ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജ്ഞാനികൾ പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി, അശക്തരായി, സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവരായി, എപ്പോഴും ജാഗരൂകരായി, എന്നെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. സത്പുരുഷൻ സത്ത്വഗുണം വളർത്തി, അതിനാൽ രജോഗുണവും തമോഗുണവും ജയിക്കുകയും, പിന്നെ അശക്തിയും ശാന്തചിത്തവും കൊണ്ട് സത്ത്വഗുണവും അതിജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ആത്മാവ്, വ്യക്തിത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് എനിക്ക് ഐക്യമായിരിക്കുന്നു. അന്യാത്മാക്കളിൽ നിന്നും ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം മോചിതനായ ആത്മാവ്, എനിക്ക് പരിപൂർണ്ണനായവനാകുന്നു; അത്തരം ആത്മാവ് അകത്തേക്കോ പുറത്തേക്കോ ചലിക്കുന്നതുമില്ല. അതിനാൽ, എന്റെ മായയുടെ ശക്തി അറിഞ്ഞവർ, എട്ടുവിധ ഐശ്വര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായവർ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗ്യത്തെയും മോഹിക്കാറില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ തന്നെ എന്റെ പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നെ ഭജിക്കുന്ന, ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള ഭക്തർ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല; കാലത്തിന്റെ ആയുധം അവരെ സ്പർശിക്കില്ല. എനിക്ക് ആത്മാവിനെപോലും, പുത്രനെപോലും, സുഹൃത്തിനെപോലും, ഗുരുവിനെപോലും, ഉപകാരിയെപോലും, ആരാധ്യദേവതയെപോലും പ്രിയനായവർക്കാണ് ഈ അനുഗ്രഹം. ഈ ലോകവും, പരലോകവും, അവയിലുടനീളം സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, സ്വത്തിനായി കരുതുന്ന മുഴുവൻ വസ്തുക്കളും—ധനം, പശു, ഭവനം എന്നിവയുമാണ്. ഇവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം, സർവ്വവ്യാപിയായവനെ, ഏകഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തിനപ്പുറം എത്തിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഒഴികെ, എല്ലാ ജീവികളുടെ പരമേശ്വരനുമായും ആദിപ്രകൃതിയുടെ അധിപനുമായ എന്നിൽ മാത്രമേ ആത്മാവിന്റെ അത്യന്തമായ ഭയം അകറ്റപ്പെടുകയുള്ളൂ. എന്റെ ഭയത്താൽ തന്നെ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴകൊള്ളുന്നു, അഗ്‌നി കത്തുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ, ഭക്തിയോഗം വഴി, ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത്, അത്യുത്തമമായ ഹിതം ഒരേയൊന്ന് മാത്രം—ഊർജ്ജിതമായ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിക്കുക. ഏഴ് കവാടങ്ങൾ മുകളിലായി, രണ്ട് മുന്നിലായി, രണ്ട് കീഴിലായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു, അതിനുള്ളിൽ ഒരാളുടെ അധിപൻ വസിക്കുന്നു, രാജാവേ. ഇവയിൽ, അഞ്ചു കവാടങ്ങൾ കിഴക്കോട്ട്, ഒന്ന് തെക്കോട്ട്, ഒന്ന് വടക്കോട്ട്, രണ്ടെണ്ണം പടിഞ്ഞാറോട്ട്. ഇവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. കിഴക്കോട്ട് ഇരട്ടയായി തീനിലാവുപോലെ നിർമ്മിച്ച കവാടങ്ങളിൽ, ദ്യുമത്സഖൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു, ദേശത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നളിനിയും നാളിനിയുമെന്ന പേരിലുള്ള മറ്റൊരു ഇരട്ട കവാടത്തിലൂടെ, അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള ഭൂപ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മുൻവശത്ത് മുഖ്യ എന്ന കവാടം, വ്യാപാരശാലകളും ഭക്ഷ്യനൗകകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിലൂടെയാണ് നഗരാധിപൻ, രുചിജ്ഞന്മാരായ വ്യാപാരികളോടൊപ്പം രാജ്യമിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. രാജാവേ, തെക്കോട്ട് പിതൃഹൂ എന്ന കവാടത്തിലൂടെ, പുരഞ്ചനൻ ജ്ഞാനഭാരികളോടൊപ്പം തെക്കൻ പഞ്ചാലപ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കോട്ട് ദേവഹൂ എന്ന കവാടത്തിലൂടെ, പുരഞ്ചനൻ ജ്ഞാനഭാരികളോടൊപ്പം വടക്കൻ പഞ്ചാലപ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് ആസുരി എന്ന കവാടത്തിലൂടെ, പുരഞ്ചനൻ അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം ഗ്രാമക പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് തന്നെ നിരൃതി എന്ന കവാടത്തിലൂടെ, പുരഞ്ചനൻ ലോഭത്തോടൊപ്പം വൈശസ പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. അന്ധയും അവമീഷയും എന്ന പേരിലുള്ള നഗരകവാടങ്ങൾ ശാന്തവും നിപുണവുമാണ്; കാഴ്ചയുള്ള അധിപൻ അവയിലൂടെ കടന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അകത്തുള്ള ഗൃഹങ്ങളിൽ, വിഷൂചിയോടൊപ്പം കടന്നാൽ, ഭാര്യയിലും മക്കളിലും നിന്നുള്ള മോഹം, സുഖം, ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ മുഴുകി, ആഗ്രഹം കൊണ്ടും മായയിലും അജ്ഞാനത്തിലും കുടുങ്ങി, പുരുഷൻ തന്റെ രാജ്ഞിയുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ കുടിച്ചാൽ അവനും മദ്യം കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ സുഖം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അവനുമവളോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവനും നിൽക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും കിടക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ അവൾക്കൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കുന്നു; അവൾ വാസനം ചെയ്യുമ്പോൾ അവനും വാസനം ചെയ്യുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും പ്രഭാവത്തിൽ, ആഗ്രഹമില്ലെങ്കിലും, അജ്ഞാനിയായ പുരുഷൻ അവളെ അനുകരിക്കുന്നു, കളിപ്പാട്ടം പോലെയും ദൗർബല്യത്താൽ. ഇതുവരെ നടന്ന ഈ അനുഭവങ്ങൾക്കൊടുവിൽ, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അത്യാദ്ഭുത പ്രവർത്തികൾ കണ്ടു, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, ആമോദഭരിതരായ ഗോപുരവാസികൾ, ഗർഗാചാര്യരുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിച്ച്, നന്ദനോടു ചേർന്ന് പറഞ്ഞു. അവർ പറഞ്ഞു: ഈ ബാലന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്; ഗ്രാമവാസികളുടെ മക്കൾക്ക് സാധാരണയായി അപമാനം മാത്രമേയുള്ളൂ, എന്നാൽ ഇങ്ങനെയൊരു ബാലൻ എങ്ങനെ ഇവിടെ ജനിച്ചു? ഏഴു ദിവസമാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ, എളുപ്പത്തിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് വലിയ പർവ്വതം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുവല്ലോ, ആനയുടെ രാജാവ് താമര ഉയർത്തുന്നതുപോലെ! ശിശുവായിരിക്കുമ്പോൾ, പൂർണമായി തുറക്കാത്ത കണ്ണുകളോടെ, ശക്തിയുള്ള പൂതനയുടെ മുലയിലുണ്ടായിരുന്ന വിഷം, അവളുടെ ജീവൻപോലും, കൃത്യമായി പാനമാക്കി, കാലം ജീവികളെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അവളെ നശിപ്പിച്ചു. ചെറുവയസ്സിൽ, കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോൾ, അവന്റെ കാലടി തട്ടി, ചക്രം മറിഞ്ഞുവീണു; അവൻ കരഞ്ഞ് കുത്തിയതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്. ഒരുവർഷം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ, തൃണാവർത്ത എന്ന അസുരൻ അവനെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പറത്തി കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, ആ വലിയ ദുരിതം അവൻ അതിജയിച്ചു. വെണ്ണം മോഷ്ടിച്ചതിന് അമ്മ അവനെ ഉരളിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, രണ്ടരജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ നടന്നു, തന്റെ കൈകളാൽ അവയെ വീഴ്ത്തി. കാട്ടിൽ, കാളകളെ കാത്തു കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, ബകാസുരൻ എന്ന അസുരന്റെ വായ് അവൻ കൈകൊണ്ട് കീറി, ബകാസുരൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും. കാളകളിൽ കലർന്നുകൂടി അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ച അസുരൻ കാളവേഷം ധരിച്ച് വരുമ്പോൾ, അവനെ കൊന്നു, കളിച്ചുകൊണ്ടു കപിത്തഫലങ്ങൾ പതിപ്പിച്ചു. കഴുതാസുരനും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും അവൻ കൊല്ലുകയും, താളവനം സുരക്ഷിതമാക്കുകയും, പഴങ്ങൾ നിറയുകയും ചെയ്തു. തന്റെ ശക്തിയാൽ, ക്രൂരനായ പ്രലമ്പാസുരനെ കൊല്ലുകയും, കാളകളും ഗോപുരവാസികളും കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവയൊക്കെ കണ്ടു, ഗോപുരവാസികൾ അത്ഭുതപ്പെടുകയും, കൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യശക്തി മനസ്സിലാക്കാതെയും, ഗർഗാചാര്യരുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിച്ചും, നന്ദനോടു ചേർന്ന് ഈ അത്ഭുതങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്തു.