ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്ധയും അവമീഷാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന നഗരവാതിലുകൾ ഇരുവരും മൗനവും പ്രാവീണ്യവും നിറഞ്ഞവരായിരുന്നു. അവയുടെ യജമാനൻ, ദർശനശക്തിയുള്ളവൻ, ആ വാതിലുകൾ കടന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു പ്രവർത്തനങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. അകത്തുള്ള അങ്കണങ്ങളിൽ, വിഷൂചിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, അവൻ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന മോഹഭ്രാന്തിയും ആനന്ദവും അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ മുഴുകി, ആഗ്രഹങ്ങൾകൊണ്ടു നയിക്കപ്പെടുന്ന അവൻ, അജ്ഞതയാൽ വഞ്ചിതനായി, തന്റെ പത്നിയുടെ ഇച്ഛകൾക്ക് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുന്നു. അവൾ പാനം ചെയ്യുമ്പോൾ അവനും മദ്യം കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ സുഖം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അവനും അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയുന്നു; അവൾ ചിരിയാൽ അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ അവനും നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവനും ഇരിക്കുന്നു. അവൾ ശ്രവിക്കുമ്പോൾ അവനും ശ്രവിക്കുന്നു; അവൾ കാണുമ്പോൾ അവനും കാണുന്നു; അവൾ ഘ്രാണിക്കുമ്പോൾ അവനും ഘ്രാണിക്കുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുന്നപ്പോൾ അവനും ദുഃഖത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും വഞ്ചനയിൽപ്പെടുന്ന അജ്ഞാനി, അതിന് എതിരാളിയാവാൻ ആഗ്രഹിച്ചാലും, അവളെ അനുകരിച്ച് ഒരു കളിപ്പാട്ടംപോലെ അവളുടെ ഇച്ഛകൾക്ക് അടിമയാവുന്നു. ഇതിലൊക്കെ ശേഷം, ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അതിശയകരമായ കൃത്യങ്ങൾ കണ്ടു, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഗോപുരങ്ങൾ ആസ്വരിച്ച്, ഗർഗ്ഗാചാര്യന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത്, ഗോപുരന്മാർ ആനന്ദനോടൊപ്പം നന്ദനോടു ചേർന്ന് പറഞ്ഞു: ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അതിഗംഭീരം തന്നെയാണ്; ഗ്രാമവാസികളിൽ ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ സാധാരണ അവഹേളിക്കപ്പെടാറാണ്, എന്നാൽ ഈ ബാലൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഏഴു ദിവസം മാത്രമായുള്ള ഈ കുഞ്ഞ്, എളുപ്പത്തിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് മഹാ പർവ്വതം ഉയർത്തിയത് എങ്ങനെയാണ്? ഗജരാജൻ ഒരു താമര എടുക്കുന്നതുപോലെ. ബാല്യത്തിലെ അതിമനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, കൃഷ്ണൻ, പൂതനയുടെ സ്തന്യവും അവളുടെ പ്രാണനെയും പാനം ചെയ്തു, കാലചക്രം ജീവരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. ഒരിക്കൽ, കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ കാൽ രഥത്തെ തട്ടി, ചക്രം താഴെ വീണു മറിഞ്ഞു; അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിനെ തട്ടുകയായിരുന്നു. ഒരുവർഷം പ്രായമായപ്പോൾ, തൃണാവർത്താസുരൻ കൃഷ്ണനെ ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവന്റെ കഴുത്ത് പിടിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ ആ മഹാവിപത്തിനെ അതിജയിച്ചു. മറ്റൊരു പ്രാവശ്യം, അമ്മ മക്കൻ വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ ഉരളിയിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ രണ്ടു അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു, തന്റെ കൈകളാൽ അവയെ വീഴ്ത്തി. കാടിൽ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കുട്ടികളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ബകാസുരൻ കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവന്റെ വായ് കീറി നശിപ്പിച്ചു. ഒരിക്കൽ, ഒരു കാളവേഷം ധരിച്ച് ഒരു അസുരൻ പശുക്കുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കയറി, കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊല്ലുകയും, കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ കപിത്തഫലങ്ങൾ താഴെയ്ക്ക് ഇടിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ, ദണ്ഡഭാസുരനും ശക്തരായ കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താലവനം ഫലപുഷ്പിതമാക്കി സുരക്ഷിതമാക്കി. തന്റെ ശക്തിയാൽ, പ്രലമ്പാസുരനെ സംഹരിച്ചു; കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപുരന്മാരെയും രക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഗർവം നിറഞ്ഞ മഹാനാഗരാജാവിനെ കീഴടക്കി, യമുനാനദിയിലെ വിഷം നീക്കി ജലത്തെ വിശുദ്ധമാക്കി. വ്രജവാസികൾക്കൊക്കെയും കൃഷ്ണനോടുള്ള സ്നേഹം വിട്ടുകിട്ടാനാവാത്തതാണ്; നന്ദാ, എങ്ങനെയാണ് നമുക്കിത്രയും സ്വാഭാവികമായ ഈ സ്നേഹം ഉദിച്ചുയർന്നത്? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലൻ പർവ്വതം ഉയർത്തിയതെങ്ങനെ? അതിനാൽ, വ്രജയിലേത്, നിന്റെ മകന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കു സംശയം ഉണ്ട്. അപ്പോൾ ശ്രീനന്ദൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക, ഗോപുരമേ, ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ അകറ്റുക. ഗർഗാചാര്യൻ എന്ന യദു വംശജൻ എന്നോട് പറഞ്ഞതുണ്ട്. ഈ ബാലൻ മുൻകാലങ്ങളിൽ വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ എന്നീ മൂന്ന് വർണ്ണങ്ങളിൽ ജനിച്ചു; ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ കറുത്ത വർണ്ണത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മുൻകാലങ്ങളിൽ, വസുദേവന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ച ഈ മഹാത്മാവ്, ഇപ്പോൾ നിന്റെ മകനാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നിന്റെ മകനിൽ അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്, അവന്റെ ഗുണങ്ങളും കൃത്യങ്ങളും അനുസരിച്ച്. ഞാൻ അവയെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നു, എന്നാൽ പൊതുജനം അറിയുന്നില്ല. ഗോപുരന്മാരുടെയും ഗോകുലത്തിന്റെയും ആനന്ദം ആയ ഈ ബാലൻ നിങ്ങളെല്ലാവർക്കും ക്ഷേമം നൽകും; അവന്റെ കൃപയാൽ നിങ്ങൾ എല്ലാ അപകടങ്ങളും എളുപ്പത്തിൽ അതിജയിക്കും. പണ്ടെ, രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത്, ധർമ്മാത്മാക്കളെ കള്ളന്മാർ ഉപദ്രവിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അവരെ സംരക്ഷിച്ച് കള്ളന്മാരെ തോൽപ്പിച്ചു. ആ ഭാഗ്യശാലികൾക്ക്, കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ദുഷ്ഫലങ്ങൾ അവരെ കീഴടക്കുകയില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ദാനവന്മാർ പരാജയപ്പെടുന്നതുപോലെ. അതിനാൽ, ഈ നന്ദപുത്രൻ നാരായണനോട് തുല്യനായവൻ ആണ്—ഗുണത്തിലും, ഐശ്വര്യത്തിലും, കീർത്തിയിലും, പ്രഭാവത്തിലും. അതിനാൽ, അവന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ അതിശയിപ്പിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെ ഗർഗാചാര്യൻ നേരിട്ട് എന്നോട് ഉപദേശിച്ചു; പിന്നെ അദ്ദേഹം തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനാൽ, കൃഷ്ണൻ എളുപ്പത്തിൽ ദുഷ്കരമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിൽ ഞാൻ നാരായണന്റെ അംശം കാണുന്നു. നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗ്ഗന്റെ ഉപദേശങ്ങളും കേട്ടു, വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ അതിമാനുഷികമായ മഹത്വം കണ്ടും കേട്ടും സന്തോഷത്തോടെ നന്ദയെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അതിശയത്വം ഇല്ലാതെ. ഇന്ത്യൻ ദേവൻ, യാഗം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ കോപിച്ച്, കനത്ത മഴയും ആലിയും കാറ്റും അയച്ചപ്പോൾ, ഗോപുരന്മാരും പശുക്കളും വലയപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണനെയാണ് അവർ ആശ്രയിച്ചത്. അവൻ കരുണയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു, ഒരു കൈകൊണ്ട് ഒരു കുട്ടി കളിപ്പാട്ടം ഉയർത്തുന്നതുപോലെ, ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി, ഗോപുരജനത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ, ഐശ്വര്യത്തിൽ അഭിമാനിച്ചിരുന്ന ഇന്ദ്രന് ആനന്ദം ലഭിച്ചില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അസക്തരായ മഹർഷികൾ, എപ്പോഴും എന്നിലേയ്ക്ക് ചിതയോടെ, സമബുദ്ധിയോടെ, സമാധാനത്തോടെ, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങൾ ബാധിക്കാതെ, ലാഭലോഭം ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു. ഇവരിൽ, ഭാഗ്യശാലികളായവരുടെ ഇടയിൽ, എപ്പോഴും എന്റെ കഥകൾ ഉയരുന്നു; അവയെ സ്നേഹത്തോടെ ആസ്വദിക്കുന്നവർ പാപങ്ങൾക്കു മുക്തരാകുന്നു. ആ കഥകൾ ശ്രവിക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും, അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നവരും, ഭക്തിയോടെ വിശ്വാസത്തോടെ എന്നിൽ ലയിക്കുന്നവരും, എനിക്ക് ഭക്തി നേടുന്നു. ഭക്തി ലഭിച്ച സന്മാർക്കും, അനന്തമായ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ, ആനന്ദരൂപനായ എന്നിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക്, നേടാനായി എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത്? ഒരു blazing fire-ന്റെ സമീപം ചെന്നാൽ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുണ്ടി എന്നിവ അകറ്റപ്പെടുന്നതുപോലെ, സന്മാർസംഗം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതുപോലെ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു.