ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യം പറയപ്പെടുന്നു: എല്ലാ രൂപങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിക്ക് അടിസ്ഥാനമായതും, ബ്രഹ്മന്റെ ആധാരവുമാണ് ഭൂമി. എല്ലാ ഭാവികളുടെ ഗുണങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നതും, അവയുടെ യഥാർത്ഥ വ്യത്യാസം കാണപ്പെടുന്നതും ഭൂമിയിലാണ്. അതിനുശേഷം, വിശേഷഗുണങ്ങളുടെ അനുഭവം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്നതിനെ വിശദീകരിക്കുന്നു: ആകാശത്തിന്റെ പ്രത്യേക ഗുണം കേൾവിയാണ്; വായുവിന്റെ പ്രത്യേകത സ്പർശം; അഗ്നിയുടെ ഗുണം ദർശനം; ജലത്തിന്റെ ഗുണം രുചി; ഭൂമിയുടെ ഗുണം വാസനയാണെന്ന് പറയുന്നു. ഒരു വസ്തുവിൽ കാണുന്ന ഗുണം മറ്റൊന്നിൽ കാണില്ല, അത് അവയുടെ സംയോജനത്തിന്റെ ഫലമാണ്. ഈ വിധത്തിൽ, വസ്തുക്കളുടെ യഥാർത്ഥ വ്യത്യാസം ഭൂമിയിലാണ് വ്യക്തമായി അറിയപ്പെടുന്നത്. മഹത്തത്ത്വം മുതലായ ഏഴ് ഘടകങ്ങൾ, കാലം, കർമ്മം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ സംയുക്തമായി പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദിരൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഈ ഘടകങ്ങൾ അങ്ങനെ സംയോജിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ജഡമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഉദിച്ചുവന്നു. അതിൽ നിന്ന് കോസ്മിക് പുരുഷൻ, അതായത് വിരാട്, ഉദിച്ചുയർന്നു. ഈ പ്രത്യേക ബ്രഹ്മാണ്ഡം, ജലം തുടങ്ങി പത്ത് ഘടികകളും പുറത്ത് പ്രാധാന്യവസ്തുവായ മൂലപ്രകൃതിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വിശാലമായ ലോകങ്ങൾ അതിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്; അതാണ് ഭഗവാൻ ഹരിയുടെ രൂപം. പൊൻനിറമുള്ള ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, ജലത്തിൽ ശയിച്ചുകൊണ്ട്, മഹാദേവൻ അതിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവൻ ആ അന്തരീക്ഷം പലവിധം പിളർത്തി. ആദ്യം അവന്റെ വായ് തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് വാക്ക് ഉദിച്ചു; വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി; പിന്നീട് മൂക്കുകൾ, അവയിൽ നിന്ന് ശ്വാസം, അതിൽ നിന്ന് വാസന. വാസനയിൽ നിന്ന് വായു; പിന്നെ കണ്ണുകൾ, അവയിൽ നിന്ന് ദർശനം; അതിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ; പിന്നെ ചെവികൾ, അവയിൽ നിന്ന് ശ്രവണം; അതിൽ നിന്ന് ദിശകൾ. വിരാട് അവന്റെ ത്വക്ക് പിളർത്തി; അതിൽ നിന്ന് രോമം, ശരീരരോമം എന്നിവ ഉദിച്ചു; പിന്നീട് ഔഷധികൾ ഉത്ഭവിച്ചു; അതിനുശേഷം ജനനേന്ദ്രിയം രൂപംകൊണ്ടു. ശുക്ലത്തിൽ നിന്ന് ജലം; അനുസ് രൂപംകൊണ്ടു തുറന്നു; അനുസിൽ നിന്ന് അപാനവായു; അപാനത്തിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മരണം. കൈകൾ രൂപംകൊണ്ടു തുറന്നു; അവയിലൂടെ ശക്തി ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ. കാലുകൾ രൂപംകൊണ്ടു തുറന്നു; അവയിലൂടെ ചലനം; അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു. നാഡികൾ തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു; നദികൾ അങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു; വയറു തുറന്നു. അതിനുശേഷം വിശപ്പും ദാഹവും ഉദിച്ചു; സമുദ്രം അവയുടെ ആധാരമായി. പിന്നീട് ഹൃദയം പിളർന്നു; ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സ് ജനിച്ചു. മനസ്സിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രൻ; ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാഗ്ദേവൻ; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ; ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തർയാമി ഉദിച്ചു. ഈ ദേവതകൾ എല്ലാം ഉദിച്ചെങ്കിലും, അവൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവരവരുടെ സ്ഥിതികളിലേക്ക് തിരികെ പ്രവേശിച്ചു, അവനെ ഉണർത്താൻ ഓരോരുത്തരും ശ്രമിച്ചു. വാക്കായി അഗ്നി വായിൽ പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, കോസ്മിക് പുരുഷൻ എഴുന്നേൽക്കില്ല. ശ്വാസമായി വായു മൂക്കിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. സൂര്യൻ ദർശനമായി കണ്ണുകളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. ദിശകൾ ശ്രവണമായി ചെവിയിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. ഔഷധികൾ രോമത്തോടൊപ്പം ത്വക്കിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. ജലം ശുക്ലത്തോടൊപ്പം ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. മരണം അപാനവായുവിനോടൊപ്പം അനുസിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. ഇന്ദ്രൻ ശക്തിയോടൊപ്പം കൈകളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. വിഷ്ണു ചലനത്തോടൊപ്പം കാലുകളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. നദികൾ രക്തത്തോടൊപ്പം നാഡിയിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. സമുദ്രം വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ടു വയറ്റിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. ചന്ദ്രൻ മനസ്സോടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. ബ്രഹ്മാവു ബുദ്ധിയോടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. രുദ്രൻ അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും എഴുന്നേൽക്കില്ല. അവസാനം, അന്തർയാമിയായ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ചൈതന്യത്തോടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് കോസ്മിക് പുരുഷൻ ജലത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. ഉറങ്ങുന്നവനിൽ ജീവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവ ഉണ്ടെങ്കിലും, പ്രാണശക്തിയില്ലാതെ അവനെ ഉണർത്താൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, യോഗത്തിൽ ലീനമായ മനസ്സോടെ, ഭക്തിയും വൈരാഗ്യവും ജ്ഞാനവും കൊണ്ട് ആ അന്തർമനസ്സിലുള്ള ആത്മാവിനെ മനസ്സിൽ നിരീക്ഷിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും വേണമെന്നതാണ് ഉപദേശം. ഇവിടെ കഥ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നു. ശുകമുനി പറയുന്നു: ഗോവർദ്ധനപർവതം ഉയർത്തി വ്രജവാസികളെ മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, സുരഭിയും ഇന്ദ്രനും ഗോലോകത്തിൽ കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു. സ്വകാര്യമായി കൃഷ്ണനോടു സമീപിച്ച ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ കുറ്റത്തിനാൽ ലജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന കിരീടം ധരിച്ച് കൃഷ്ണന്റെ പാദം സ്പർശിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ അതുല്യമായ ശക്തി കണ്ടും കേട്ടും, ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാരുടെ അഭിമാനം നശിച്ചിട്ടും, ഇന്ദ്രൻ കൈകൂപ്പി这样 പറഞ്ഞു: "നിന്റെ വാസസ്ഥലം ശുദ്ധമായ സത്ത്വസ്വഭാവമുള്ളതും, ശാന്തവും, തപസ്സുകൊണ്ടുള്ളതും, രാഗവും അന്ധകാരവും ഇല്ലാത്തതുമാണ്. മായയുടെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഈ പ്രവാഹം നിന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നില്ല; നിനക്കു യാതൊരു ആസക്തിയും ഇല്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്ന ലോഭം മുതലായ കാരണങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാം, പ്രഭോ? എന്നാൽ, ഭഗവാൻ, നീ ദണ്ഡം വഹിക്കുന്നതും, ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടന്മാരെ നിയന്ത്രിക്കാനുമാണ്. നീ ലോകങ്ങളുടെ പിതാവും, ഗുരുവും, അധിപനും, അതിജയിക്കാനാകാത്ത കാലവും, ദണ്ഡധാരിയും ആണ്. എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, നീ സ്വമേധയാ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ലോകാധിപതിത്വം അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ അഭിമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു. എന്നെപ്പോലെ, നിന്റെ ആജ്ഞയെ അവഗണിച്ച് ലോകാധിപൻ എന്ന് ഭ്രമിക്കുന്നവർ, യഥാസമയം നിന്നെ കണ്ടാൽ, ഉടൻ തന്നെ അവരുടെ അഭിമാനവും സദ്മാർഗ്ഗവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അനാദരവോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ദുഷ്ടന്മാർക്കും പോലും നിന്റെ ഉപദേശം ഫലപ്രദമാണ്. അതിനാൽ, പ്രഭോ, എന്റെ അജ്ഞാനവും ശക്തിയുടെ അഭിമാനവും കൊണ്ട് ഉണ്ടായ പാപം ക്ഷമിക്കണമേ. പ്രഭോ, എന്റെ മനസ്സ് മായയിൽപ്പെട്ടിരുന്നു; ഇനിയും അത്തരം ചിന്തകൾ എനിക്കുണ്ടാകരുതേ. ഭൂഭാരഭാരവുമായ ശക്തന്മാരാൽ ഭൂപ്രകൃതിയിൽ ഉണ്ടായ ഭാരനിവാരണത്തിനും, സൈന്യങ്ങളുടെ സംഹാരത്തിനും, നിന്റെ പാദാനുയായികളുടെ ക്ഷേമത്തിനുമായി, ഭഗവാൻ, നീ ഈ അവതാരമെടുത്തു. നമസ്കാരം, ഭഗവാൻ, പരമപുരുഷ, മഹാത്മാ; നമസ്കാരം വാസുദേവനായ കൃഷ്ണനായ സാത്വതാധിപനായ തനിക്കു. നമസ്കാരം, ഇച്ഛാനുസൃതമായി ദേഹം ധരിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനരൂപിയായവനേ, സർവ്വവ്യാപിയായവനേ, സർവ്വകാരണമാവുന്നവനേ, സർവ്വജീവാത്മാവേ. പ്രഭോ, ഞാനാണ്, അഹംഭാവത്താലും ക്രോധത്താലും, ഈ ഗോസ്വരൂപം നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്, യജ്ഞം അഹങ്കാരികൾ തടഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന്, കാറ്റും മഴയും കൊണ്ടു. നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ അഭിമാനവും നശിച്ചു, എന്റെ വ്യർത്ഥമായ ശ്രമം നശിച്ചു; ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, പ്രഭോ, ഗുരുവേ, സ്വയം.