ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ തന്റെ മായയുടെ ശക്തിയും അഷ്ടൈശ്വര്യവും മനസ്സിലാക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ, ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ മഹാഭാഗ്യത്തേക്കു പോലും മോഹം കാണിക്കുന്നില്ല. ഈ ലോകത്തിൽ അവർ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എനിക്ക് സമർപ്പിതരായ, മനസ്സിൽ സമാധാനമുള്ള ഭക്തന്മാർ ഒരിക്കലും നശിക്കുന്നില്ല; കാലചക്രത്തിന്റെ ആയുധം അവരെ സ്പർശിക്കുകയില്ല. ഞാൻ സ്വയം, പുത്രൻ, സ്നേഹിതൻ, ഗുരു, ഹിതചിന്തകൻ, ആരാധ്യദേവത എന്നിങ്ങനെയുള്ള നിലകളിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. ഈ ലോകവും, പരലോകവും, അവയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, ഈ ലോകത്ത് സ്വന്തമായതെന്നു കരുതുന്ന ധനം, പശു, വീടുകൾ എന്നിവയും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, മറ്റൊന്നിനെയും ആശ്രയിക്കാതെ, ഏകഭക്തിയോടെ എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തിനു അതീതരാക്കുന്നു. എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനും ആദിപ്രകൃതിയുടെ അധിപനുമായ എന്നിൽ മാത്രമാണ് ജീവാത്മാവിന്റെ അത്യന്തം ഭയങ്ങൾ അകന്ന് പോവുന്നത്. എന്റെ ഭയത്താൽ തന്നെയാണ് വായു വീശുന്നത്, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിക്കുന്നത്, അഗ്നി കത്തുന്നത്, മരണം സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗം കൊണ്ടു ഭയമില്ലാത്ത എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായത്, ഭക്തിപൂർവം മനസ്സിനെ എനിക്ക് ഉറപ്പോടെ അലംബിച്ചു വയ്ക്കുന്നതാണ്. ഉയർന്ന ഭാഗത്ത് ഏഴ് കവാടങ്ങളുണ്ട്, മുന്നിൽ രണ്ട്, താഴെ രണ്ട്; ഓരോ കവാടവും ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളുടെ സഞ്ചാരത്തിനായാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്; അവയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അധിപൻ വസിക്കുന്നു, രാജാ. ഇവയിൽ, കിഴക്കോട്ട് അഞ്ചു കവാടങ്ങൾ, തെക്കോട്ട് ഒന്ന്, വടക്കോട്ട് ഒന്ന്, പടിഞ്ഞാറോട്ട് രണ്ട് കവാടങ്ങൾ. ഇവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ പറയാം. കിഴക്കോട്ട് രണ്ട് കവാടങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് തീച്ചിരകുകൾ പോലെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവ വഴി ദ്യുമത്സഖൻ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു സഞ്ചരിക്കുന്നു. കിഴക്കോട്ട് തന്നെയുള്ള നളിനി, നാളിനി എന്ന രണ്ടു കവാടങ്ങളിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മുഖ്യാ എന്ന കവാടം മുന്നിൽ, പല കടകളും ഭക്ഷ്യവാഹനങ്ങളും ഉള്ളതും; അതിലൂടെ നഗരാധിപൻ രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം നഗരത്തിലെത്തുന്നു. തെക്കോട്ട് പിതൃഹൂ എന്ന കവാടത്തിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ജ്ഞാനവാഹകരോടൊപ്പം തെക്കൻ പഞ്ചാല പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കോട്ട് ദേവഹൂ എന്ന കവാടത്തിലൂടെ ജ്ഞാനവാഹകരോടൊപ്പം വടക്കൻ പഞ്ചാലയിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് ആസുരി എന്ന കവാടത്തിലൂടെ അവൻ ഗ്രാമക പ്രദേശത്തേക്ക് അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം കടക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് തന്നെയുള്ള നിരൃതി കവാടത്തിലൂടെ വൈശസ പ്രദേശത്തേക്ക് ലോഭത്തോടൊപ്പം കടക്കുന്നു. അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന നഗര കവാടങ്ങൾ ഇരുവരും മൗനവും കൗശലവും ഉള്ളവയാണു; അവയുടെ അധിപൻ കാഴ്ചയുള്ളവൻ, അവയിലൂടെ കടന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവൻ വിഷൂചിയോടൊപ്പം അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ മോഹവും ആനന്ദവും അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവർത്തികളിൽ മുഴുകി, ആഗ്രഹത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, മായയാൽ വഞ്ചിതനായി, അവിദ്യയിൽ മുങ്ങി, തന്റെ ഭാര്യയുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിച്ച് പെരുമാറുന്നു. ഒരു സമയത്ത് അവൾ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ അവനും കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവനും ആസ്വദിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവൻ പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവൻ കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൻ മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവൻ ഓടുന്നു; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ നിൽക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഇരിക്കുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവൻ കേൾക്കുന്നു; അവൾ കാണുമ്പോൾ അവൻ കാണുന്നു; അവൾ മണക്കുമ്പോൾ അവൻ മണക്കുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും വഞ്ചനയിൽ, മനസ്സിൽ ഇഷ്ടം ഇല്ലെങ്കിലും അജ്ഞാനിയായ പുരുഷൻ അവളെ അനുകരിക്കുന്നു; കളിപ്പാട്ടം പോലെ അവൻ അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അടിമയാകുന്നു. ഇതുവരെ പറഞ്ഞത് പോലെ, ആ സമയത്ത് ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടു, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഗോപുരവാസികൾ അത്ഭുതത്തോടെ നന്ദനെ സമീപിച്ചു, ഗർഗമുനിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായവയാണ്. സാധാരണ ഗ്രാമവാസികൾക്ക് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു സന്താനമുണ്ടാകാം? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലൻ എങ്ങനെ ഒരു കൈ കൊണ്ട് മഹാഗിരി എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി പിടിക്കും? ആനയുടെ രാജാവ് ഒരു താമരയെ എടുക്കുന്നതുപോലെ! കുഞ്ഞു കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായി തുറക്കാതെ തന്നെ, ബാല്യാവസ്ഥയിൽ, പൂതനയുടെ മുലയിലേക്കും അവളുടെ പ്രാണനിലയിലേക്കും കടന്നുപോയി, കാലം ജീവികളെ ദഹിക്കുന്നതുപോലെ അവളെ ദഹിച്ചു. കിടക്കയിൽ കിടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, പിറകിൽ കാൽകൊടുത്തപ്പോൾ ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു. ഒരു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, തൃണാവർത്ത എന്ന അസുരൻ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ പോലും, ആ വലിയ കഷ്ടതയെ അതിജീവിച്ചു. വെണ്ണം മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ കട്ടിലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, രണ്ടു അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നപ്പോൾ കൈകളാൽ അവയെ വീഴ്ത്തി. കാട്ടിൽ കാളകളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, മറ്റു ബാലന്മാരോടൊപ്പം, ബകാസുരന്റെ വായ് കൈകൊണ്ടു കീറി, അവൻ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴും ജയിച്ചു. കാളയുടെ രൂപം ധരിച്ച അസുരൻ കൂട്ടത്തിൽ കയറി അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവനെ കൊല്ലുകയും കളിപ്പോലെയാണ് കപിത്തഫലങ്ങൾ ഇടിച്ച് വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. കഴുതാസുരനെയും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താളവനം സുരക്ഷിതമാക്കുകയും, പഴങ്ങൾ നിറച്ചതാക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ ശക്തിയാൽ പ്രകോപിതനായ പ്രലമ്പാസുരനെയും കൊല്ലുകയും, കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപുരവാസികളെയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. മഹാസർപ്പരാജാവിന്റെ അഹങ്കാരം തകർത്തു, കുളത്തിൽ നിന്ന് അവനെ പുറത്താക്കി, യമുനയുടെ ജലം വിഷരഹിതമാക്കി. വ്രജവാസികൾക്ക് അവനോടുള്ള സ്‌നേഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്; നന്ദ, നിന്റെ മകനോടുള്ള ഈ സ്വാഭാവികമായ സ്‌നേഹം എങ്ങനെയാണ് നമ്മിൽ ഉദിച്ചത്? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലൻ എങ്ങനെ മഹാഗിരി ഉയർത്താൻ കഴിയും? അതിനാൽ, വ്രജനാഥാ, നിന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംശയങ്ങളുണ്ട്.” ഇങ്ങനെ ഭഗവാന്റെ മഹത്വവും കൃഷ്ണന്റെ ബാല്യകൃത്യങ്ങളുമൊക്കെ ഭക്തിയോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും വ്രജവാസികൾ ചിന്തിച്ചു, പരമസത്യം തേടി, ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി.