ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തന്മാരെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് അനന്തമായ ദയയോടെയാണ്: “എന്നിൽ സമാധാനപരമായ ഭക്തി പുലർത്തുന്നവർ, എനിക്ക് ആത്മാവിനോടു സമാനമായ പ്രിയം കാണിക്കുന്നവർ, പിതാവിനും മകനും സുഹൃത്തിനും ഗുരുവിനും ഹിതചിന്തകനും ആരാധ്യദേവതയ്ക്കും എനിക്ക് എത്രമാത്രം പ്രിയം കാണിക്കുന്നുവോ, അത്തരത്തിലുള്ളവരെ കാലത്തിന്റെ ആയുധം തൊടുന്നില്ല; അവർ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല.” ഈ ലോകവും, അതിനുശേഷമുള്ള ലോകവും, അവയുടെ ഇടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, ഈ ലോകത്തിൽ സ്വന്തമെന്നു കരുതുന്ന സമ്പത്തും, പശുക്കളും, വീടുകളും—അവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഏകഭക്തിയോടെ സർവവ്യാപിയായ ഭഗവാനെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നവരെ, ഭഗവാൻ തന്നെ മരണത്തെ അതിക്രമിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ജീവികളുടെ ആത്മാവിൽ ഉരുളുന്ന അതി ഭയങ്ങൾ ഭഗവാനിൽ മാത്രം അകറ്റപ്പെടുന്നു; അവിടെയല്ലാതെ മറ്റൊരിടത്തും അതു ലഭ്യമല്ല. ഭഗവാനെ ഭയപ്പെട്ട് കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യുന്നു, അഗ്നി കത്തുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ, ഭക്തിയുടെ യോഗത്തിലൂടെ, ഭഗവാന്റെ ഭയരഹിതമായ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, അതിൽ അവർക്ക് ശാന്തിയും ക്ഷേമവും ലഭിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ധർമ്മം ഭഗവാനിൽ മനസ്സിനെ ഉറച്ചതായും, അതീവ ഭക്തിയോടെ നിലനിർത്തുന്നതാണ്. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിലുണ്ട്, രണ്ടു മുന്നിൽ, രണ്ടു താഴെ; അവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു, അവയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു സ്വാമി വാസം ചെയ്യുന്നു. ഈ വാതിലുകളിൽ അഞ്ചു കിഴക്കോട്ടാണ്, ഒന്ന് തെക്കോട്ടും, ഒന്ന് വടക്കോട്ടും, രണ്ടു പടിഞ്ഞാറോട്ടുമാണ്. അവയുടെ പേരുകൾ ഭഗവാൻ രാജാവിനോട് വിശദീകരിക്കുന്നു. കിഴക്കോട്ടുള്ള രണ്ടു വാതിലുകൾ, ദ്യുമത്സഖയുടെ വഴി, ദേശത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നളിനി, നാളിനി എന്ന രണ്ട് വാതിലുകൾ കൂടി കിഴക്കോട്ട് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; അവധൂതസഖ അവയിലൂടെ സുഗന്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുന്നിലുള്ള മുഖ്യ വാതിലിൽ, പല കടകളും ഭക്ഷ്യനാവകളും ഉണ്ട്; അതിലൂടെ നഗരത്തിന്റെ രാജാവും, രുചിയെ അറിയുന്ന വ്യാപാരികളും പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കോട്ടുള്ള പിതൃഹൂ എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ തെക്കൻ പഞ്ചാല പ്രദേശത്തേക്ക്, ജ്ഞാനമുണ്ടായവരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കോട്ടുള്ള ദേവഹൂ എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ വടക്കൻ പഞ്ചാലയിലേക്ക്, ജ്ഞാനമുണ്ടായവരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ടുള്ള ആസുരി എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ഗ്രാമക പ്രദേശത്ത്, അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ടുള്ള നിരൃതി എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ വൈശസ പ്രദേശത്ത്, ലോഭത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ രണ്ട് വാതിലുകൾ—അന്ധ, അവമീഷാ—നിശ്ശബ്ദവും പ്രാവീണ്യവും ഉള്ളവയാണ്; അവയുടെ സ്വാമി, ദർശനശക്തിയുള്ളവൻ, അവയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവൻ വിശൂചിയോടൊപ്പം അകത്തെ കമറുകളിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും മക്കളും നൽകുന്ന മായ, സന്തോഷം, ആനന്ദം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ ലയിച്ച, ഇച്ഛകളാൽ ചലിച്ച, മായയിൽ വീണ, അജ്ഞാനത്തോടെ, രാജാവായ പുരഞ്ജനൻ തന്റെ റാണിയുടെ ഇച്ഛകൾക്ക് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ, അവൻ കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ സുഖം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം ആ സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ, അവൻ പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ, അവൻ കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ, അവൻ ഓടുന്നു; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ നിൽക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, അവൻ കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ, അവൻ നോക്കുന്നു; അവൾ മണം വാസനയെടുക്കുമ്പോൾ, അവൻ വാസനയെടുക്കുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, അവൻ സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും മായയിൽ വീണ, അജ്ഞാനിയായ പുരഞ്ജനൻ, താൻ ഇച്ഛിക്കാതിരുന്നാലും, അവളെ അനുകരിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്; കളിപ്പാട്ടം പോലെ, അവന്റെ ദുർബലതയാൽ. ഇതിനു ശേഷം, ശുകദേവൻ പറയുന്നു: “കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടു, പശുപാലകർ അതിശയപൂർവ്വം, കൃഷ്ണന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, ഗർഗമുനിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിച്ച്, നന്ദനെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു. ‘ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്; ഗ്രാമത്തിലെ സാധാരണ ജന്മങ്ങളായ കുട്ടികളെ അപമാനിക്കാറാണ് പതിവ്, എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ എങ്ങനെ ജന്മം നേടി? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ, ഒരു കൈയിൽ വലിയ പർവതം എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി, ആനയുടെ രാജാവ് ഒരു താമരയിലേയ്ക്കും ഉയർത്തുന്നതുപോലെ, എങ്ങനെ?’ ‘കുഞ്ഞ്, കണ്ണുകൾ ഭാഗികമായി തുറന്ന നിലയിൽ, പൂതനയുടെ മുലപ്പാൽ കുടിച്ചു, അവളുടെ ജീവനും അതോടെ എടുത്തു; കാലം ജീവികളെ എങ്ങനെ എടുത്തുപോകുന്നുവോ, അതുപോലെ. ബാലൻ കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാലുകൾ കാറിൽ തട്ടി, ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു; അവൻ കരഞ്ഞ് കുത്തിയപ്പോൾ.’ ‘ഒരു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, തൃണാവർത്ത എന്ന അസുരൻ അവനെ ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, കഴുത്ത് പിടിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ ആ മഹാ കഷ്ടതയെ അതിജീവിച്ചു. അമ്മ മക്കത്തിരിച്ചുകെട്ടിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ രണ്ടു അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു, അവയെ കൈകളാൽ വീഴ്ത്തി.’ ‘കാടിൽ, കാളകളെ കാത്തു, മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം, ബകാസുരന്റെ വായ് കയ്യാൽ കീറി, അവൻ കൊല്ലാനുള്ള ശ്രമം നടത്തുമ്പോൾ തന്നെ. കാളവേഷം കെട്ടിയ അസുരൻ കാളകളുടെ ഇടയിൽ എത്തി, അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊല്ലുകയും, കപിത്തഫലങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.’ ‘കഴുതാസുരനും അതിന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താലവനം സുരക്ഷിതമാക്കുകയും, പഴങ്ങൾ നിറയുകയും ചെയ്തു. ക്രൂരമായ പ്രലമ്പാസുരനെ കൊല്ലുകയും, കാടിൽ അഗ്നിയിൽ കുടുങ്ങിയ പശുക്കളെയും പശുപാലകരെയും മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.’ ‘വലിയ പാമ്പ് രാജാവിനെ, അവന്റെ അഭിമാനം ഇല്ലാതാക്കി, കൃഷ്ണൻ തടാകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി; യമുനയുടെ വെള്ളം വിഷരഹിതമാക്കി. വ്രജവാസികൾക്ക് കൃഷ്ണനോടുള്ള സ്നേഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല; നന്ദ, ഈ കുട്ടിയോട് ഈ പ്രകൃതിദത്തമായ സ്നേഹം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി?’ ‘ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കുട്ടി വലിയ പർവതം ഉയർത്തിയ ഈ അത്ഭുതം എങ്ങനെ സാധിച്ചു? അതിനാൽ, വ്രജയുടെ പ്രധാനിയായ നന്ദ, ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉണ്ട്.’ അവിടുത്തെ, ശ്രീനന്ദൻ പശുപാലകരോട് പറഞ്ഞു: ‘എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ അകറ്റൂ. ഈ ബാലനെക്കുറിച്ച് യദു വംശത്തിലെ ഗർഗമുനി എന്ന മഹർഷി എനിക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.