ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കഴിഞ്ഞ ചില സമയങ്ങളിൽ, ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യ ദുഃഖത്തിൽ ആഴമായപ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം ദുഃഖിച്ചു; അവൾ സന്തോഷിച്ചപ്പോൾ, അവനു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ഭാര്യയുടെ ഗുണങ്ങളാൽ വഞ്ചിതനായി, അവൻ അതു മനസ്സിലാക്കാതെയും, പലപ്പോഴും ഇച്ഛയില്ലാതെയും, അവളെ അനുകരിച്ച് കളിപ്പാട്ടം പോലെ അവളോടൊപ്പം നടക്കുന്നു; അവന്റെ ബലഹീനത കൊണ്ടാണ് ഇത്. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അതിശയകരമായ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടു, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാതെ, വ്രജത്തിലെ ഗോപുരന്മാർ അത്ഭുതത്തോടെ നന്ദനോടു സമീപിച്ചു. അവർ ഗർഗമുനിയുടെ വചനങ്ങൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു: “ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്. സാധാരണയായി ഗ്രാമവാസികളുടെ സന്താനങ്ങളെ നിരസിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. എങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് ഈ ബാലൻ ഇവിടെയുണ്ടായത്? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ എങ്ങനെ ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാനായ ഒരു പർവതം എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി പിടിച്ചു? ആനയുടെ രാജാവ് ഒരു താമരയെ എളുപ്പത്തിൽ എടുക്കുന്നതുപോലെ! ബാല്യത്തിലെ നിർമലമായ കാഴ്ചകളോടെ, അവൻ ശക്തമായ പൂതനയുടെ മുലയിലുണ്ടായിരുന്ന പാൽ കുടിച്ചു, അവളുടെ ജീവൻ തന്നെ കുടിച്ചുകളഞ്ഞു—കാലം ജീവികളെ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുമോ അതുപോലെ. ഒരു ദിവസം, കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ ചക്രവാഹനത്തെ തട്ടി; അവൻ കരഞ്ഞ് അതിനെ അടിച്ചപ്പോൾ ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു. ഒരു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, തൃണാവർത്തനാമക അസുരൻ അവനെ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; പക്ഷേ അവൻ അതും അതിജീവിച്ചു. മ Butter മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ അവനെ ഒരു ഉരലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ രണ്ടു അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു, തന്റെ കൈകളാൽ അവയെ വീഴ്ത്തി. കാട്ടിൽ, കാളക്കുട്ടികളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മറ്റ് ബാലന്മാരുമായി ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവൻ ബകാസുരന്റെ വായ് കീറി കീറി തകർത്തു, ബകാസുരൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും. ഒരു വേളയിൽ, ഒരു കാളകുട്ടിയായി വേഷംമാറിയ അസുരൻ കാളകളുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് കയറി അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊല്ലുകയും, കളിയോടെ കപിത്തഫലങ്ങൾ ഇടിക്കുകയും ചെയ്തു. കിക്കാസുരനും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താലവനം സുരക്ഷിതമാക്കുകയും, പഴങ്ങൾ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ ശക്തിയാൽ, അവൻ പ്രലമ്പാസുരനെ കൊല്ലുകയും, കാടിലെ തീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിമാനത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന മഹാസർപ്പരാജാവിനെ കീഴടക്കി, അവനെ തടാകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, യമുനാനദിയുടെ വെള്ളം വിഷരഹിതമാക്കി. വ്രജവാസികൾക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹം ഉപേക്ഷിക്കാനാവാത്തതാണ്; നന്ദാ, എങ്ങനെയാണ് നമുക്കിത്രയും സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹം നിന്റെ മകനോടു തോന്നുന്നത്? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലൻ എങ്ങനെ ഒരു വലിയ പർവതം ഉയർത്താൻ കഴിയും? അതിനാൽ, വ്രജയുടെ നേതാവേ, നിന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംശയമുണ്ട്. നന്ദൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക, ഗോപുരന്മാരേ; ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ മാറ്റി വെയ്ക്കുക. ഗർഗമുനി എന്ന യദുകുലശ്രേഷ്ഠൻ എന്നോട് പറഞ്ഞതുണ്ട്: വിവിധയുഗങ്ങളിൽ ഈ ബാലൻ വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ എന്നീ മൂന്നു വർണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇപ്പോൾ അവൻ കറുത്ത വർണ്ണത്തിലാണ്. മുൻകാലങ്ങളിൽ, ഈ മഹാനായവൻ വസുദേവന്റെ മകനായി ജനിച്ചു; ഇപ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് ഈ മകനാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ മകനിന് പല പേരുകളുമുണ്ട്, പല രൂപങ്ങളുമുണ്ട്; അവന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കും പ്രവർത്തികൾക്കും അനുസരിച്ചുള്ളതാണ് അവ. ഞാൻ അവയെല്ലാം അറിയുന്നു, എന്നാൽ ജനങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല. ഈ ഗോപുരന്മാരുടെയും ഗോകുലത്തിന്റെയും പ്രിയപ്പെട്ടവൻ നിങ്ങൾക്കു സമൃദ്ധി നൽകും; അവനിലൂടെ നിങ്ങൾ എല്ലാ ഭയങ്ങളും എളുപ്പത്തിൽ അതിജയിക്കും. പുരാതനകാലത്ത്, രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ദുഷ്ടന്മാർ ഉപദ്രവിച്ചിരുന്ന ധാർമ്മികരെ അവൻ സംരക്ഷിച്ചു; അവർ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് കള്ളന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചു. ഈ ബാലനോടു സ്നേഹം വളർത്തുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾക്ക് ദുർഭാഗ്യം അതിജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ളവരെ അസുരന്മാർ എങ്ങനെ ജയിക്കാനാവില്ലയോ അതുപോലെ. അതിനാൽ, നന്ദന്റെ ഈ മകൻ നാരായണനോടു തുല്യനാണ്—ഗുണത്തിലും, ഭാഗ്യത്തിലും, യശസ്സിലും, പ്രഭാവത്തിലും; അതിനാൽ, അവന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് ഗർഗമുനി എന്നോട് ഉപദേശിച്ചുവെന്നും, ഗർഗൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെന്നും, effortless deeds ചെയ്യുന്ന കൃഷ്ണനെ ഞാൻ നാരായണന്റെ അംശമായി കരുതുന്നു. നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗമുനിയുടെ ഉപദേശവും കേട്ട്, കൃഷ്ണന്റെ അതിരില്ലാത്ത മഹത്വം കണ്ടും കേട്ടും, വ്രജവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ നന്ദയെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അത്ഭുതം ഇല്ലാതായി. ഇന്ദ്രൻ, യാഗം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ കോപിച്ച്, മഴയും ആലിയും കാറ്റും അയച്ചു, ഗോപുരന്മാരും അവരുടെ പശുക്കളും ദുരിതത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കാരുണ്യപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു കൈകൊണ്ട് പർവതം വേരോടെ പൊക്കി, കുട്ടികൾ കളിപ്പാട്ടം എടുക്കുന്നതുപോലെ, ഗോപുരജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, പശുക്കൾക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നത്—ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ മഹാപുരാണം, പരമവൈരാഗ്യശാസ്ത്രം. വൈരാഗ്യവാന്മാരായ സന്ന്യാസികൾ, എനിക്കു ഏകാഗ്രതയോടെ ലീനരായി, സമദർശികളായി, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടില്ലാതെ, ലാഭലോഭം ഇല്ലാതെ, ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവരിൽ, ഭാഗ്യവാനായവരിൽ എന്റെ കഥകൾ എപ്പോഴും ഉണരുന്നു; അവയെ സ്നേഹത്തോടെ ശ്രവിക്കുന്നവരെ അവ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു, പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും അംഗീകരിക്കുന്നവരും, എന്റെ ഭക്തരായി വിശ്വാസത്തോടെ ഇരിക്കുന്നവരും, എനിക്ക് ഭക്തിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഭക്തിയെ പ്രാപിച്ച സന്ന്യാസിക്ക് മറ്റെന്താണ് നേടാനുള്ളത്? അവൻ അനന്തനായ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ, ആനന്ദസ്വരൂപനായ എന്നിൽ ലയിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരു blazing fire-ന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നവൻ തണുപ്പ്, ഭയം, അന്ധകാരം എന്നിവ നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, സന്ന്യാസികളോടു ചേർന്ന് ഇരിക്കുന്നവനും അങ്ങനെ തന്നെ. ഭയാനകമായ സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയും ഉയർന്നുമിരിക്കുന്നവർക്ക്, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, ശാന്തരായ സന്ന്യാസികൾ, ഒരു ശക്തമായ കപ്പലുപോലെയാണ്. അഹാരമാണ് ജീവികളുടെ ജീവൻ; ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുടെ ആശ്രയമാണ്; ധർമ്മമാണ് മരണത്തിന് ശേഷം ജനങ്ങൾക്ക് സമ്പത്തായി നിലനിൽക്കുന്നത്; ഭയപ്പെടുന്നവർക്ക് സന്മാർഗ്ഗികൾ ആണ് ആശ്രയം. സന്മാർഗ്ഗികൾ പുറത്ത് ഉദിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ ദർശനം നൽകുന്നു; ദേവതകൾ, ബന്ധുക്കൾ, സന്മാർഗ്ഗികൾ, ഞാനും—all are saints. ഈ വിധത്തിൽ, വൈതസേനൻ, ഉർവശിയെ കാണാതെയും, ലോകസമ്പത്തുകളിൽ അകപ്പെടാതെയും, ഈ ഭൂമിയിൽ ആത്മാനന്ദത്തിൽ ലീനനായി സഞ്ചരിച്ചു. മൃദുത്വവും കഠിനതയും, തണുപ്പും ചൂടും—ഇവയാണ് സ്പർശഗുണങ്ങൾ, വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മതത്വം. ചലനം, സമാഹരണം, സമ്പാദനം, വസ്തുക്കളിൽ നേതൃഭാവം, ശബ്ദങ്ങളിൽ പ്രധാന്യം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സാരത്വം—ഇവയാണ് വായുവിന്റെ സ്വഭാവങ്ങൾ. വായുവിന്റെ സ്പർശഗുണത്തിൽ നിന്ന്, ദൈവികശക്തിയാൽ രൂപം ജനിച്ചു; പിന്നെ പ്രകാശം ഉദിച്ചു, കണ്ണ് രൂപം കാണാനുള്ള ഉപാധിയായി.