ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൗശല്യപൂർവം, ഹരിയും ബാലരാമനും സ്നേഹപൂർവം ചുറ്റിയിരുന്ന ഗോപന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, തന്റെ സ്വന്തം ഗോശാലയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. ആ സമയത്ത്, ഗോപികൾ ഹരിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ടു, ഹൃദയങ്ങൾ ആനന്ദത്താൽ നിറഞ്ഞു, സന്തോഷത്തോടെ അവനെ പിന്തുടർന്നു. ഇവിടെ ഈ അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു—ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തഞ്ചാം അധ്യായം, പരമവൈരാഗ്യശാലികൾക്കുള്ള ഈ മഹാഗ്രന്ഥത്തിൽ. പിന്നീട്, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെ: പ്രകൃതിഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആസക്തി ത്യജിച്ച ജ്ഞാനികൾ, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും, സംയമനശീലികളും, ജാഗരൂകരും ആയവർ, എന്നെ ഭജിക്കണം. ഒരു മഹാത്മാവ്, സത്ത്വഗുണം വളർത്തി, രാജസ്സും തമസ്സും ജയിച്ച്, പിന്നെ വൈരാഗ്യത്താൽ സത്ത്വവും അതിജയിച്ച്, മനസ്സിൽ സമത്വം നേടുമ്പോൾ, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ആത്മാവ്, വ്യക്തിത്വം വിട്ട്, എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഗുണജന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളും മറ്റു ജീവന്മാരുമായി ബന്ധവും വിട്ട്, ആത്മാവ് പരമാത്മാവിൽ ലയിച്ചാൽ, അതു പുറത്തേക്കോ അകത്തേക്കോ ചലിക്കാതെ, പൂർണതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. എന്റെ മായയുടെ ഐശ്വര്യത്തെ അറിയുന്നവർ, എട്ടു വിധമായ ഐശ്വര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായ ഞാൻ ഭരിക്കുന്നതിനെ ഗ്രഹിച്ചവർ, ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ ഭാഗ്യത്തെയും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ തന്നെ എന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി, ആത്മാവായി, പുത്രനായി, സുഹൃത്ത്, ഗുരു, ഉപകാരകൻ, ആരാധ്യദൈവം എന്നിങ്ങനെ ഭാവിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള ഭക്തന്മാർക്ക്, കാലത്തിന്റെ ആയുധം പോലും ബാധിക്കാറില്ല; അവർ ഒരിക്കലും നശിക്കാറില്ല. ഈ ലോകവും, പരലോകവും, അവയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, സ്വത്തുക്കളായ ധനം, പശുക്കൾ, വീടുകൾ എന്നിവയും—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം ഏകഭക്തിയോടെ ഭജിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തേക്കാൾ മറികടത്തുന്നു. എനിക്ക് ഒഴികെ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ഭയത്തെ മാറ്റാൻ മറ്റൊരിടത്തും കഴിയില്ല; ഞാൻ സകലഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനും, ആദിപ്രകൃതിയുടെ അധിപനും ആകുന്നു. എന്റെ ഭയത്താൽ തന്നെ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴവിടുന്നു, അഗ്‌നി കത്തുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ, ഭക്തിയോഗം വഴി ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുകയും, അവര്ക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതമാകുന്ന ക്ഷേമം ഇതിലല്ലാതെ ഒന്നുമില്ല—ഉഗ്രഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി ഏകാഗ്രമാക്കുക. മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ഏഴ് കവാടങ്ങൾ മുകളിൽ, രണ്ട് മുന്നിൽ, രണ്ട് താഴെ എന്നിങ്ങനെ ഉണ്ട്; അവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ഓരോ കവാടത്തിലും ഒരു അധിപൻ വസിക്കുന്നു. ഇവയിൽ, അഞ്ചു കവാടങ്ങൾ കിഴക്കേ ഭാഗത്ത്, ഒന്ന് തെക്കേയും ഒന്ന് വടക്കേയും, രണ്ട് പടിഞ്ഞാറ് ഉണ്ട്. അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. കിഴക്കേ ഭാഗത്ത് ഇരട്ടയായി തീപ്പൊമ്പരകളെപ്പോലെ രണ്ടു കവാടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ ദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. കിഴക്കോട്ട്, നളിനി എന്ന പേരിൽ രണ്ട് കവാടങ്ങൾ കൂടി; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുഖ്യ എന്ന പേരിലുള്ള കവാടം മുൻവശത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; പല വാണിഭശാലകളും ഭക്ഷ്യപാത്രങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്; രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം നഗരരാജാവ് അവിടിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കേ കവാടം പിതൃഹു എന്ന പേരിലാണ്; അവിടൂടെ പുരഞ്ജനൻ ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികൾക്ക് ഒപ്പം തെക്കൻ പാഞ്ചാല ദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കേ കവാടം ദേവഹു എന്ന പേരിലാണ്; അവിടൂടെ പുരഞ്ജനൻ ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികൾക്ക് ഒപ്പം വടക്കൻ പാഞ്ചാല ദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറേ കവാടം അസുരി എന്ന പേരിലാണ്; അവിടൂടെ പുരഞ്ജനൻ അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം ഗ്രാമക ദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറേ മറ്റൊരു കവാടം നിരൃതി; അവിടൂടെ പുരഞ്ജനൻ ലോഭത്തോടൊപ്പം വൈശസ ദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന പേരിലുള്ള രണ്ട് നഗരകവാടങ്ങൾ മൗനവും കൌശലവുമാണ്; അവയുടെ അധിപൻ ദൃഷ്ടിയുള്ളവൻ അവയിലൂടെ കടന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവൻ വിഷൂചിയോടൊപ്പം ആഭ്യന്തരകമറുകളിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും മക്കളും വഴി ജനിക്കുന്ന മോഹം, ആനന്ദം, സന്തോഷം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പ്രവൃത്തി, കാമം, അജ്ഞാനം മുതലായവകൊണ്ട് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നവൻ, ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. അവൾ പാനം ചെയ്യുമ്പോൾ അവനും പാനം ചെയ്യുന്നു; അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അവനും കഴിക്കുന്നു; അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവനുമവളോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവനും നിൽക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവനും ഇരിക്കുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കുന്നു; അവൾ നക്കുമ്പോൾ അവനും നക്കുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും വശംവദനായി, ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും അജ്ഞാനത്താൽ അവൾ പറയുന്നതെല്ലാം അനുകരിക്കുന്നു; കളിപ്പാട്ടം പോലെ അവളുടെ വശംവദനാവുന്നു. ഇതുവരെ പുരാണകഥ പറയുമ്പോൾ, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ഈ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ കണ്ടു, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം മനസ്സിലാകാതെ, അത്ഭുതത്തോടെ ഗോപന്മാർ നന്ദനോടു സമീപിച്ചു, ഗർഗാചാര്യന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു: "ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അതിവിശിഷ്ടമാണ്. ഗ്രാമവാസികളുടെ മക്കൾ സാധാരണ നിന്ദ്യരാണല്ലോ, അങ്ങനെ ജനിച്ചിട്ടും എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു? ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ, ആനയുടെ രാജാവു തൂക്കുന്നത് പോലെ, ഒരു കൈകൊണ്ട് effortlessly ആ മഹാപർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു! കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായി തുറന്നില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ പോലും, പൂതനയുടെ ശക്തമായ പാൽ കുടിച്ചു, അവളുടെ പ്രാണനേടെ കുടിച്ചു കളഞ്ഞു; കാലം ജീവരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. കിടക്കയിൽ കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, ബാലൻ കരഞ്ഞ് കാൽകൊണ്ട് തൊട്ടപ്പോൾ, തൊട്ടിൽ ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു. ഒരുവർഷ പ്രായത്തിൽ, തൃണാവർത്തൻ എന്ന ദാനവൻ അവനെ കയ്യോടെ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പറത്തിയപ്പോൾ പോലും, ആ വലിയ ദുരിതം അവൻ അതിജയിച്ചു.