ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീ നന്ദൻ ഗോകുലത്തിലെ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഈ ബാലന്റെ കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ഉള്ള സംശയങ്ങൾ നീങ്ങട്ടെ. ഗർഗാചാര്യൻ, യദു വംശത്തിലെ മഹാത്മാവായ സന്യാസി, ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ ബാലൻ മുൻകാലങ്ങളിൽ മൂന്ന് നിറങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്: വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ. ഇപ്പോൾ അവൻ കറുത്ത വർണ്ണത്തിൽ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. മുമ്പ്, ഈ മഹത്വശാലിയായ ബാലൻ വസുദേവന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അവൻ എന്റെ പുത്രനാണ്. ജ്ഞാനികൾ അദ്ദേഹത്തെ ‘വാസുദേവ’ എന്ന പേരിൽ വിളിക്കുന്നു. നിന്റെ പുത്രന് അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്, അവന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കും കർമ്മങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച്. ഞാൻ അവയെ അറിയുന്നു, എന്നാൽ ലോകം അറിയുന്നില്ല. ഈ ഗോകുലത്തിലെ ഗോപന്മാരുടെ സന്തോഷം, അവൻ നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും സമൃദ്ധിയിലേക്കും സുരക്ഷയിലേക്കും നയിക്കും; അവന്റെ ശക്തിയാൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ ഭീഷണികളും എളുപ്പത്തിൽ തരണം ചെയ്യാൻ കഴിയും. മുൻകാലങ്ങളിൽ, വ്രജയുടെ നായകനേ, ധാർമ്മികർ രാജാവില്ലാത്ത ഭൂമിയിൽ കള്ളന്മാരാൽ പീഡിതരായിരുന്നപ്പോൾ, ഈ കുട്ടി അവരെ സംരക്ഷിച്ചു; അവർ കൂട്ടായ്മയായി കള്ളന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചു. ആരായിരിക്കും ഈ ഭാഗ്യവാന്മാർ? ഈ ബാലനോടു സ്നേഹം പുലർത്തുന്നവർ, ദുഃഖങ്ങൾക്കു കീഴടങ്ങില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഉള്ളവരെ ദാനവന്മാർ കീഴടക്കാത്തത് പോലെ. അതിനാൽ, നന്ദന്റെ ഈ പുത്രൻ നാരായണനോടു തുല്യനായാണ്—ഗുണത്തിലും, ഭാഗ്യത്തിലും, പ്രശസ്തിയിലും, പ്രതാപത്തിലും. അതിനാൽ, അവന്റെ അതിശയകരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല. ഗർഗാചാര്യൻ എന്നെ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ചു, പിന്നീട് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനാൽ, ഞാൻ കൃഷ്ണനെ effortless deeds ചെയ്യുന്നതിലും, നാരായണന്റെ ഒരു ഭാഗം എന്നാണ് കരുതുന്നത്. നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗാചാര്യന്റെ ഉപദേശവും കേട്ടു, വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ അതിരറ്റ പ്രഭാവം കണ്ടും, കേട്ടും, സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ലാതെ. ഇന്ദ്രൻ, യാഗം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ കോപംകൊണ്ടു, മഴയും, കട്ടിപ്പൊട്ടിയും, കാറ്റും അയച്ചു; ഗോപന്മാരും പശുക്കളും വിഷമത്തിലായി. കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ ഏക ആശ്രയം, കരുണയോടെ ചിരിച്ച്, ഒരു കൈ കൊണ്ട് മല കയറി, കുട്ടി കളിപ്പാട്ടം ഉയർത്തുന്നതുപോലെ, മല ഉയർത്തി, ഗോപകുലത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ചെങ്കിലും, പശുക്കളിൽ സന്തോഷം കാണിച്ചില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമ സന്ന്യാസികളുടെ മഹാപുരാണം. സന്ന്യാസികൾ, എനിക്കു അകറ്റപ്പെട്ടവർ, സമാധാനത്തോടെ, സമത്വം കാണുന്നവർ, സ്വാർത്ഥതയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാതെ, ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അലക്ഷ്യമായവർ, ലോഭം ഇല്ലാത്തവർ. അവരിൽ, ഭാഗ്യവാനേ, എന്റെ കഥകൾ സദാ ഉയരുന്നു; അവയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ പാപം നീക്കപ്പെടുന്നു. എന്റെ കഥകൾ ശ്രവിക്കുന്നവരും, ഗായിക്കുന്നവരും, അംഗീകരിക്കുന്നവരും, ഭക്തിയോടെ, വിശ്വാസത്തോടും, എനിക്ക് ഭക്തി നേടുന്നു. ഭക്തി നേടിയ സന്ന്യാസിക്ക് മറ്റെന്തു നേടാൻ ബാക്കിയുണ്ട്? അവൻ അനന്തനായ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ, ആനന്ദസ്വരൂപനായ എനിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിക്കു സമീപം പോകുന്നവൻ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുണ്ടത എന്നിവ നീക്കുന്നതുപോലെ, സന്ന്യാസികളോടു സാന്നിധ്യം പുലർത്തുന്നവരും