ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനായ ഞാൻ, ഈ സർവ്വലോകത്തിലെ സകലഭൂതങ്ങളിൽ ഉള്ള ആത്മാവിന്റെ ഭയത്തെ അകറ്റാൻ മറ്റൊരിടത്തും കഴിയില്ല; അത് എനിക്ക് മാത്രം സാധ്യമാണ്. എന്റെ ഭയത്താൽ തന്നെ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴവഴിക്കുന്നു, അഗ്നി ദഹിക്കുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു—ഇത് എല്ലാം എന്റെ ഭയത്താലാണ്. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗം വഴി ഭയമില്ലാത്ത എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച് മോക്ഷാനുഭവം നേടുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നത ശ്രേയസ് എന്തെന്നാൽ, അതീവ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എപ്പോഴും എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി നിലനിർത്തുക എന്നതാണ്. ഈ മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിലും, രണ്ട് മുന്നിലും, രണ്ട് കീഴിലും ഉണ്ടാകുന്നു; ഇവയൊന്നൊന്നിലുമാണ് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ചലിക്കുന്നത്. ഈ വാതിലുകളിൽ ഓരോന്നിലും ഓരോ ഭർത്താവും വസിക്കുന്നു, രാജാവേ. ഈ വാതിലുകളിൽ അഞ്ചു കിഴക്കോട്ട്, ഒന്നു തെക്കോട്ട്, മറ്റൊന്ന് വടക്കോട്ട്, രണ്ടെണ്ണം പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഉണ്ട്. അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. കിഴക്കേ വശത്ത് ഇരുവാതിലുകൾ ഒരുമിച്ചു നിലനിൽക്കുന്നു; അവയിൽ നിന്ന് ദ്യുമത്സഖൻ ദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. അതേപോലെ, നളിനി, നാളിനി എന്ന പേരുള്ള രണ്ട് വാതിലുകൾ കൂടി കിഴക്കോട്ട് ഉണ്ടാകുന്നു; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുന്നിൽ മുഖ്യാ എന്നൊരു വാതിൽ ഉണ്ട്; അതിനരികിൽ പല കടകളും ഭക്ഷണപാത്രങ്ങളും ഉണ്ട്; അവിടിലൂടെ നഗരാധിപൻ, രുചികളെ അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം, രാജ്യഭാഗത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കേ വാതിൽ പിതൃഹൂ എന്നാണു പേരുള്ളത്; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ അറിവ് വഹിക്കുന്നവരോടൊപ്പം തെക്കേ പാഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കേ ദ്വാരം ദേവഹൂ എന്നാണു; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ അറിവുള്ളവരോടൊപ്പം വടക്കേ പാഞ്ചാല പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറേ വാതിൽ അസുരി എന്നാണു; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം ഗ്രാമക ദേശത്തേക്ക് കടക്കുന്നു. മറ്റൊരു പടിഞ്ഞാറേ വാതിൽ നിരൃതി; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ലോഭത്തോടൊപ്പം വൈശസ പ്രദേശത്തേക്ക് കടക്കുന്നു. അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന പേരുള്ള രണ്ട് നഗരവാതിലുകൾ ശാന്തവും നൈപുണ്യവുമുള്ളവയാണ്; അവയുടെ ഭർത്താവ്, ദർശനശേഷിയുള്ളവൻ, അവയിലൂടെ കടന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം വിഷൂചിയോടൊപ്പം അകത്തുള്ള അഗൃഹത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യയും മക്കളും നൽകുന്ന മോഹം, ആനന്ദം, സന്തോഷം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ മുഴുകി, ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ടു നയിക്കപ്പെടുകയും, അജ്ഞാനത്തിൽ പെട്ട് തന്റെ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൾ കുടിക്കുമ്പോൾ അവനും കുടിക്കും, അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കും, അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവനും ആസ്വദിക്കും. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടും; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയും; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിക്കും; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയും. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടും; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവനും നിൽക്കും; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും കൂടെ കിടക്കും; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവനും കൂടെ ഇരിക്കും. