ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഈ വിശാലമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം, ജലാദികൾ അടങ്ങിയ പത്ത് ആവരണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവയുടെ പുറത്ത് ആദ്യപ്രകൃതിയാണ്, ഇതിന്റെ അകത്താണ് അനേകം ലോകങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നത്—ഇത് ദൈവമായ ഹരിയുടെ രൂപമാണ്. ഈ സുവർണ്ണമയമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്നുയർന്ന്, മഹാദേവൻ ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു കിടന്നിരുന്നു. അവൻ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച്, അതിലെ അന്തരീക്ഷം പലവിധത്തിൽ വിഭജിച്ചു. ആദ്യം അവന്റെ വായ് തുറന്നു; അതിൽ നിന്നു വാക്ക് ഉദിച്ചു. വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി ജനിച്ചു. പിന്നെ മൂക്ക് രൂപം കൊണ്ടു, അതിൽ നിന്നു ശ്വാസം, ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ഘ്രാണേന്ദ്രിയം. ഘ്രാണത്തിൽ നിന്ന് വായു ജനിച്ചു. കണ്ണുകൾ രൂപം കൊണ്ടു, അതിൽ നിന്ന് ദൃഷ്ടി, അതിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ. ചെവികൾ രൂപം കൊണ്ടു, അവയിൽ നിന്ന് ശ്രവണശക്തി, അതിൽ നിന്ന് ദിശകൾ. വിരാട് തന്റെ ത്വക്ക് വിഭജിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് രോമവും ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളും ഉദിച്ചു. തുടർന്ന് ഔഷധികൾ ഉദിച്ചു; അതിനുശേഷം ജനനേന്ദ്രിയം രൂപം കൊണ്ടു. വീര്യത്തിൽ നിന്ന് ജലം ജനിച്ചു; മലം പുറത്താക്കുന്ന അവയവം രൂപം എടുത്തു. അതിൽ നിന്ന് അപാനവായു, അതിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മരണവും. കൈകൾ രൂപം കൊണ്ടപ്പോൾ അവയിൽ നിന്ന് ശക്തിയും അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രനും. കാലുകൾ രൂപം കൊണ്ടപ്പോൾ അവയിൽ നിന്ന് ഗതിയും അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവും. അവന്റെ നാഡികൾ തുറന്നു, അതിൽ നിന്ന് രക്തം പൂർണമായി ഒഴുകി; നദികൾ അങ്ങനെ ഉദിച്ചു. വയറുമാണ് രൂപം കൊണ്ടത്. പിന്നീട് വിശപ്പും ദാഹവും ഉദിച്ചു; സമുദ്രം അവയുടെ ആശ്രയമായി. ഹൃദയം വിഭജിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് മനസ്സും ജനിച്ചു. മനസ്സിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രനും, ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാഗ്ദേവനും, അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രനും, ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തർയാമിയും ജനിച്ചു. ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ ഉദിച്ചെങ്കിലും, അവൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ അവർക്കാവില്ലായിരുന്നു. അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഓരോരുത്തരും അവനെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അഗ്നി വായിൽ വാക്കായി പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, വിരാട് എഴുന്നേൽക്കില്ല. വായു മൂക്കിൽ ഘ്രാണമായി പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, അവൻ എഴുന്നേൽക്കില്ല. സൂര്യൻ കണ്ണിൽ ദൃഷ്ടിയായി, ദിശകൾ ചെവിയിൽ ശ്രവണമായി, ഔഷധികൾ ത്വക്കിൽ രോമമായി, ജലങ്ങൾ ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ വീര്യമായി, മരണൻ മലദ്വാരത്തിൽ അപാനവായുവായി, ഇന്ദ്രൻ കൈയിൽ ശക്തിയായി, വിഷ്ണു കാലിൽ ഗതിയായി, നദികൾ നാഡിയിൽ രക്തമായി, സമുദ്രം വയറ്റിൽ വിശപ്പും ദാഹവും ആയി, ചന്ദ്രൻ ഹൃദയത്തിൽ മനസ്സായി, ബ്രഹ്മാവ് ബുദ്ധിയായി, രുദ്രൻ അഹങ്കാരമായി—എന്നിരുന്നാലും, അവൻ എഴുന്നേൽക്കില്ല. അവസാനം, അന്തർയാമിയായ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ചൈതന്യത്തോടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് ആ മഹാപുരുഷൻ ജലത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. ഉറങ്ങുന്നവനിൽ പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയുണ്ടെങ്കിലും, പ്രാണശക്തി ഇല്ലാതെ അവൻ ഉണരാത്തതുപോലെ, യോഗത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഭക്തിയും വൈരാഗ്യവും ജ്ഞാനവും കൊണ്ട് അകത്തെ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാനും ധ്യാനിക്കാനും വേണം. അവസാനിച്ച്, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഗോവർദ്ധനപർവതം ഉയർത്തി വ്രജജനങ്ങളെ മഹാവർഷത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ച ശേഷം, സുരഭിയും ഇന്ദ്രനും കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ഗോലോകത്തിൽ എത്തി. അകത്തേക്ക് ചെന്നു, ചെയ്ത പാപത്തിൽ ലജ്ജിച്ച ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ സൂര്യപ്രഭയുള്ള കിരീടം കൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ തലവയ്ക്കുകയും, കയ്യുകൂപ്പി കൃഷ്ണന്റെ പരമശക്തിയെ കണ്ടും കേട്ടും, ത്രിലോകേശ്വരന്റെ അഹങ്കാരം നശിച്ചും, ഇന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വാസസ്ഥാനം ശുദ്ധമായ സത്ത്വസ്വരൂപം, ശാന്തവും തപസ്സായും, രാഗതാമസങ്ങളില്ലാത്തതും ആകുന്നു. മായാമൂലമായ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹം നിന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല; അകട്ടുമില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ലോഭാദികൾക്ക് പോലും ഇടമില്ലെങ്കിൽ, ഭഗവൻ, നീ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടന്മാരെ ശാസിപ്പാനുമാണ് ശിക്ഷയുയർത്തുന്നത്. നീ ലോകങ്ങളുടെ പിതാവും, ഗുരുവും, നിയന്ത്രകനും, അതിജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാലവും, ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവനും ആകുന്നു. ലോകക്ഷേമത്തിനായി, നീ സ്വൈച്ഛികരൂപങ്ങളിലെത്തി, ലോകാധിപതികളെന്നുള്ളവരുടെ അഹങ്കാരം നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ഞാനുപോലുള്ളവർ, നിന്റെ ആജ്ഞയെ അവഗണിച്ച് സ്വയം ലോകാധിപതികളാണെന്നു കരുതുമ്പോൾ, യഥാസമയം നിന്നെ കണ്ടാൽ അഹങ്കാരം ഉടൻ നഷ്ടപ്പെടുകയും, സദ്മാർഗം വിട്ട് അധർമ്മത്തിൽ പ്രവൃത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദുഷ്ടന്മാർക്ക് പോലും നിന്റെ ഉപദേശം ഫലപ്രദമാണ്. അതുകൊണ്ട്, പ്രഭോ, എന്റെ അജ്ഞാനത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും നിന്നുള്ള പാപം ക്ഷമിക്കണമേ. എനിക്ക് ഇനിയിങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ചിന്തകൾ വരാതിരിക്കാൻ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ഭഗവൻ, ശക്തരായ ഭരണാധികാരികളുടെ ഭാരംകൊണ്ട് ഭൂമിയിലുണ്ടായ ഭാരഭാരം നീക്കുന്നതിനും, സൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനും, നിന്റെ പാദാനുയായികൾക്ക് ക്ഷേമം നൽകുന്നതിനുമാണ് ഈ അവതാരം. നിനക്ക് വന്ദനം, മഹാപുരുഷാ, മഹാത്മാവേ; വാസുദേവനായ കൃഷ്ണനേ, സാത്വതവംശാധിപനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ഇച്ഛാനുസൃതമായി ദേഹമെടുക്കുന്നവനേ, ശുദ്ധജ്ഞാനസ്വരൂപനേ, സർവവ്യാപിയായവനേ, സർവ്വജീവികളുടെ ആത്മാവേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ഞാൻ, അഹങ്കാരത്തിലും ക്രോധത്തിലും പെട്ട്, യാഗം നിർത്തപ്പെട്ടതിന്റെ വിരോധത്തിൽ, ഈ ഗോകുലത്തെ കാറ്റും മഴയും കൊണ്ട് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നിന്റെ കൃപയാൽ, എന്റെ അഹങ്കാരവും വിഫലമായ ശ്രമവും ഇല്ലാതായി; ഞാൻ പ്രഭുവായ നിനക്കാശ്രയമായി. ഇങ്ങനെ മാഘവൻ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ഇടയനായി വേഷമെടുത്ത്, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഹസിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ‘മാഘവാ, ഞാൻ നിന്റെ യാഗം ഭംഗം വരുത്തിയത് നിനക്ക് ഉപകാരമാകാനാണ്—നീ എപ്പോഴും എന്നെ ഓർക്കാനും, ഇന്ദ്രത്വത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ പെടാതിരിക്കാനുമാണ്. സമ്പത്തിലും അധികാരത്തിലും അഹങ്കാരമുള്ളവൻ, ശിക്ഷാധിപതിയെ കാണുന്നില്ല; അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ഐശ്വര്യം ഞാൻ അവരെ അനുഗ്രഹിക്കാനാഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ എടുത്തുകളയും. ഇപ്പോൾ നീ പോ, ശക്രാ; നിനക്ക് ആശംസകൾ. എന്റെ ഉപദേശം അനുസരിച്ച്, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, നിന്റെ കര്‍ത്തവ്യം നിർവഹിക്ക.’ അതിനുശേഷം, ഗൗരവത്തോടെ സുരഭി, തന്റെ സന്താനങ്ങളോടൊപ്പം ഇടയനായ കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തെത്തി, നമസ്കരിച്ചു: ‘കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗീ, വിശ്വാത്മാവേ, സർവ്വസ്രഷ്ടാവേ, ലോകനാഥനായ നിനക്കാണ് ഞങ്ങൾ സംരക്ഷിതരാകുന്നത്, അച്യുതനേ.’ ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ പരമാത്മസ്വരൂപവും, ദൈവികലീലകളും, ദേവതകളുടെ സമർപ്പണവും ഈ കഥയിലൂടെ ഉജ്ജ്വലമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.