആത്മാവിനുപുറമേ സ്വയം നിലനിൽക്കാനാവുന്ന മറ്റൊന്നുമില്ല. പേരു രൂപംകൊണ്ട്, അഞ്ചായി, അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടും, അർത്ഥശൂന്യമായിട്ടും, ഉപമയെന്നു മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന ഈ ഭേദം, സ്വയം ജ്ഞാനികളെന്ന് കരുതുന്നവർക്കാണ്. യോഗം പൂർണ്ണതയിലില്ലാത്ത യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യതിയാനങ്ങൾ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാം; അതിനായി നിർദ്ദിഷ്ടമായ നിയമം പാലിക്കണം.