ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗോകുലത്തിലെ ഗോപന്മാരുടെയും ഈ കുട്ടിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്കൊക്കെയും സമൃദ്ധി ലഭിക്കും; അവനെ 통해 നിങ്ങൾക്കു എളുപ്പത്തിൽ എല്ലാ അപകടങ്ങളും ജയിക്കാം. വ്രജപതി, പുരാതനകാലത്തു രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ധാർമികർ കള്ളന്മാരാൽ പീഡിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈ കുട്ടി അവരെ സംരക്ഷിച്ചു; എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുകൊണ്ട് കള്ളന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചു. ഈ ഭാഗ്യവാന്മാരിൽ ആരെങ്കിലും ഈ ബാലനോടു സ്നേഹം വളർത്തിയാൽ, അവരെ ദുർഭാഗ്യം കീഴടക്കില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഉള്ളവരെ അസുരന്മാർ കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ. അതിനാൽ, ഈ നന്ദപുത്രൻ ഗുണത്തിലും ഭാഗ്യത്തിലും കീർത്തിയിലും പ്രഭയിലും നാരായണനോടു തുല്യനാണ്; അതിനാൽ അവനിൽ നിന്നുള്ള അത്ഭുതങ്ങൾ അദ്ഭുതമായി തോന്നേണ്ടതില്ല. ഗർഗ്ഗാചാര്യർ ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ചശേഷം തന്റെ വീടിലേക്ക് മടങ്ങി; ഞാൻ കൃഷ്ണനെ, എളുപ്പത്തിൽ സകല കൃത്യങ്ങളും ചെയ്യുന്നവനായി, നാരായണന്റെ അംശമായി കരുതുന്നു. നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗ്ഗന്റെ ഗാനം കേട്ടു, വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ അളവറ്റ തേജസ് കണ്ടും കേട്ടും, അത്ഭുതം കൂടാതെ സന്തോഷത്തോടെ നന്ദയെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ യാഗം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ കോപിതനായി മഴയും കാറ്റും ഓലയും പെയ്യിച്ചപ്പോൾ, ഗോപന്മാരും പശുക്കളും വിഷമിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ മുഖത്ത് കരുണയോടുള്ള പുഞ്ചിരി കണ്ടു, അവൻ ഒരു കൈയിൽ ഒരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ ഗിരി എളുപ്പത്തിൽ പൊക്കി, ഗോകുലത്തെ സംരക്ഷിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പശുക്കളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയില്ല. ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഒന്നാം ഭാഗത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമവൈരാഗ്യശാസ്ത്രമായ മഹാപുരാണം. മഹർഷിമാർ, അഹംഭാവവും ആസക്തിയും ഇല്ലാതെ, സമതയോടെ, സമാധാനത്തോടെ, ദ്വന്ദങ്ങളിൽ അക്ഷുബ്ധരായി, ലോഭമില്ലാതെ, എന്നെന്നേക്കും എന്നിലേയ്ക്ക് ലയിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. അവരിൽ, ഭാഗ്യവാനായവരേ, എന്റെ കഥകൾ എപ്പോഴും ഉദയം ചെയ്യുന്നു; അവയെ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ആ കഥകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും അംഗീകരിക്കുന്നവരും, എന്നോടു ഭക്തിയും വിശ്വാസവും പുലർത്തുന്നവരും, എനിക്ക് ഭക്തി പ്രാപ്തി നേടുന്നു. ഭക്തിയെ പ്രാപിച്ച മഹർഷിക്ക് ഇനി നേടാനുള്ളത് എന്താണ്? ഞാൻ അനന്തനും ബ്രഹ്മസ്വരൂപനുമായ ആനന്ദസ്വരൂപനിൽ അവൻ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരു blazing fire-നു സമീപിച്ചാൽ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുണ്ടത് അകറ്റപ്പെടുന്നതുപോലെ, മഹർഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യവും അതുപോലെയാണ്. ജന്മമരണസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി ഉയർന്ന് വരുന്നവർക്കു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ആയ മഹർഷിമാർ ഒരു ദൃഢമായ കപ്പലുപോലെയാണ്. ഭക്ഷണം ജീവികളുടെ ജീവനും, ഞാൻ ദുരിതാശയികളുടെ ആശ്രയവും, ധർമ്മം മരണാനന്തരത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ സമ്പത്തും, മഹർഷിമാർ ഭയപ്പെടുന്നവർക്കു ലോകത്തിൽ ആശ്രയവുമാണ്. മഹർഷിമാർ പുറത്ത് ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനുപോലെ ദൃഷ്ടി നൽകുന്നു; ദേവന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, മഹർഷിമാർ, ഞാനും—എല്ലാവരും മഹർഷിമാരാണ്. വൈതസേനൻ, ഉർവശിക്കു ശേഷം ലോകങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ആസക്തിയില്ലാതെ, ആത്മാനന്ദത്തിൽ തൃപ്തനായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. മൃദുത്വം, കഠിനത്വം, തണുപ്പ്, ചൂട്—ഇതെല്ലാം സ്പർശത്തിന്‍റെ ഗുണങ്ങളാണ്, വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം. ചലനം, സംയോജനം, സമാഹരണം, വസ്തുക്കളിലും