ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രപഞ്ചപുരുഷന്റെ ശരീരത്തിൽ, ആദ്യം അവന്റെ നാഡികൾ തുറക്കപ്പെട്ടു, അവയിൽ നിന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു. അങ്ങനെ നദികൾ ഉദയം ചെയ്തു. പിന്നീട് ഉദരഭാഗം തുറക്കപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം, അവിടെ ക്ഷുധയും തർപണവും ജനിച്ചു; അവയുടെ ആധാരമായി സമുദ്രം രൂപം കൊണ്ടു. പിന്നീട് ഹൃദയം വിഭജിക്കപ്പെട്ടു, അതിൽ നിന്ന് മനസ്സ് ഉദിച്ചു. മനസിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രൻ ജനിച്ചു; ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാഗദേവൻ; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ; ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തര്യാമി ഉദിച്ചു. ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ ഓരോരുത്തരും ഉദിച്ചുവന്നെങ്കിലും, അവർ ആ മഹാപുരുഷനെ ഉണർത്താൻ സാധിച്ചില്ല. അങ്ങനെ അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ താവളങ്ങളിൽ തിരിച്ചുപോയി, ഒരുമിച്ച് അവനെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അഗ്നി വാക്കായി വായിൽ പ്രവേശിച്ചു, എന്നാൽ മഹാപുരുഷൻ ഉണർത്തപ്പെട്ടില്ല. വായു ഘ്രാണമായി മൂക്കിൽ പ്രവേശിച്ചു, അവനും ഉണർന്നില്ല. സൂര്യൻ ദൃഷ്ടിയായി കണ്ണുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. ദിശകൾ ശ്രവണമായി ചെവിയിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. ഔഷധികൾ രോമങ്ങളോടെ ത്വച്ചയിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. ജലം വീര്യമായി ഗുപ്തേന്ദ്രിയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. മരണൻ അപാനവായുവായി ഗുദത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. ഇന്ദ്രൻ ശക്തിയായി കൈകളിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. വിഷ്ണു ചലനമായി കാലുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. നദികൾ രക്തമായി നാഡികളിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. സമുദ്രം ക്ഷുധയും തർപണവും ആയി ഉദരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. ചന്ദ്രൻ മനസ്സായി ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. ബ്രഹ്മാ ബുദ്ധിയായി ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. രുദ്രൻ അഹങ്കാരമായി ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഉണർന്നില്ല. അവസാനം, അന്ത്ര്യാമിയായ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ചൈതന്യവുമായി ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അന്നാണ് ആ മഹാപുരുഷൻ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. ഉറങ്ങുന്ന ആളിൽ ജീവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നാലും, പ്രാണശക്തി ഇല്ലാതെ അവൻ ഉണരാത്തതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ ആ മഹാപുരുഷനും അന്ത്ര്യാമിയുടെ പ്രഭാവം കൊണ്ടാണ് ഉണർന്നത്. അതിനാൽ, യോഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, ഭക്തി, വൈരാഗ്യ, ജ്ഞാനം എന്നിവയുടെ സഹായത്തോടെ, ആ അന്ത്ര്യാത്മാവിനെ ഉള്ളിൽ വിവേചിച്ച് ധ്യാനിക്കണം. അപ്പോൾ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി വ്രജജനങ്ങളെ മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചശേഷം, സുരഭിയും ഇന്ദ്രനും കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ഗോലോകത്തിലേക്ക് എത്തി. ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ പാപം മനസ്സിലാക്കി, അപ്രസന്നതയോടെ കൃഷ്ണന്റെ അടിവരയിലേയ്ക്ക് തന്റെ സൂര്യപ്രഭയുള്ള കിരീടം സ്പർശിച്ച് നമസ്കരിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ അതുല്യ ശക്തി കണ്ടും കേട്ടും, ത്രിലോകനാഥന്മാരുടെ അഹങ്കാരം നശിച്ച ഇന്ദ്രൻ, കൈകൂപ്പി കൃതജ്ഞതയോടെ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ വാസസ്ഥലം ശുദ്ധവും ശാന്തവുമാണ്, തപസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും, രാഗ-തമസ്സുകൾ ഇല്ലാത്തതുമാണ്. മായയുടെ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹം നിന്നെ ബന്ധിക്കാറില്ല; നിനക്ക് ആസ്വാദനമോ ബന്ധനമോ ഇല്ല. അവിടെയെത്തുമ്പോൾ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുമുള്ള ലോഭാദികൾ എങ്ങനെയുണ്ടാവും? എന്നിരുന്നാലും, ഭഗവൻ, നീ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടന്മാരെ നിയന്ത്രിക്കാനുമായി ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശം വെയ്ക്കുന്നു. നീ ലോകങ്ങളുടെ പിതാവും, ഗുരുവും, ഭരണാധികാരിയും, അതിജയിക്കാനാവാത്ത കാലം തന്നെയും, സ്വയമനുഭവിക്കുന്ന രൂപങ്ങളിലൂടെ ലോകക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ലോകനാഥന്മാരെന്നു കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരം നീ നീക്കംചെയ്യുന്നു. എന്നെപ്പോലുള്ളവർ, നിന്റെ ആജ്ഞയെ അവഗണിച്ച് ലോകനാഥന്മാരാണെന്ന് വിചാരിക്കുമ്പോൾ, യഥാസമയം നിന്നെ കണ്ടാൽ അഹങ്കാരം വേഗത്തിൽ നശിച്ചുപോകുന്നു; പാതവിട്ടു അവഗണനയോടെ പ്രവർത്തിച്ചാലും, ദുഷ്ടന്മാർക്കുപോലും നിന്റെ ഉപദേശം ഫലപ്രദമാണ്. അതുകൊണ്ട്, പ്രഭോ, എന്റെ അജ്ഞാനത്താലും ശക്തിയിലേക്കുള്ള അഹങ്കാരത്താലും ഉണ്ടായ പാപം ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ മനസ്സിനെ മോഹം പിടിച്ചിരുന്നതാണ്; ഇനി അത്തരം ദുർഭാവനകൾ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകരുതേ. നിന്റെ അവതാരം, ഭഗവൻ, ഭൂഭാരഭാരമായ ശക്തന്മാരെ നീക്കംചെയ്യുന്നതിനും, സൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാനുമായി, നിന്റെ പാദാനുയായികൾക്ക് ക്ഷേമം നൽകാനുമാണ്. നിനക്ക് വന്ദനം, മഹാപുരുഷാ, മഹാത്മാ; വാസുദേവായ, കൃഷ്ണായ, സാത്വതപതയെയും വന്ദനം. സ്വയം ഇച്ഛിച്ച രൂപം ധരിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനേ, സർവ്വവ്യാപകനേ, സർവ്വബീജനായവനേ, സർവ്വഭൂതാത്മാവേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ഞാനാണ്, അഹങ്കാരത്തിലും ക്രോധത്തിലും ആവിഷ്‌ടനായി, കാട്ടുതുള്ളികൾ കൊണ്ടും കാറ്റുകൊണ്ടും ഈ ഗോപുര ഗ്രാമം നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്, യജ്ഞം അഹങ്കാരികൾ തടഞ്ഞതിന്റെ പ്രതികാരമായി. നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ അഹങ്കാരം വിട്ടുപോയി, വ്യർത്ഥമായ ശ്രമം നശിച്ചു; ഞാൻ നിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ, ഗുരുവേ, ആത്മാവേ." ഇങ്ങനെ മാഘവൻ ഇന്ദ്രൻ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മന്ദഹാസം ചിരിച്ചു, മേഘഗർജ്ജനപോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "മാഘവാ, ഞാൻ നിന്റെ യജ്ഞം നശിപ്പിച്ചത്, നിനക്ക് പ്രീതിക്കായി, നീ എപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കാൻ, ഇന്ദ്രത്വത്തിന്റെ ഗർവത്തിൽ ആകയില്ലെന്ന് കാണാനാണ്. സമ്പത്തിലും അധികാരത്തിലും അഹങ്കാരമുള്ളവർ ദണ്ഡധാരിയായ എന്നെ കാണാറില്ല; അത്തരം ആളുകൾക്ക് ഞാൻ, അവർക്കു ദയ കാണിക്കാനാണ്, അവരുടെ ഐശ്വര്യം അകറ്റുന്നത്. നീ ഇപ്പൊഴെങ്ങു പോ, ശക്രാ; നിനക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ. എന്റെ ഉപദേശം അനുസരിക്കണം; അഹങ്കാരം വിട്ട്, യുക്തമായി നിന്റെ കർത്തവ്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുക." അപ്പോൾ ഭാവനയോടെ സുരഭി ദേവി തന്റെ സന്തതികളുമായി കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, കൃഷ്ണൻ, ഗോപരൂപത്തിൽ അവളെ സ്വീകരിച്ചു. സുരഭി പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗിനേ, വിശ്വാത്മാവേ, സർവ്വോദ്ഭവനേ, ലോകനാഥനായ നീയാൽ ഞങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, അച്യുതാ. നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമദേവത, ഇന്ദ്രൻ അല്ല, ലോകനാഥാ; പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും സജ്ജന്മാർക്കും ക്ഷേമം നൽകാനാണ് നീയുള്ളത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യും, ഇന്ദ്രനെന്ന നിലയിൽ; ഭൂഭാരം നീക്കം ചെയ്യാനാണ് നീ, വിശ്വാത്മാവേ, അവതരിച്ചത്." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, സുരഭി കൃഷ്ണനെ ക്ഷണിച്ചു, തന്റെ ക്ഷീരത്തിൽ അഭിഷേകം നടത്തി, ഐരാവതം കൊണ്ടുവന്ന ദിവ്യഗംഗാജലത്തിൽ കുളിപ്പിച്ചു. ഇന്ദ്രനും ദേവമുനികളായ സപ്തർഷിമാരും, ദേവമാതാക്കളുടെ ആഹ്വാനപ്രകാരം, ദശാർഹകുലജനായ കൃഷ്ണനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു, അവനെ "ഗോവിന്ദ" എന്നു വിളിച്ചു. തുമ്പുരു, നാരദൻ, മറ്റ് ഗാന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ എന്നിവരും അവിടെ എത്തി, ഹരിയുടെ മഹത്വം പാടുകയും, ദിവ്യസ്ത്രികൾ ആനന്ദത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ദേവസേനാനായകർ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, അത്ഭുതകരമായ പുഷ്പവർഷം നടത്തി; മൂന്ന് ലോകങ്ങളും പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു, പശുക്കൾ ക്ഷീരധാരയായി പാൽ നൽകി. നദികളും മരങ്ങളും മധുരസങ്ങളായി ഒഴുകി; ധാന്യവും ഔഷധികളും കൃഷിയില്ലാതെ തന്നെ വളർന്നു, മലകൾ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു.