ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവത്ഗീതയുടെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ക്രമം വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദിയിൽ, ഗന്ധം എന്ന ഇന്ദ്രിയത്തിൽ നിന്നു വായു ഉദിച്ചു. പിന്നെ കണ്ണുകൾ രൂപം കൊണ്ടു, അവയിൽ നിന്ന് ദർശനം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് സൂര്യനും ഉദിച്ചു. പിന്നീട് ചെവികൾ രൂപം കൊണ്ടു, അവയിൽ നിന്ന് ശ്രവണശക്തി ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ദിശകളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. വിഴാച് എന്ന പുരുഷന്റെ ചർമ്മം പിളർന്നപ്പോൾ, അവിടെ നിന്ന് രോമവും മറ്റു രോമങ്ങളും ഉല്പത്തി ചെയ്തു. പിന്നീട് ഔഷധികൾ ഉദിച്ചു, അതിനുശേഷം ജനനേന്ദ്രിയം രൂപം കൊണ്ടു. ശുക്ലത്തിൽ നിന്ന് ജലം ജനിച്ചു; പിന്നെ ഗുദം രൂപപ്പെട്ടു തുറന്നു. ഗുദത്തിൽ നിന്ന് അപാനവായു ജനിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മരണവും. കൈകൾ രൂപം കൊണ്ടു തുറന്നു; അവയിലൂടെ ബലം ജനിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ. കാലുകൾ രൂപം കൊണ്ടു തുറന്നു; അവയിലൂടെ ഗതിശക്തി ജനിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു. അവന്റെ നാഡികൾ തുറന്നപ്പോൾ, അവയിൽ നിന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു; അതിൽ നിന്ന് നദികൾ ഉല്പത്തി ചെയ്തു, വയറും തുറന്നു. അപ്പോൾ വിശപ്പും ദാഹവും ഉദിച്ചു; സമുദ്രം അതിന്റെ ആശ്രയമായി. പിന്നീട് ഹൃദയം പിളർന്നപ്പോൾ, മനസ്സ് അവിടെ നിന്ന് ജനിച്ചു. മനസ്സിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രൻ ജനിച്ചു; ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാഗ്ദേവത; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ; ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തർയാമി. ഇങ്ങനെ ഈ ദേവതകൾ എല്ലാം ഉദിച്ചുവെങ്കിലും, അവരൊന്നും ആ മഹാപുരുഷനെ ഉണർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ അവരെല്ലാം തങ്ങളുടെ താന്ത്രിക സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഓരോരുത്തരും അദ്ദേഹത്തെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അഗ്നി വായിലൂടെ വാക്കായി പ്രവേശിച്ചു, പക്ഷേ പുരുഷൻ ഉണർന്നില്ല. വായു മൂക്കിലൂടെ ഗന്ധമായി പ്രവേശിച്ചു, പുരുഷൻ ഉണർന്നില്ല. സൂര്യൻ കണ്ണിലൂടെ ദർശനമായി പ്രവേശിച്ചു, പുരുഷൻ ഉണർന്നില്ല. ദിശകൾ ചെവിയിലൂടെ ശ്രവണമായി പ്രവേശിച്ചു, പുരുഷൻ ഉണർന്നില്ല. ഔഷധികൾ ചർമ്മത്തിലൂടെ രോമമായി, ജലങ്ങൾ ജനനേന്ദ്രിയത്തിലൂടെ ശുക്ലമായി, മരണൻ ഗുദത്തിലൂടെ അപാനവായുവായി, ഇന്ദ്രൻ കൈകളിലൂടെ ബലമായി, വിഷ്ണു കാലുകളിലൂടെ ഗതിയായി, നദികൾ നാഡികളിലൂടെ രക്തമായി, സമുദ്രം വയറിലൂടെ വിശപ്പും ദാഹവുമായ്, ചന്ദ്രൻ ഹൃദയത്തിലൂടെ മനസ്സായി, ബ്രഹ്മാവു ബുദ്ധിയായി, രുദ്രൻ അഹങ്കാരമായി—എന്തെങ്കിലും ചെയ്തെങ്കിലും, പുരുഷൻ ഉണർന്നില്ല. അവസാനം, അന്തർയാമിയായ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ചൈതന്യത്തോടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാപുരുഷൻ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. ഉറങ്ങുന്നവനിൽ പ്രാണൻ ഇല്ലാതെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവ പ്രവർത്തിക്കാത്തതുപോലെ, അകത്തുള്ള ആത്മാവു മാത്രം ഉണർത്തുന്ന ശക്തിയാണ്. അതിനാൽ, യോഗത്തിൽ ലീനമായ മനസ്സോടെ, ഭക്തി, വൈരാഗ്യ, ജ്ഞാനം എന്നിവയാൽ ആ അന്തരാത്മാവിനെ അകത്തുതന്നെ വിവേചിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഇതിന്റെ ശേഷം, ഒരു ദിവ്യമായ സംഭവത്തിൽ, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഗോവർധനപർവതം ഉയർത്തി വ്രജജനങ്ങളെ കനത്ത മഴയിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണൻ രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, സുരഭി ഗായും ഇന്ദ്രനും ഗോലോകത്തിൽ കൃഷ്ണനെ സന്ദർശിച്ചു. ലജ്ജയോടെ, തന്റെ കുറ്റം മനസ്സിലാക്കി, ഇന്ദ്രൻ സൂര്യപ്രഭയുള്ള കിരീടം ധരിച്ചു കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ അനന്തശക്തി കണ്ടും കേട്ടും, ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർന്നതോടെ, കയ്യുകൂപ്പി ഇന്ദ്രൻ这样 പറഞ്ഞു: "നിന്റെ സ്ഥാനം ശുദ്ധസത്ത്വരൂപം, ശാന്തമായത്, തപസ്സിന്റെ സാരമായത്, രാഗം-തമസ്സ് എന്നിവയില്ലാത്തത്. മായാമൂലമായ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹം നിന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല; നിനക്കു അറ്റച്ച്മെന്റ് ഇല്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ലോഭാദികൾ പോലുള്ള കാരണങ്ങൾ നിന്റെ അടുത്ത് എങ്ങനെ വരും? എന്നിരുന്നാലും, നീ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടസംയമനത്തിനും ശിക്ഷ ഉപയോഗിക്കുന്നു. നീ ലോകങ്ങളുടെ പിതാവും, ഗുരുവും, ഭരണാധികാരിയുമാണ്; അതിജയിക്കാനാവാത്ത കാലൻ; ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം എടുത്തവൻ. എല്ലാം നന്മയ്ക്കായി, സ്വമേധയാ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ലോകത്തിലെ അധിപതികളെന്നു കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരം നീക്കം ചെയ്യുന്നു. എന്നെപ്പോലുള്ളവർ, നിന്റെ ആജ്ഞ അവഗണിച്ച് ലോകാധിപതികളെന്ന് ധരിച്ച്, ശരിയായ സമയത്ത് നിന്നെ കണ്ടാൽ അഹങ്കാരം വേഗത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുകയും, ഉത്തമപഥം വിട്ട് അപമാനകരമായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നു; ദുഷ്ടർക്കു പോലും നിന്റെ ഉപദേശം ഫലപ്രദമാണ്. അതുകൊണ്ട്, പ്രഭോ, എന്റെ അജ്ഞാനത്തിലും അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിലും നിന്നു ചെയ്ത പാപം ക്ഷമിക്കണമേ. എൻറെ മനസ്സ് മായ്ച്ചുപോയിരുന്നു; ഇനി അങ്ങനെയൊരു ചിന്തയും എന്നിൽ ഉണ്ടാകരുതേ. നിന്റെ അവതാരമിങ്ങോട്ട്, ഭൂഭാരമായ ശക്തരായ ഭരണാധികാരികളെ നീക്കം ചെയ്യാനും, സൈന്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനും, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെ ക്ഷേമത്തിനുമാണ്. ഭഗവൻ, പരമപുരുഷ, മഹാത്മാ, വാസുദേവ, കൃഷ്ണ, സാത്വതാധിപ, നിനക്കു നമസ്കാരം. സ്വേച്ഛയാൽ ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്നവനേ, ശുദ്ധജ്ഞാനരൂപനേ, സർവവ്യാപകനേ, സർവകാരണമൂലനേ, സർവ്വഭൂതാത്മാവേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. പ്രഭോ, ഞാൻ തന്നെയാണ്, അഹങ്കാരത്തിലും ക്രോധത്തിലും ആകൃഷ്ടനായി, ഈ ഗോകുലത്തെ പൂജാരഹിതരായി, കൊടുങ്കാറ്റുകളും മഴകളും കൊണ്ട് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. നിന്റെ കൃപയാൽ, എന്റെ അഹങ്കാരം അകന്നു, വ്യർത്ഥമായ ശ്രമം നശിച്ചു; ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു, ഭഗവാൻ, ഗുരു, സ്വയം. ഇങ്ങനെ മാഘവൻ ഇന്ദ്രൻ കൃഷ്ണനെ പുകഴ്ത്തിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, മന്ദഹാസത്തോടെ, ഇടിമുഴക്കത്തുപോലെയുള്ള സ്വരത്തിൽ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'മാഘവ, ഞാൻ നിന്റെ യാഗം ഭംഗം ചെയ്തതു, നിനക്ക് അനുഗ്രഹം ചെയ്യാനാണ്; നീ എപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കുവാനും, ഇന്ദ്രത്വത്തിന്റെ അമരത്താൽ അഹങ്കരിക്കാതിരിക്കാനുമാണ്. ധനത്തിലും അധികാരത്തിലും അഹങ്കരിക്കുന്നവൻ, ദണ്ഡധാരിയെ കാണുന്നില്ല; അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ഐശ്വര്യം ഞാൻ അവര്ക്ക് ദയ കാണിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ എടുത്തുകളയുന്നു. ഇപ്പോൾ നീ പോവുക, ശക്രാ; നിനക്കു സകലമംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ. എന്റെ ഉപദേശം അനുസരിക്കുക. അഹങ്കാരം വിട്ടു, ശരിയായ രീതിയിൽ, സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുക.' ഇപ്പോൾ, ചിന്തയോടെ, സുരഭി ഗായയും അവളുടെ സന്തതികളും കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, അങ്ങോട്ട് നമസ്കരിച്ചു. സുരഭി പറഞ്ഞു: 'കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ, മഹായോഗിനേ, വിശ്വാത്മാവേ, സകലസങ്കല്പങ്ങളുടെ മൂലമേ, ലോകനാഥനേ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, അച്യുത. നീയാണു ഞങ്ങളുടെ പരമദേവത, ഇന്ദ്രൻ അല്ല; പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും ദേവന്മാരുടെയും സജ്ജനന്മാരുടെയും ക്ഷേമത്തിനായി നീ ഉണ്ട്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യും, ഇന്ദ്രനേ. ഭൂഭാരം നീക്കം ചെയ്യാൻ നീ, വിശ്വാത്മാവായുള്ളത്, അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.' അങ്ങനെ ശുകമുനി പറഞ്ഞു: സുരഭി ഗാവ് കൃഷ്ണനെ ക്ഷണിച്ച്, തൻ്റെ പാൽകൊണ്ടും, എയരാവതം ആകാശഗംഗയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ജലത്താലും കൃഷ്ണനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.