കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യത്തിലെ അത്ഭുതകരമായ സംഭവങ്ങൾ വ്രജവാസികൾ തമ്മിൽ ചർച്ചയാകുമ്പോൾ, അവൻ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ സംഭവിച്ച അത്ഭുതങ്ങൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ഒരിക്കൽ, കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ കാൽ തട്ടിയപ്പോൾ, അതിന്റെ സ്പർശത്തിൽ തന്നെ പന്തലിൽ വെച്ചിരുന്ന വണ്ടിയുടെ ചക്രം തകർന്നു വീണു. പിന്നീടൊരു വർഷം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ, തൃണാവർത്തനാമക അസുരൻ കൃഷ്ണനെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ ആ മഹാകഷ്ടം പോലും കൃഷ്ണൻ അതിജീവിച്ചു. മറ്റൊരു ദിവസം, അമ്മ യശോദ മക്കനെ വെണ്ണമോഷ്ടിച്ചതിനാൽ ഉരലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഉരലുമായി നടന്ന് രണ്ട് അർജുന വൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ കടന്നുപോയി. അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ ആ വൃക്ഷങ്ങൾ വീഴ്ത്തിയതും അത്ഭുതമായി. കാട്ടിൽ കാളകളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മറ്റു ബാലന്മാരുമായി ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന കൃഷ്ണൻ, ബകാസുരൻ എന്ന അസുരന്റെ വായ് തന്റെ കൈകളാൽ കീറി കീറിക്കളഞ്ഞു. ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, അതവൻ വിജയിച്ചില്ല. അസുരൻ ഒരു കാളകുഞ്ഞായായി മാറി കാളകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കയറി കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊല്ലുകയും, കളിയോടെ കപിത്തം പഴങ്ങൾ ചാടിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടു, കൃഷ്ണൻ കഴുതയാകൃതിയിലുള്ള അസുരനെയും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താലവനം സുരക്ഷിതമാക്കുകയും, പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രലമ്പനാമക ഭയാനക അസുരനെ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ വധിച്ചു. കാട്ടുതീയിൽ കുടുങ്ങിയ കാളകളും കാവുണരുമായും അവൻ രക്ഷിച്ചു. വലിയ പാമ്പിന്റെ അഹങ്കാരം ചുരുട്ടി, കൃഷ്ണൻ അതിനെ കായൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, യമുനാനദിയുടെ വെള്ളം വിഷരഹിതമാക്കി. വ്രജവാസികൾക്ക് കൃഷ്ണനോടുള്ള സ്നേഹം അത്രയധികം ആഴമുള്ളതായിരുന്നു, അത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു. നന്ദനേ, ഈ സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹം എങ്ങനെയാണ് നമുക്ക് നിന്റെ മകനോടു ജനിച്ചതെന്ന് അവർ ആലോചിച്ചു. അതുപോലെ, ഏഴു ദിവസമായുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ ഒരു വലിയ പർവതം ഉയർത്താൻ കഴിയും? അതിനാൽ, വ്രജയുടെ നേതാവേ, നമുക്കു നിന്റെ മകനെപ്പറ്റി സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. അപ്പോൾ ശ്രീനന്ദൻ പറഞ്ഞു: “കാവുണരേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ; ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ അകറ്റുക. ഗർഗമുനി എന്ന യദു വംശജൻ ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിവിധ യുഗങ്ങളിൽ ഈ മഹാത്മാവ് വെളുപ്പ്, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ എന്നീ നിറങ്ങളിൽ ജനിച്ചു; ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണനായി കറുത്ത നിറത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. മുമ്പ് വസുദേവന്റെ മകനായി ജനിച്ച ഈ മഹാത്മാവ് ഇപ്പോൾ നിന്റെ മകനാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവ എന്ന പേരിലാണ് വിളിക്കുന്നത്. നിന്റെ മകനിന് അവന്റെ ഗുണങ്ങളോടും പ്രവർത്തികളോടും അനുസരിച്ച് അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്. ഞാൻ അവയെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നു, എന്നാൽ മറ്റു ആളുകൾ അറിയുന്നില്ല. കാവുണരുടെയും ഗോകുലത്തിന്റെയും ആനന്ദകാരനായ ഈ കൃഷ്ണൻ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും ഐശ്വര്യം നൽകും; അവന്റെ കൃപയാൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ ദുരിതങ്ങളും എളുപ്പത്തിൽ അതിജയിക്കാം. പുരാതനകാലത്ത്, രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ദുഷ്ടന്മാരാൽ പീഡിതരായ ധാർമികരെ ഈ മകനാണ് സംരക്ഷിച്ചത്; അവൻ അവരെ ഒന്നിച്ചു ചേർത്ത് കള്ളന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചു. ഈ കൃഷ്ണനോടു സ്നേഹം വളർത്തുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾക്ക് ദുരിതം കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഉള്ളവരെ അസുരന്മാർ കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ. അതിനാൽ, നന്ദന്റെ ഈ മകൻ നാരായണനോട് ഗുണത്തിലും ഭാഗ്യത്തിലും കീര്ത്തിയിലും പ്രഭാവത്തിലും തുല്യനാണ്; അതിനാൽ അവന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല. ഗർഗമുനി എന്നെ നേരിട്ട് ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ച ശേഷം തന്റെ വീടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനാൽ, കൃഷ്ണൻ, എളുപ്പത്തിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ, നാരായണന്റെ അംശമായാണു ഞാൻ കരുതുന്നത്.” നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗമുനിയുടെ സന്ദേശവും കേട്ട വ്രജവാസികൾ, കൃഷ്ണന്റെ അതിരറ്റ വൈഭവങ്ങൾ കണ്ടും കേട്ടും, സന്തോഷത്തോടെ നന്ദയെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അത്ഭുതം അവരിൽ നിന്നു മാറി. അതിനിടയിൽ, ഇന്ദ്രൻ, യാഗം തടസപ്പെടുന്നതിൽ ക്രുദ്ധനായി, മഴയും മഞ്ഞും കാറ്റും അയച്ചു; കാവുണരും കാളകളും ദുഃഖിതരായി. അവർക്കു ആശ്രയമായിരുന്ന കൃഷ്ണൻ കരുണയോടെ പുഞ്ചിരിയുമായി, ഒരു കൈകൊണ്ട് ഒരു പർവതം കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നതുപോലെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു; അങ്ങനെ കാവുണർ സമൂഹത്തെ അവൻ രക്ഷിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ചെങ്കിലും കാളകളോടു പ്രസന്നനായില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; മഹാപുരാണമായ ഈ ഗ്രന്ഥം പരമത്യാഗികളുടെ ശാസ്ത്രമാണ്. അതിൽ, സന്മാർഗ്ഗികളായ സന്മഹാത്മാക്കൾ, അകമാലിന്യങ്ങളില്ലാതെ, സമദർശികളായി, സമാധാനത്തോടെ, സ്വാർത്ഥതയില്ലാതെ, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അകപ്പെടാതെ, ലോഭം ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു. അവരിൽ, ഭാഗ്യശാലിയായവരിൽ, എന്റെ കഥകൾ എപ്പോഴും ഉദയിക്കുന്നു; അതിനാൽ, അവയെ സ്നേഹത്തോടെ ശ്രവിക്കുന്നവരെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ആ കഥകൾ ശ്രവിക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും അംഗീകരിക്കുന്നവരും, ഭക്തിയോടും വിശ്വാസത്തോടും കൂടെ എനിക്ക് സമർപ്പിതരായവരും, എനിക്ക് ഭക്തി നേടുന്നു. ഭക്തി നേടിയ സന്യാസിക്ക് മറ്റെന്താണ് നേടാനുള്ളത്? അവൻ എന്റെ അതിരറ്റാനന്ദത്തിൽ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ സുഖത്തിൽ, ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. എങ്ങനെയെന്നാൽ, തീയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തുമ്പോൾ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുണ്ടിത്തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ, സന്മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം ചേരുമ്പോൾ അതുപോലെ തന്നെ. ഈ ഭയാനകമായ സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി ഉയിർക്കുന്നവർക്കു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളായ, ശാന്തരായ സന്മഹാത്മാക്കൾ ഒരു ശക്തമായ नौകപോലെയാണ്. ഭക്ഷണം ജീവികളുടെ ജീവൻ; ഞാൻ ദുരിതപ്പെട്ടവർക്കു ആശ്രയം; ധർമ്മം മരണാനന്തരത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് സമ്പത്താണ്; ഭയപ്പെടുന്നവർക്കു ഈ ലോകത്ത് സന്മഹാത്മാക്കളാണ് ആശ്രയം. സന്മഹാത്മാക്കൾ സൂര്യോദയത്തിൽ പ്രകാശം നൽകുന്നവരുപോലെ ദർശനം നൽകുന്നു; ദേവതകൾ, ബന്ധുക്കൾ, സന്മഹാത്മാക്കൾ, ഞാനും സന്മഹാത്മാക്കളാണ്. ഇങ്ങനെ, വൈതസേനനോടു, ഉർവശിയെപ്പോലുള്ള ലോകസുഖങ്ങളിൽ അകപെടാത്തവരും, അകമാലിന്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവരും, സ്വാത്മാനന്ദത്തിൽ തൃപ്തരായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. സ്പർശത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ — മൃദുത്വം, കഠിനത്വം, തണുപ്പ്, ചൂട് — ഇവ വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മഗുണങ്ങളാണ്. ചലനം, ഒന്നിലൊന്നിച്ചേരൽ, പ്രാപനം, വസ്തുക്കളിൽ പ്രധാനത്വം, ശബ്ദങ്ങളിൽ പ്രധാനത്വം, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും സാരത്വം — ഇവ വായുവിന്റെ പ്രവർത്തികളാണ്. വായുവിന്റെ ഈ സൂക്ഷ്മസ്പർശഗുണത്തിൽ നിന്ന്, ദൈവികശക്തിയാൽ, രൂപം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് പ്രകാശം ജനിച്ചു; കണ്ണ് രൂപം തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവയവമായി. ശുദ്ധരൂപത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ — വസ്തുത്വം, ഗുണത്വം, വ്യക്തിത്വം — ഇവയാണ്, അഗ്നിക്ക്. പ്രകാശം, പാചനം, ചൂടാക്കൽ, ദഹനം, തണുപ്പ് അകറ്റൽ, ഉണക്കൽ, വിശപ്പും ദാഹവും ഉണ്ടാക്കൽ — ഇവയാണ് അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരൂപം അഗ്നിയിൽ 의해 ദൈവികശക്തിയാൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ശുദ്ധരുചി ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് വെള്ളം, അതിൽ നിന്ന് രുചി തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവയവമായ നാവ്. കശായം, മധുരം, കയ്പ്പ്, കാട്ട്, പുളി — ഇങ്ങനെ, പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ പരിവർത്തനങ്ങളാൽ ഏകരുചി വ്യത്യസ്തങ്ങളായി മാറുന്നു. നനയ്ക്കൽ, ദൃഢീകരണം, തൃപ്തി, ജീവസംരക്ഷണം, പോഷണം, ആനന്ദം, ചൂട് അകറ്റൽ, സമൃദ്ധി — ഇവയാണ് വെള്ളത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ. ശുദ്ധരുചി വെള്ളത്തിൽ 의해 ദൈവികശക്തിയാൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ശുദ്ധഗന്ധം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധം തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവയവമായ മൂക്ക്. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യത്തിലെ അത്ഭുതങ്ങൾ മുതൽ ഭൗതിക സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ വരെയുള്ള മഹത്തായ കഥകൾ ഭക്തർക്ക് പാപമുക്തിയും, ഭഗവദാനുഭൂതിയും, ആത്മാനന്ദവും നൽകുന്നു.