ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രദ്ധയോടെ ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നവരും, ഭക്തിയോടെ പാടുന്നവരും, മനസ്സിൽ അംഗീകരിക്കുന്നവരും, എന്നോടുള്ള വിശ്വാസം പുലർത്തുന്നവരും, എനിക്ക് ഭക്തി നേടുന്നു. ഭക്തി നേടിയ സന്യാസിക്ക്, ഞാൻ ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ അനന്തനായി സന്തോഷം നൽകുമ്പോൾ, മറ്റെന്താണ് നേടാനാവശ്യമുള്ളത്? ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിക്കടുത്തേക്ക് പോകുന്നവൻ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുണ്ടിയ എന്നിവ മാറ്റിവെക്കുന്നതുപോലെ, സത്സംഗതിയുള്ളവനും അതുപോലെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും മാറ്റുന്നു. ഈ ഭയാനകമായ സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി പൊങ്ങി നടക്കുന്നവർക്കു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ആയ സാത്വികന്മാർ ഒരു ദൃഢമായ नौകയാണു പോലെ ആകുന്നു. ഭൂതലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്കു ഭക്ഷ്യമാണ് ജീവശക്തി; ദുരിതത്തിൽ ആകുന്നവർക്കു ഞാൻ തന്നെയാണ് ആശ്രയം; മരണം കഴിഞ്ഞ് പ്രാപിക്കാവുന്ന ധനം ധർമ്മമാണ്; ഈ ലോകത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നവർക്കു സാത്വികന്മാരാണ് രക്ഷ. സാത്വികന്മാർ പുറത്ത് ഉദിച്ചുവരുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ ദൃഷ്ടി നൽകുന്നു; ദേവതകളും ബന്ധുക്കളും സാത്വികന്മാരും ഞാൻ തന്നെ—all are saints. ഇങ്ങനെ, വൈതസേന, ഉർവശി ലോകങ്ങളിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ്, ആത്മാനന്ദത്തിൽ മഗ്നയായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. ഇനി സൃഷ്ടിയുടെ ക്രമം: മൃദുത്വം, കഠിനത്വം, തണുപ്പ്, ചൂട്—ഇവയൊക്കെയാണ് സ്പർശത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, ഇത് വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മതത്വമാണ്. ചലനം, കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ, സമാഹരണം, വസ്തുക്കളിൽ നേതൃസ്വഭാവം, ശബ്ദങ്ങളിൽ ആധിപത്യം, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും സാരമായിരിക്കുക—ഇവയാണ് വായുവിന്റെ സ്വഭാവം. വായുവിന്റെ സ്പർശതത്വത്തിൽ നിന്നു, ദൈവികശക്തിയാൽ രൂപം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്നു പ്രകാശം ജനിച്ചു, കണ്ണ് രൂപം കാണാനുള്ള ഉപാധിയായി. വസ്തുത്വം, ഗുണത്വം, വ്യക്തിത്വം—ഇവയാണ് തീയുടെ ശുദ്ധരൂപത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. പ്രകാശം, പാചകം, ചൂട്, ദഹനം, തണുപ്പ് മാറ്റുക, ഉണക്കുക, വിശപ്പും ദാഹവും ഉണ്ടാക്കുക—ഇവയാണ് അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരൂപം തീയിൽ രൂപാന്തരപ്പെടുമ്പോൾ, ദൈവികശക്തിയാൽ ശുദ്ധരസം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്നു ജലം, രുചി അറിയാൻ ജിഹ്വയും. കഷായം, മധുരം, കയ്പ്, കാട്ടു, പുളി—ഇങ്ങനെ ഭൗതികഘടകങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ഏകരസം വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ജലം: ഈർപ്പുവരുത്തൽ, ദൃഢത, സംതൃപ്തി, ജീവസംരക്ഷണം, പോഷണം, ആനന്ദം, ചൂട് ശമിപ്പിക്കൽ, സമൃദ്ധി—ഇവയാണ് ജലത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരസം ജലത്തിൽ ദൈവികശക്തിയാൽ രൂപാന്തരപ്പെടുമ്പോൾ, ശുദ്ധഗന്ധം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി, ഗന്ധം അറിയാനുള്ള ഘ്രാണേന്ദ്രിയം. പാർഥിവം, പുട്ഗന്ധം, സുഗന്ധം, മൃദു, ശക്തം, അമ്ലം മുതലായവ—ഭൗതികഘടകങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ഏകഗന്ധം വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. രൂപസൃഷ്ടിക്ക് അടിസ്ഥാനമായ ഭൂമി, ബ്രഹ്മാവാസം, ആധാരം, യഥാർത്ഥ വ്യത്യാസം, സർവ്വഗുണങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവം—ഇവയാണ് ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവം. ആകാശത്തിന്റെ പ്രത്യേകഗുണമായ ശബ്ദം കേൾവിയാകുന്നു; വായുവിന്റെ പ്രത്യേകഗുണമായ സ്പർശം സ്പർശമായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അഗ്നിയുടെ പ്രത്യേകഗുണം ദൃഷ്ടി; ജലത്തിന്റെ പ്രത്യേകഗുണം രുചി; ഭൂമിയുടെ പ്രത്യേകഗുണം ഗന്ധം. ഒരു ഗുണം ഒന്നിലുണ്ടായാലും മറ്റൊന്നിലില്ല; അതിനാൽ വസ്തുക്കളുടെ വ്യത്യാസം ഭൂമിയിൽ മാത്രമാണ് വ്യക്തമായി കാണപ്പെടുന്നത്. മഹത്തത്വത്തിൽ തുടങ്ങി ഏഴ് ഘടകങ്ങൾ, കാലം, കർമ്മം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ചേർന്ന്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദിരൂപത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ ചേർന്ന്, അവയാൽ തന്മാത്രകൾ നിറഞ്ഞു, അജഡമായ അണ്ഡം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് വിശ്വപുരുഷൻ ഉദിച്ചു, അവൻ വിരാട് ആയി ഉയർന്നു. ഈ വിശിഷ്ടമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം, വെള്ളം മുതലായ പത്തു പാളികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പുറത്ത് പ്രക്രുതിയിൽ പൊതിഞ്ഞു, ഈ ലോകങ്ങളുടെ വിശാലതയാണ്, ഇത് ഭാഗ്യവാനായ ഹരിയുടെ രൂപമാണ്. പൊൻകൂട് പോലെ ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, ജലത്തിൽ കിടന്ന മഹാദേവൻ അതിൽ പ്രവേശിച്ചു, പലവിധത്തിൽ ആകാശം കീറിത്തുറന്നു. ആദ്യം അവന്റെ വായ് തുറന്നു, അതിൽ നിന്ന് വാക്ക് ഉദിച്ചു; വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി; പിന്നെ മൂക്കു, അതിൽ നിന്ന് ശ്വാസം, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധം. ഗന്ധത്തിൽ നിന്ന് വായു; പിന്നെ കണ്ണുകൾ, അതിൽ നിന്ന് ദൃഷ്ടി; അതിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ; പിന്നെ ചെവികൾ, അതിൽ നിന്ന് ശ്രവണശക്തി; അതിൽ നിന്ന് ദിശകൾ. ചർമം കീറിത്തുറന്നപ്പോൾ, മുടി, രോമം തുടങ്ങിയവ ഉദിച്ചു; പിന്നീട് ഔഷധികൾ; അതിന് ശേഷം ജനനേന്ദ്രിയം രൂപപ്പെട്ടു. വീര്യത്തിൽ നിന്ന് ജലം; മൂത്രദ്വാരം രൂപപ്പെട്ടു തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് അപാനവായു, അതിൽ നിന്ന് ലോകഭയമായ മൃത്യു. കൈകൾ രൂപപ്പെട്ടു തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് ശക്തി, അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ. കാലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് ചലനം, അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു. ശിരകളിൽ നിന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു; നദികൾ ഉദിച്ചു; വയറു തുറന്നു. വിഷപ്പും ദാഹവും ഉദിച്ചു; സമുദ്രം അവയ്ക്കു ആധാരമായി. ഹൃദയം കീറിത്തുറന്നപ്പോൾ മനസ്സ് ഉദിച്ചു. മനസ്സിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രൻ; ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാണിയുടെ പ്രഭു; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ; ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തർയാമി. ഈ ദേവതകൾ ഉദിച്ചെങ്കിലും, അവൻ (വിരാട്) ഉണരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവരൊക്കെ തങ്ങളുടേതായ സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച്, അവനെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അഗ്നി വായിൽ വാക്കായി പ്രവേശിച്ചു, പക്ഷേ വിരാട് ഉണർന്നില്ല. വായു മൂക്കിൽ ഗന്ധമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. സൂര്യൻ കണ്ണുകളിൽ ദൃഷ്ടിയായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. ദിശകൾ ചെവിയിൽ ശ്രവണമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. ഔഷധികൾ ചർമത്തിൽ രോമമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. ജലം ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ വീര്യമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. മൃത്യു മൂത്രദ്വാരത്തിൽ അപാനവായുവായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. ഇന്ദ്രൻ കൈകളിൽ ശക്തിയായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. വിഷ്ണു കാലുകളിൽ ചലനമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. നദികൾ ശിരകളിൽ രക്തമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. സമുദ്രം വയറ്റിൽ വിശപ്പും ദാഹവുമായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. ചന്ദ്രൻ ഹൃദയത്തിൽ മനസ്സായി പ്രവേശിച്ചു, വിരാട് ഉണർന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ മഹത്തായ രഹസ്യങ്ങൾ അക്ഷയമായ ദൈവികതയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു, എല്ലാം അവനിൽ തന്നെ ലയിച്ചു.