ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നന്ദയുടെ പുത്രൻ, കൃഷ്ണൻ, നാരായണനുമായി ഗുണങ്ങളിൽ, ഐശ്വര്യത്തിൽ, പ്രശസ്തിയിൽ, പ്രഭാവത്തിൽ സമമാണ്; അതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ആരും അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഗർഗാചാര്യർ എന്നെ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ച ശേഷം തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ effortlessly പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, നാരായണന്റെ ഭാഗമാണ് എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. നന്ദയുടെ വാക്കുകളും ഗർഗാചാര്യരുടെ ഗാനം കേട്ടു, വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ അതിരയുള്ള പ്രഭാവം കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തതോടെ, സന്തോഷത്തോടെ, നന്ദയെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിക്കുകയും, അത്ഭുതം ഇല്ലാതെ അവരെ സ്മരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രൻ, യജ്ഞം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ കോപം കൊണ്ടു, ശക്തമായ മഴയും കാറ്റും ആലയും അയച്ചു. പശുപാലകരും അവരുടെ പശുക്കളും വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു. അപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ ഏക ആശ്രയമായ, കരുണയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു കൈ കൊണ്ട് കൂറ്റൻ മല പകൽക്കുട്ടി കളിയ്ക്കുന്ന പോലെ എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി, പശുപാലക സമൂഹത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, പശുക്കളോടു സന്തോഷം കാണിച്ചില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഒന്നാം ഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; ഈ മഹാപുരാണം, പരമവൈരാഗ്യശാസ്ത്രം. സന്തർ, അഹങ്കാരവും ആസ്വാദനവും ഇല്ലാതെ, സമാധാനത്തോടെ, എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ കാണുന്നവരും, ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അശാന്തരായില്ലാത്തവരും, ലോഭമില്ലാത്തവരും, എന്നിൽ ലയിച്ചവരും, ഇങ്ങനെയുള്ളവരാണ്. അവരിൽ, ഭാഗ്യവാനേ, എന്റെ കഥകൾ എപ്പോഴും ഉത്ഭവിക്കുന്നു; അവയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് പാപം നീക്കി, ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ആ കഥകൾ ശ്രവിക്കുന്നവരും, പാടുന്നവരും, ആദരത്തോടെ അംഗീകരിക്കുന്നവരും, എന്നോട് ഭക്തിയും വിശ്വാസവും ഉള്ളവരും, എന്നോടുള്ള ഭക്തി പ്രാപിക്കുന്നു. ഭക്തി പ്രാപിച്ച സാന്തിന്, അനന്തമായ ബ്രഹ്മാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നപ്പോൾ, മറ്റെന്താണ് നേടേണ്ടത്? പൊള്ളുന്ന അഗ്നിയോട് ചേർന്നാൽ, ശീതവും ഭയവും അന്ധകാരവും നീങ്ങുന്നതുപോലെ, സാന്തരോടു ചേർന്നാൽ അതുപോലെ. ഭയാനകമായ സാംസാരിക സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി ഉയരുന്നവർക്കു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളായ ശാന്തർ, ശാന്തരായ, ശക്തമായ ഒരു കപ്പൽ പോലെയാണ്. ഭൂതങ്ങൾക്കു ഭക്ഷ്യമാണ് ജീവൻ; ദുരിതത്തിൽ ഞാൻ ആശ്രയമാണ്; മരണത്തിന് ശേഷം ധർമ്മം ആണ് ആസ്തി; ഈ ലോകത്തിൽ ഭയക്കുന്നവർക്കു സാന്തർ ആണ് ആശ്രയം. സാന്തർ, പുറത്തു ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, ദർശനം നൽകുന്നു; ദേവന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, സാന്തർ, ഞാൻ തന്നെയും—all are saints. വൈതസേനൻ, ഉർവശിയെ പ്രാപിച്ചിട്ടും, ലോകഭോഗങ്ങളിൽ അശ്രദ്ധയോടെ, അനാസക്തനായ്, സ്വത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി, ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. മൃദുത്വം, കഠിനത്വം, തണുപ്പ്, ചൂട്—ഇവയാണ് സ്പർശത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ; ഇവ വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം. ചലനം, കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ, സമ്പാദനം, വസ്തുക്കളിലും ശബ്ദങ്ങളിലും നേതൃഭാവം, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും സാരം—ഇവയാണ് വായുവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. വായുവിന്റെ സ്പർശസൂക്ഷ്മത്വത്തിൽ നിന്ന്, ദൈവിക പ്രഭാവത്തിൽ, രൂപം ഉദിച്ചു; അതിനുശേഷം, പ്രകാശം ഉത്ഭവിച്ചു; കണ്ണ് രൂപം കാണാനുള്ള ഉപകരണമായി. ശുദ്ധരൂപത്തിൽ, വസ്തുത്വം, ഗുണത്വം, വ്യക്തിത്വം—ഇവയാണ് അഗ്നിക്കുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ. പ്രകാശം, പാചനം, ചൂടാക്കൽ, കത്തിക്കൽ, ശീതം നീക്കൽ, ഉണക്കൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ഉത്പാദനം—ഇവയാണ് അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. ശുദ്ധരൂപം, അഗ്നിയിൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട് ദൈവിക പ്രേരണയിൽ, ശുദ്ധരുചി ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ജലം, അതിൽ നിന്ന് നാവു, രുചി അറിയാനുള്ള ഉപകരണം. കഷായം, മധുരം, കഠുവു, ഉരുവു, അമ്ലം—ഇങ്ങനെ, ഭൗതിക ഘടകങ്ങൾ മാറിയതുകൊണ്ട്, ഒരു രുചി വിവിധത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. തേർത്ത്, ദൃഢീകരിക്കൽ, സംതൃപ്തി, ജീവൻ നിലനിർത്തൽ, പോഷണം, ആനന്ദം, ചൂട് കെടുത്തൽ, സമൃദ്ധി—ഇവയാണ് ജലത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. ശുദ്ധരുചി, ജലത്തിൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട് ദൈവിക പ്രേരണയിൽ, ശുദ്ധഗന്ധം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി, അതിൽ നിന്ന് മൂക്ക്, ഗന്ധം അറിയാനുള്ള ഉപകരണം. ഭൗതിക ഘടകങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായി ചേർന്നതുകൊണ്ട്, ഒരു ഗന്ധം മണ്ണ്, പുക, സുഗന്ധം, മൃദു, ശക്തി, അമ്ലം തുടങ്ങിയവയായി വ്യത്യസ്തമാകുന്നു. ഭൂമി രൂപം സ്വീകരിക്കാൻ അടിസ്ഥാനമാണ്; ബ്രഹ്മന്റെ ആസ്ഥാനം, ആവലാതി, സത്യഭേദം, എല്ലാ ഗുണങ്ങൾക്കും ഉദയം—ഇവയാണ് ഭൂമിയുടെ ഗുണങ്ങൾ. വ്യോമത്തിന്റെ പ്രത്യേക ഗുണം കേൾവിന്, വായുവിന്റെ പ്രത്യേക ഗുണം സ്പർശത്തിന്, അഗ്നിയുടെ ഗുണം ദർശനത്തിന്, ജലത്തിന്റെ ഗുണം രുചിക്ക്, ഭൂമിയുടെ ഗുണം ഗന്ധത്തിന്. ഒരു ഗുണം ഒരു വസ്തുവിൽ കാണപ്പെടുന്നു, മറ്റൊന്നിൽ ഇല്ല; അതിനാൽ, വ്യക്തിത്വം ഭൂമിയിൽ മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ ഏഴ്—മഹത്വത്തിൽ തുടങ്ങി—കാലം, പ്രവർത്തനം, ഗുണങ്ങൾ ചേർത്ത്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദി രൂപത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവയിൽ നിന്ന്, അങ്ങനെ ചേർത്ത്, ജഡമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന്, കോസ്മിക് പേഴ്സൺ, വിരാട്, ഉയർന്നു. ഈ പ്രത്യേക ബ്രഹ്മാണ്ഡം, പത്ത് ഘടകങ്ങളാൽ (ജലം മുതലായവ) പരിക്രമിച്ച്, പുറത്ത് പ്രാധാനിക വസ്തുവാൽ പൊതിഞ്ഞ്, ഈ ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്ന ഹരിയുടെ രൂപമാണ്. സ്വർണ്ണക്കവചത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു, വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന്, മഹാദേവൻ അതിൽ പ്രവേശിച്ചു, പലവിധം ആകാശം പിളർത്തി. ആദ്യം, മുഖം തുറന്നു, വാക്ക് ഉദിച്ചു; വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി, പിന്നെ മൂക്കുകൾ, ശ്വാസം, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധം. ഗന്ധത്തിൽ നിന്ന് വായു, പിന്നെ കണ്ണുകൾ, ദർശനം, അതിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ; പിന്നെ ചെവികൾ, കേൾവ്, അതിൽ നിന്ന് ദിശകൾ. വിരാട് ചർമ്മം പിളർത്തി; അതിൽ നിന്ന് മുടി, രോമം, പിന്നെ ഔഷധികൾ; അതിനുശേഷം, ജനനേന്ദ്രിയം. ശുക്ലത്തിൽ നിന്ന് ജലം; മലദ്വാരം രൂപപ്പെട്ടു. മലദ്വാരത്തിൽ നിന്ന് അപാനവായു, അതിൽ നിന്ന് മരണഭയം. കൈകൾ രൂപപ്പെട്ടു, ശക്തി ഉദിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ. കാലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു, ചലനം, അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു. ശിരകൾ തുറന്നു, രക്തം നിറച്ചു; നദികൾ ഉദിച്ചു, വയറു തുറന്നു. വിശപ്പും ദാഹവും ഉദിച്ചു; സമുദ്രം അവയുടെ ആശ്രയമായി. ഹൃദയം പിളർന്ന്, മനസ്സ് ഉദിച്ചു. മനസ്സിൽ നിന്ന് ചന്ദ്രൻ; ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് വാക്കിന്റെ അധിപൻ; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ; ചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തർസാക്ഷി. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ അതിമഹത്വം, കൃഷ്ണന്റെ അതിമഹത്വം, സാന്തരുടെ മഹത്വം, ഭൂതങ്ങളുടെ രൂപം—all are revealed in this divine narrative.