ശബ്ദങ്ങളിലും നേതൃസ്ഥാനം, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും സാരത്വം—ഇവ വായുവിന്റെ സ്വഭാവങ്ങളാണ്. വായുവിന്റെ സ്പർശസൂക്ഷ്മതയിൽ നിന്ന്, ദൈവികശക്തിയാൽ രൂപം ഉദിച്ചു; അവിടെ നിന്ന് പ്രകാശം, കണ്ണ് രൂപം കാണാൻ ഉപകരണം ആയി. രൂപം എന്നതിന്റെ സത്യസ്വഭാവം, ഗുണം എന്ന നില, വ്യക്തിത്വം—ഇവയാണ് അഗ്നിക്കു (തേജസിന്) ശുദ്ധരൂപത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. പ്രകാശനം, പാകം, ചൂടാക്കൽ, ദഹനം, തണുപ്പ് അകറ്റൽ, ഉണക്കൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ഉണർത്തൽ—ഇതെല്ലാം അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരൂപം അഗ്നിയിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട് ദൈവികശക്തി പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധരുചി ഉദിച്ചു; അവിടെ നിന്ന് ജലം, രുചി അനുഭവിക്കാൻ നാവ്. കഷായം, മധുരം, കഠു, കസായം, പുളി—ഇങ്ങനെ വിവിധ ഘടകങ്ങളുടെ സംയോജനത്തിൽ നിന്ന് ഏകരുചി വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു. നനവാക്കൽ, ദൃഢമാക്കൽ, തൃപ്തി, ജീവനം നിലനിർത്തൽ, പോഷണം, ആനന്ദം നൽകൽ, ചൂട് ശമിപ്പിക്കൽ, സമൃദ്ധി—ഇത് ജലത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരുചി ജലത്തിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട് ദൈവികശക്തി പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധഗന്ധം ഉദിച്ചു; അവിടെ നിന്ന് ഭൂമി, ഗന്ധം അനുഭവിക്കാൻ മൂക്ക്. പഞ്ചഭൂതസംയോജനം വ്യത്യാസപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ഏകഗന്ധം പാര്ഥിവം, പുട്ഗന്ധം, സുഗന്ധം, മൃദുഗന്ധം, ദൃഢഗന്ധം, ആമ്ലത്വം എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു. രൂപനിർമ്മാണത്തിന് ഭൂമി അടിസ്ഥാനവും ബ്രഹ്മാവാസസ്ഥലവും, ആശ്രയവും, സത്യവ്യത്യാസവും, സകലഗുണങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവവും ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവങ്ങളാണ്. യാവത് ആകാശത്തിന്റെ പ്രത്യേക ഗുണം കേൾവിയുടെ വിഷയം ആണെങ്കിൽ അതു ശ്രവണമായി അറിയപ്പെടുന്നു; വായുവിന്റെ പ്രത്യേക ഗുണം സ്പർശം; അഗ്നിയുടെ പ്രത്യേക ഗുണം ദർശനം; ജലത്തിന്റെ പ്രത്യേക ഗുണം രുചി; ഭൂമിയുടെ പ്രത്യേക ഗുണം ഗന്ധം. ഒരു ഗുണം ഒരിടത്തുണ്ടെങ്കിലും മറ്റൊരിടത്ത് ഇല്ല; അതിനാൽ വ്യക്തിത്വവ്യത്യാസം ഭൂമിയിലാണ് ഏറ്റവും വ്യക്തം. മഹത്ത്വം മുതലായ ഏഴു ഘടകങ്ങൾ, കാലം, ക്രിയ, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ സംയുക്തമായി പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദിരൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അങ്ങനെ അവ തമ്മിൽ സംയുക്തമായി, ദൈവികശക്തിയാൽ തുളുമ്പി, ജഡമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് വിരാട് പുരുഷൻ ഉദിച്ചു. ഈ പ്രത്യേക ബ്രഹ്മാണ്ഡം, പത്ത് പടിപടിയായി വെള്ളം മുതലായ ആവരണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പുറത്തു പ്രകൃതിയാൽ മൂടപ്പെട്ട്, ലോകങ്ങളുടെ ആകൃതിയായി, ഭഗവാൻ ഹരിയുടെ രൂപമാണ്. പൊൻ നിറമുള്ള ആണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, ജലത്തിൽ കിടന്ന മഹാദേവൻ അതിൽ പ്രവേശിച്ച്, വിവിധരീതിയിൽ ആകാശം പിളർത്തി. ആദ്യം അവന്റെ വായ് തുറന്നു; അതിൽ നിന്ന് വാക്ക് ഉദിച്ചു; വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി; പിന്നെ മൂക്കുകുഴികൾ, അവയിൽ നിന്ന് ശ്വാസം, അതിൽ നിന്ന് ഘ്രാണം. ഘ്രാണത്തിൽ നിന്ന് വായു; കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ദർശനം; അതിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ; ചെവികളിൽ നിന്ന് ശ്രവണശക്തി; അതിൽ നിന്ന് ദിശകൾ. വിരാട് ചർമ്മം പിളർത്തി; അതിൽ നിന്ന് രോമം, ലോമം തുടങ്ങിയവ; പിന്നെ ഔഷധികൾ; അതിനുശേഷം ജനനേന്ദ്രിയം. ശുക്ലത്തിൽ നിന്ന് ജലം; മലദ്വാരത്തിൽ നിന്ന് അപ്പാനവായു; അപ്പാനയിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മരണം. കൈകൾ രൂപപ്പെട്ടു തുറന്നു; അവയിൽ നിന്ന് ശക്തി, അതിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രൻ; കാലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു തുറന്നു; അവയിൽ നിന്ന് ചലനം, അതിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു. ഇങ്ങനെ ഈ വിശിഷ്ടമായ സൃഷ്ടിക്രമം ഭഗവാൻ തന്റെ മഹിമയിൽ സൃഷ്ടിച്ചു.