ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പുരഞ്ജനൻ ആസുരി എന്ന പടിഞ്ഞാറ് ദ്വാരത്തിലൂടെ ഗ്രാമക എന്ന പ്രദേശത്തേക്ക് അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം കടന്നു. പിന്നീടു പടിഞ്ഞാറ് ദ്വാരമായ നിരൃതി വഴി വൈശസ പ്രദേശത്തേക്ക് ലാഭത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ചു. ആ നഗരത്തിലെ അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന രണ്ടു ദ്വാരങ്ങൾ സ്വഭാവത്തിൽ നിശ്ബ്ദവും ചതുരവുമായിരുന്നു; അവയുടെ അധിപൻ ദർശനശേഷിയോടെ അവയിലൂടെ കടന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. അവൻ വിശൂചി എന്നയാളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആന്തരിക മന്ദിരത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും മക്കളും നൽകുന്ന മോഹം, ആനന്ദം, സന്തോഷം എന്നിവ അനുഭവിച്ചു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ മുഴുകി, ആഗ്രഹത്താൽ ചലിച്ചു, മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, അജ്ഞതയിൽ ആഴപ്പെട്ടു, പുരഞ്ജനൻ തന്റെ രാജ്ഞി ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തെങ്കിലും പിന്തുടർന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ കുടിക്കുമ്പോൾ അവനും മദ്യം കുടിച്ചു, അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിച്ചു, അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവളോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു. ചിലപ്പോൾ അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടി; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരഞ്ഞു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിച്ചു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറഞ്ഞു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടി; അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ അവനും നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവളോടൊപ്പം കിടന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളോടൊപ്പം ഇരുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേട്ടു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കി; അവൾ ഘ്രാണിക്കുമ്പോൾ അവനും ഘ്രാണിച്ചു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിച്ചു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിച്ചു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും വഞ്ചനയിൽ പെട്ട്, സ്വയം ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നാലും, അജ്ഞനായ പുരുഷൻ അവളെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ഒരു കളിപ്പാട്ടംപോലെ, അവന്റെ ദൗർബല്യത്തിൽ. ഇതുവരെ പുരഞ്ജനന്റെ കഥയായിരുന്നു. ഇനി, ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ട്, അതിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഗോപന്മാർ അതിശയത്തോടെ നന്ദനോടു ചേർന്ന് ഗർഗാചാര്യരുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു: “ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്യന്തം വിചിത്രമാണ്. സാധാരണ ഗ്രാമവാസികളുടെ മക്കൾക്ക് ഇങ്ങനെയൊന്നും സാധിക്കില്ല. ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ എളുപ്പത്തിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് വലിയ പർവ്വതം ഉയർത്തുന്നത് എങ്ങനെ? ഗജരാജാവ് താമര പിടിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ. കുഞ്ഞു കണ്ണുകൾ അൽപം മാത്രം തുറന്ന അവസ്ഥയിൽ, ശക്തിയുള്ള പൂതനയുടെ പ്രാണനുമായി പാൽ കുടിച്ചുകൊണ്ടു അവളെ നശിപ്പിച്ചു, കാലം ജീവന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നതുപോലെ. കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നപ്പോൾ, അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു വണ്ടിക്കാൽ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. ഒരു വയസ്സുകാരനായിരിക്കുമ്പോൾ, തൃണാവർത്തനാമക അസുരൻ അവനെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, അവൻ ആ ദുരിതം അതിജീവിച്ചു. മക്കൻ വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ കാൽക്കല്ലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ രണ്ട് അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു അവയെ കൈകൊണ്ട് വീഴ്ത്തി. കാടിൽ, കൂട്ടുകാരുമായി മിടുക്കൻ പശുക്കുട്ടികളെ കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ബകാസുരന്റെ വായ് കീറിത്തുറന്നു; ബകാസുരൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും. ഒരു ദിവസം, പശുക്കുട്ടികളെ കൊല്ലാൻ വേഷം മാറി കാളവേഷം ധരിച്ച അസുരനെ അവൻ കൊന്നു; കളിയോടെ കപിത്തഫലങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തി. കഴുതാസുരനും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും നശിപ്പിച്ചു, താളവനം സുരക്ഷിതമാക്കി, പഴുത്ത ഫലങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അവന്റെ ശക്തിയാൽ ഭയങ്കരനായ പ്രലമ്പാസുരനെ സംഹരിച്ചു, കാടിൽ തീയിൽ കുടുങ്ങിയ പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും രക്ഷിച്ചു. മഹാസർപ്പരാജാവായ കാലിയന്റെ അഹങ്കാരം തകർത്തു, അവനെ യമുനാനദിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, അങ്ങനെ യമുനയുടെ ജലം വിഷരഹിതമാക്കി. വ്രജവാസികൾക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹം ഒരിക്കലും വിട്ടുനിൽക്കാനാവാത്തതാണല്ലോ; നന്ദാ, ഈ സ്വാഭാവിക സ്നേഹം നമുക്കെങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കുട്ടിക്ക് വലിയ പർവതം ഉയർത്താൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? അതിനാൽ, വ്രജയുടെ നേതാവേ, നിന്റെ മകനിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്കു സംശയമുണ്ട്.” അപ്പോൾ ശ്രീനന്ദൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, ഗോപന്മാരേ, ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ മാറ്റുക. ഗർഗാചാര്യർ എന്ന യദു വംശജൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ഈ ബാലൻ മുൻപ് വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ എന്നീ മൂന്ന് വർണങ്ങൾ ധരിച്ചു; ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണവർണ്ണം. മുൻകാലത്ത് വസുദേവന്റെ മകനായി ജനിച്ചവൻ ഇപ്പോൾ നിന്റെ മകനാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവനെന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ മകൻക്ക് അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്, അവന്റെ ഗുണപ്രവൃത്തികൾ അനുസരിച്ച്; ഞാൻ അതറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ അറിയുന്നില്ല. ഗോകുലത്തിലെ ഈ സന്തോഷം, എല്ലാം അവനാൽ ലഭിക്കും; അവനാൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ ഭയങ്ങളും എളുപ്പത്തിൽ അതിജയിക്കാം. പുരാതനകാലത്ത്, രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ദുഷ്ടന്മാരാൽ പീഡിതരായ ധാർമ്മികർ അവനെ ആശ്രയിച്ചു, അവൻ അവരെ സംരക്ഷിച്ചു. ആരായാലും ഈ ബാലനോടു സ്നേഹം വളർത്തുന്നവർ ദുർഭാഗ്യത്തിൽ അകപ്പെടാറില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ദാനവന്മാർ പരാജയപ്പെടുന്നതുപോലെ. അതുകൊണ്ട്, ഈ നന്ദപുത്രൻ നാരായണനോടു തുല്യനായവനാണ് ഗുണത്തിലും, ഐശ്വര്യത്തിലും, കീർത്തിയിലും, പ്രഭയിലും; അതിനാൽ, അവന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ അതിശയപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഗർഗാചാര്യർ ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് എന്നോട് ഉപദേശിച്ചു; അദ്ദേഹം മടങ്ങിപ്പോയശേഷം, കൃഷ്ണൻ അനായാസമായി അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവൻ, നാരായണന്റെ അംശമായാണ് ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നത്.” നന്ദന്റെ ഈ വാക്കുകളും ഗർഗാചാര്യരുടെ ഉപദേശവും കേട്ടു, കൃഷ്ണന്റെ അതിമാനവിക പ്രഭാവം കണ്ടും കേട്ടും, വ്രജവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ നന്ദയെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അതിശയമൊന്നുമില്ലാതെ. ഇന്ത്യ്രൻ യാഗം മുടങ്ങിയതിൽ കോപിച്ചു, മഴയും കാറ്റും കല്ലും ചൊരിയുമ്പോൾ, പശുക്കളും ഗോപന്മാരും ദുരിതത്തിൽ ആയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കരുണയോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി, ഒരു കൈകൊണ്ട് പർവതം പറുത്ത്, ഒരു ബാലൻ കളിപ്പാട്ടം ഉയർത്തുന്നപോലെ, ഗോസംഘത്തെ സംരക്ഷിച്ചു; എന്നാൽ, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ചിട്ടും, പശുക്കളിൽ സന്തോഷം ഇല്ലാതിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവത്പുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഒന്നാം ഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. സന്ന്യാസികളായ മഹാത്മാക്കൾ, അഹംഭാവം ഒഴിഞ്ഞ്, സമദർശികളായി, സമാധാനത്തോടെ, ലോപമില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങളിൽ അകലാതെ, ലാഭരഹിതരായി, എല്ലാറ്റിലും എനിക്ക് ലീനരായി ജീവിക്കുന്നു. അവരിൽ, ഭാഗ്യവാനായവരെ, എന്റെ കഥകൾ എപ്പോഴും ഉദയിക്കുന്നു; അവ കഥകളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ പാപത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അത്തരം കഥകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും അംഗീകരിക്കുന്നവരും, എനിക്ക് ഭക്തിയുള്ളവരും വിശ്വസ്തരായവരും, എന്നിലേക്കുള്ള ഭക്തിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.