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കും; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കും; അവൾ നക്കുമ്പോൾ അവനും നക്കും; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിക്കും. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിക്കും; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിക്കും. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളും കൊണ്ടു വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട്, ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും, അജ്ഞാനിയായ പുരുഷൻ അവളെ അനുകരിച്ച് കളിപ്പാട്ടംപോലെ അവളുടെ കീഴിലാകുന്നു. ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോൾ, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടു, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, ഗോപുരവർഗ്ഗക്കാരെ അത്ഭുതംകൊണ്ടു നന്ദനെ സമീപിച്ച് ഗർഗാചാര്യരുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു പറഞ്ഞു. “ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അതിവിശിഷ്ടമാണ്; ഗ്രാമീണരിൽ ജനിച്ച ഒരു കുട്ടിക്ക് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ സാധിക്കും? ഏഴുദിവസം പ്രായമെന്നു മാത്രം ഉള്ള ഈ കുട്ടി, ഗജേന്ദ്രൻ ഒരു താമരയുയർത്തുന്നതുപോലെ, എളുപ്പത്തിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് വലിയ പർവ്വതം ഉയർത്തിയത് എങ്ങിനെയാണ്? ബാല്യത്തിലെ അർദ്ധമിഴികൾ തുറന്ന അവസ്ഥയിൽ, ശക്തമായ പൂതനയുടെ പാൽകുടിച്ചു, അവളുടെ പ്രാണനേടെ കുടിച്ചു, കാലം ജീവരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോൾ, ബാലന്റെ കാലുകൾ തട്ടിയപ്പോൾ ചക്കയടിഞ്ഞു വീണു; ഒരു വയസ്സുകാരനായിരിക്കുമ്പോൾ തൃണാവർത്തൻ എന്ന അസുരൻ അവനെ ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, കഴുത്ത് പിടിച്ചു, എന്നാൽ ആ വലിയ കഷ്ടതയെ അവൻ അതിജയിച്ചു. വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ അവനെ ഉരളിലേക്കു കെട്ടിയപ്പോൾ, രണ്ടു അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു, കൈകൊണ്ടു അവയെ വീഴ്ത്തി. കാട്ടിൽ, കാളകളെ കാത്തു, മറ്റുകുട്ടികളോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ, ബകാസുരൻ എന്ന അസുരന്റെ വായ് അവൻ കൈകൊണ്ട് കീറിക്കളഞ്ഞു, ബകാസുരൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും. ഒരു ദിവസം, കാളകൃശ്ണനായിട്ടു വന്ന അസുരൻ കാളകളിൽ ചേരുമ്പോൾ, അവനെ കൊല്ലുകയും, കപിത്ഥഫലങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. കഴുതാസുരനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും കൊല്ലപ്പെട്ടു; ഫലപക്വമായ താലവനം സുരക്ഷിതമായി. ശക്തിയാൽ പ്രളംബാസുരനെ വധിച്ചു; പശുക്കളെയും ഗോപുരജനങ്ങളെയും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു. മഹാസർപ്പരാജാവായ കാളിയൻ അഭിമാനരഹിതനായി കീഴടങ്ങിയപ്പോൾ, അവനെ യമുനാനദിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി; അങ്ങനെ യമുനാനദി വിഷരഹിതമായി. വ്രജവാസികൾക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതാകുന്നു; നന്ദാ, നിന്റെ മകനോടുള്ള ഈ സ്വാഭാവിക സ്നേഹം എങ്ങിനെയാണ് നമ്മിൽ ഉദിച്ചത്? ഏഴുദിവസം പ്രായമുള്ള കുട്ടിക്ക് വലിയ പർവ്വതം ഉയർത്താൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? അതിനാൽ, വ്രജാധിപതിയായ നിൻ്റെ മകനെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉണ്ട്.” അപ്പോൾ ശ്രീനന്ദൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഗോപുരവർഗ്ഗമേ; ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ അകറ്റുക. ഈ ബാലനെക്കുറിച്ച് യദു വംശജനായ ഗർഗാചാര്യൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ മഹാത്മാവ് പണ്ടുകാലങ്ങളിൽ വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ എന്നീ മൂന്ന് വർണ്ണങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നതാണ്; ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണവർണ്ണത്തിലാണ്. ഇതിനു മുമ്പ്, വസുദേവന്റെ മകനായി ജനിച്ചു; ഇപ്പോൾ, അവൻ നിന്റെ മകനാണ്. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നിന്റെ മകനിന് അവന്റെ ഗുണങ്ങളും പ്രവൃത്തികളും അനുസരിച്ച് അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്; ഞാൻ അവയെ അറിയുന്നു, എന്നാൽ ജനങ്ങൾക്കു അത് അറിയില്ല.