അങ്ങനെ. ഭവസാഗരത്തിൽ കയറി മുളക്കുന്നവർക്കു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, സമാധാനികൾ, വലിച്ചുമാറാത്ത ബോട്ടാണ്. ഭൂതങ്ങളുടെ ജീവൻ അന്നമാണ്; distressed-മാർക്ക് ഞാൻ ആശ്രയമാണ്; മരണാനന്തരം ധർമ്മം ആണ് സമ്പത്ത്; ഭയമുള്ളവർക്ക് സന്ന്യാസികൾ ആണ് ആശ്രയം. സന്ന്യാസികൾ, പുറത്ത് ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെ ദൃശ്യവും നൽകുന്നു; ദേവതകൾ, ബന്ധുക്കൾ, സന്ന്യാസികൾ, ഞാനും—all saints. വൈതസേനൻ, ഉർവശിയെക്കൊണ്ട് ലോകങ്ങളോട് അകറ്റപ്പെട്ട്, അാസക്തി ഇല്ലാതെ, ഭൂമിയിൽ സ്വയം ആനന്ദം കൊണ്ടു സഞ്ചരിച്ചു. മൃദുത്വവും കഠിനതയും, തണുപ്പും ചൂടും—ഇവ ടച്ച് എന്ന സൂക്ഷ്മത്വഗുണത്തിന്റെ, വായുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ. ചലനം, കൂട്ടായ്മ, ലഭ്യമായത്, വസ്തുക്കളുടെ നേതൃപദം, ശബ്ദങ്ങളിൽ, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സാരം—വായുവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. വായുവിന്റെ ടച്ച് എന്ന സൂക്ഷ്മഗുണത്തിൽ നിന്ന്, ദൈവിക സ്വാധീനത്തിൽ, രൂപം ഉണ്ടായി; അതിൽ നിന്ന് പ്രകാശം, കണ്ണ് രൂപം കാണാനുള്ള ഉപാധിയായി. രൂപത്തിന്റെ സുതാര്യത, ഗുണത്തിന്റെ സുതാര്യത, individuality—ഇവ അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. പ്രകാശം, പാചകം, ചൂടാക്കൽ, കത്തിക്കൽ, തണുപ്പ് നീക്കൽ—അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ; ഉണക്കൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ഉണർത്തൽ. ശുദ്ധരൂപത്തിൽ നിന്ന്, അഗ്നി മാറ്റം വരുത്തി, ദൈവിക പ്രേരണയിൽ, ശുദ്ധരുചി ഉത്ഭവിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് വെള്ളം, നാവിന് രുചി അറിയാനുള്ള ഉപാധി. കഷായം, മധുരം, കയ്പ്പ്, കാട്ടു, പുളി—പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ കൊണ്ടു, ഏക രുചി വിവിധത്വം നേടുന്നു. തണുപ്പിക്കൽ, കഠിനത്വം, സംതൃപ്തി, ജീവസംരക്ഷണം, പോഷണം, ആനന്ദം, ചൂട് ശമിപ്പിക്കൽ, സമൃദ്ധി—വെള്ളത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. ശുദ്ധരുചിയിൽ നിന്ന്, വെള്ളം മാറ്റം വരുത്തി, ദൈവിക പ്രേരണയിൽ, ശുദ്ധഗന്ധം ഉത്ഭവിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി, മൂക്കിന് ഗന്ധം അറിയാനുള്ള ഉപാധി. പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ കൊണ്ടു, ഏക ഗന്ധം: earthy, putrid, fragrant, mild, strong, sour, etc. ഭൂമി: രൂപം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സ്ഥലം, ബ്രഹ്മന്റെ വാസസ്ഥലം, ആധാരം, സത്വഭേദം, എല്ലാ ഗുണങ്ങൾ beings-ൽ ഉത്ഭവം—ഇവ ഭൂമിയുടെ ഗുണങ്ങൾ. സ്പേസ് എന്ന പ്രത്യേക ഗുണം object ആകുന്ന Hearing; വായുവിന്റെ ഗുണം object ആകുന്ന Touch; അഗ്നിയുടെ object ആകുന്ന Sight; വെള്ളത്തിന്റെ object Taste; ഭൂമിയുടെ object Smell. ഒരു property ഒന്നിൽ കാണപ്പെടുന്നു, മറ്റൊന്നിൽ ഇല്ല; അതിന്റെ കൂട്ടായ്മ കൊണ്ടാണ് entities-ന്റെ വ്യത്യാസം, ഭൂമിയിൽ മാത്രം. മഹത്വത്വത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ഏഴ്, കാലം, പ്രവർത്തനം, ഗുണങ്ങൾ ചേർത്ത്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദി രൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഇവ ചേർത്ത്, inert cosmic egg ഉത്ഭവിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് Cosmic Person, Virāṭ ഉത്ഭവിച്ചു. ഈ cosmic egg, പത്ത് successively coverings—വെള്ളം മുതലായവ—പുറത്തുള്ള പ്രാധാനിക വസ്തുവിൽ പൊതിഞ്ഞു, ഈ ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതാണ് ഭാഗ്യശാലിയായ ഹരിയുടെ രൂപം. പൊന്നിൻ cosmic shell-ൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന്, മഹാദേവൻ അതിൽ പ്രവേശിച്ച്, പലവിധത്തിൽ ആകാശം തുറന്നു. ആദ്യം, അവന്റെ വായ് തുറന്നു, അതിൽ നിന്ന് വാക്ക് ഉത്ഭവിച്ചു; വാക്കിൽ നിന്ന് അഗ്നി, പിന്നെ നാസികകൾ, അവയിൽ നിന്ന് ശ്വാസം, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധം. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ ഈ അദ്ധ്യായം, ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, ഭക്തിയുടെ മഹത്വം, സന്ന്യാസികളുടെ ഗുണങ്ങൾ, പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം എന്നിവയെ വിശദമായി വിവരിക്കുന്നു.