ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ യാഗം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ കോപംകൊണ്ടു, അതിശക്തമായ മഴയും കാറ്റും കനലും അയച്ചു. ആ മഴയിലും കാറ്റിലും പശുക്കളും ഗോത്രജനങ്ങളും വലിയ ദുരിതത്തിലായി. അപ്പോൾ അവർക്ക് ആശ്രയമായിരുന്ന കൃഷ്ണൻ, കാരുണ്യപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി, ഒരു കുഞ്ഞ് കളിപ്പാട്ടം എടുക്കുന്നതുപോലെ ഒരു കൈകൊണ്ട് ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം എടുത്ത് ഉയർത്തി പിടിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഗോകുലവാസികളെ സംരക്ഷിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, പശുക്കളോട് അവനു യാതൊരു സന്തോഷവും ഉണ്ടായില്ല. ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഒന്നാം ഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. സന്ന്യാസികൾ, അർപ്പിതബുദ്ധിയോടെ, സമദർശികളായി, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങളിൽ അകപ്പെടാതെ, ലാഭലോഭങ്ങൾക്കതീതരായി, സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാറുണ്ട്. ഭാഗ്യശാലിയായവളേ, അവരുടെ ഇടയിൽ എന്റെ കഥകൾ എന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു. ആ കഥകൾ ശ്രദ്ധയോടെ ആസ്വദിക്കുന്നവരുടെ പാപങ്ങൾ നീങ്ങുകയും അവർ വിശുദ്ധരാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ കഥകൾ ശ്രവിക്കുന്നവർ, പാടുന്നവർ, അംഗീകരിക്കുന്നവർ—എല്ലാം ഭക്തിയോടെ, വിശ്വാസപൂർവ്വം ചെയ്യുന്നവർ—അവർക്കു എന്റെ ഭക്തി ലഭിക്കും. ഭക്തി പ്രാപിച്ച സന്ന്യാസിക്ക് ഇനി നേടാനൊന്നുമില്ല. കാരണം, അവൻ അനന്തനായ ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ ആനന്ദസ്വരൂപിയായ എനിക്ക് അകത്തു ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരു blazing അഗ്നിക്ക് സമീപം ചെന്നാൽ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുണ്ടിരി എന്നിവ അകറ്റപ്പെടുന്നതുപോലെ, സന്മാർഗ്ഗികൾക്കൊപ്പം ചേരുമ്പോൾ അതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഭയാനകമായ സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി ഉയർന്നുവരുന്നവർക്ക് ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ആയ സന്മാർഗ്ഗികൾ ഒരു ഉറപ്പുള്ള തോണിപോലെയാണ്. ഭക്ഷണം ജീവികളുടെയും, ഞാൻ ദുരിതത്തിൽ ആകുന്നവർക്കും, ധർമ്മം മരണത്തിനു ശേഷം മനുഷ്യരുടെ സമ്പത്തും, സന്മാർഗ്ഗികൾ ഭയപ്പെടുന്നവർക്കും ആശ്രയവുമാണ്. സന്മാർഗ്ഗികൾ സൂര്യോദയത്തിൽ പുറത്തേക്ക് വെളിച്ചം നൽകുന്നതുപോലെ ദർശനം നൽകുന്നു. ദേവതകളും ബന്ധുക്കളും സന്മാർഗ്ഗികളും ഞാനും—എല്ലാവരും സന്മാർഗ്ഗികളാണ്. ഇങ്ങനെ വൈതസേനൻ, ഉർവശിയുടെ വഷള്യത്തിലും ലോകസമ്പത്ത്‌തിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ, സ്വാത്മാനന്ദത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. മൃദുത്വവും കഠിനത്വവും, തണുപ്പും ചൂടും—ഇവയൊക്കെയും സ്പർശത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, അതായത് വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം. ചലനം, കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ, പ്രാപനം, വസ്തുക്കളിൽ നേതൃത്വം, ശബ്ദങ്ങളിൽ സർവ്വേന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും സാരം—ഇവ വായുവിന്റെ സ്വഭാവങ്ങൾ. വായുവിന്റെ സ്പർശസൂക്ഷ്മത്വത്തിൽ നിന്ന് ദൈവികശക്തിയാൽ രൂപം ഉദിച്ചു; അതിനുശേഷം പ്രകാശം ഉദിച്ചു, കണ്ണ് രൂപം ഗ്രഹിക്കാൻ ഉപകരണമാകുന്നു. ശുദ്ധരൂപം, വസ്തുത്വം, ഗുണത്വം, വ്യക്തിത്വം—ഇവയാണ് അഗ്നിയ്ക്ക് രൂപത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. പ്രകാശം, പാചകം, ചൂടാക്കൽ, ദഹനം, തണുപ്പ് അകറ്റൽ, ഉണക്കൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ഉണർത്തൽ—ഇവ അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരൂപം അഗ്നിയാൽ പരിവർത്തനം ചെയ്ത് ദൈവികശക്തിയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധരസം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ജലം, രുചി ഗ്രഹിക്കുന്ന അവയവമായി നാവ്. കശായം, മധുരം, കയ്പ്, ഉപ്പ്, പുളി—ഇങ്ങനെ വിവിധ ഘടനകളാൽ ഏകരസം വിവിധമായി ഭേദപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചേർത്ത് നനയ്ക്കൽ, ദൃഢീകരിക്കൽ, തൃപ്തി, ജീവിതം നിലനിർത്തൽ, പോഷണം, ആനന്ദം, ചൂട് അകറ്റൽ, സമൃദ്ധി—ഇവ ജലത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരസം ജലത്തിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്ത് ദൈവികശക്തിയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധഗന്ധം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി, നാക്ക് ഗന്ധം ഗ്രഹിക്കാൻ ഉപകരണമായി. പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ വൈവിധ്യസംയോജനത്തിൽ ഏകഗന്ധം മണ്ണ്, പുളുപ്പ്, സുഗന്ധം, മൃദു, ശക്തം, അമ്ലം തുടങ്ങിയവയായി ഭേദപ്പെടുന്നു. ഭൂമി രൂപം നേടുന്നതിനുള്ള ആധാരവും, ബ്രഹ്മാവാസസ്ഥലവുമാണ്; അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ജീവികളിൽ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ആകാശത്തിന്റെ പ്രത്യേകത ശബ്ദം; വായുവിന്റെ പ്രത്യേകത സ്പർശം; അഗ്നിയുടെ പ്രത്യേകത ദർശനം; ജലത്തിന്റെ പ്രത്യേകത രുചി; ഭൂമിയുടെ പ്രത്യേകത ഗന്ധം. ഒരു ഗുണം ഒന്നിലുണ്ടായിരിക്കും, മറ്റൊന്നിലില്ല; അതിനാൽ വ്യക്തിത്വം ഭൂമിയിലാണ് ഏറ്റവും വ്യക്തം. മഹത്ത്വം തുടങ്ങി ഏഴു ഘടകങ്ങൾ, കാലം, കർമ്മം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സമന്വയിച്ചപ്പോൾ, അവ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദിരൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവ ഇങ്ങനെ സമന്വയിച്ചപ്പോൾ, ജഡമായ അണ്ഡം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് വിശ്വപുരുഷൻ ജനിച്ചു; അവൻ വിരാട് രൂപത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു. ഈ അണ്ഡം പത്ത് പാളികളാൽ—ജലം മുതലായവ—ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പുറത്ത് പ്രധാനം; അതിനുള്ളിൽ ലോകങ്ങൾ വിരാജിച്ചിരിക്കുന്നു. അതാണ് ഭാഗ്യസ്വരൂപനായ ഹരിയുടെ രൂപം. സ്വർണ്ണമയമായ ആ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, ജലത്തിൽ വിശ്രമിച്ച മഹാദേവൻ അതിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചു, പലവിധത്തിൽ ആകാശം പിളർത്തി. ആദ്യം അവന്റെ വായ് തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് വാക്ക് ജനിച്ചു; വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി; പിന്നെ മൂക്കുകൾ, അതിൽ നിന്ന് ശ്വാസം; അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധം. ഗന്ധത്തിൽ നിന്ന് വായു; പിന്നെ കണ്ണുകൾ, അതിൽ നിന്ന് ദർശനം; അതിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ; പിന്നീട് ചെവികൾ, അതിൽ നിന്ന് ശ്രവണശക്തി; അതിൽ നിന്ന് ദിശകൾ. വിരാട് ചർമ്മം പിളർത്തിയപ്പോൾ, രോമം, ലോമം എന്നിവ ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഔഷധികൾ; പിന്നെ രേതസ്സിന്റെ അവയവം രൂപപ്പെട്ടു. രേതസ്സിൽ നിന്ന് ജലം; അന്നവായവം രൂപപ്പെട്ടു. അന്നവായവത്തിൽ നിന്ന് അപാനവായു; അതിൽ നിന്ന് മരണൻ, ലോകഭയങ്കരൻ. കൈകൾ രൂപപ്പെട്ടു; അവയിൽ നിന്ന് ശക്തി; അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ. കാലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു; അവയിൽ നിന്ന് ഗതിശക്തി; അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു. നാഡികൾ തുറന്നു; അവയിൽ നിന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു; അതിൽ നിന്ന് നദികൾ; പിന്നെ ഉദരം തുറന്നു. അതിനുശേഷം വിശപ്പും ദാഹവും ഉദിച്ചു; സമുദ്രം അവയുടെ ആധാരമായി. ഹൃദയം പിളർന്നപ്പോൾ മനസ്സ് ജനിച്ചു. മനസിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രൻ; ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാഗ്ദേവൻ; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ; ചിത്തത്തിൽ നിന്ന് അന്തർയാമി. ഈ ദേവതകൾ ഉദിച്ചെങ്കിലും, അവൻ എഴുന്നേൽക്കാനായില്ല. അവ ഓരോന്നും തങ്ങളുടേതായ സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് അവനെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. വാക്കായി അഗ്നി വായിൽ പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, വിശ്വപുരുഷൻ എഴുന്നേറ്റില്ല. വായുവായി ഗന്ധം മൂക്കിൽ പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, വിശ്വപുരുഷൻ എഴുന്നേറ്റില്ല. സൂര്യൻ ദർശനമായി കണ്ണിൽ പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, വിശ്വപുരുഷൻ എഴുന്നേറ്റില്ല. ദിശകൾ ശ്രവണമായി ചെവിയിൽ പ്രവേശിച്ചെങ്കിലും, വിശ്വപുരുഷൻ എഴുന്നേറ്റില്ല.