ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആകാശത്തിൽ ദേവതകളുടെ പ്രേരണയോടെ ശംഖങ്ങളും കെട്ട്‌താളങ്ങളും മുഴങ്ങുന്നതാണ്, രാജാ. ഗന്ധർവർജ്യേഷ്ടന്മാർ തുംബുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗാനം ആലപിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഹരിയും ബാലരാമനും സ്നേഹപൂർവമായ ഗോപന്മാരുടെ ചുറ്റുമുള്ള കൂട്ടത്തിൽ തങ്ങളുടെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗോപികളും ഹരിയുടെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ പാടിയുകൊണ്ട്, ഹൃദയം ആഴത്തിൽ ഉണരുന്ന സന്തോഷത്തോടെ അവരെ പിന്തുടർന്നു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ ദശമസ്കന്ദത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; പരം ത്യാഗികൾക്കുള്ള ഈ മഹാശാസ്ത്രം. ശ്രേഷ്ഠന്മാർ, പ്രകൃതിഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി, എന്നെ ആരാധിക്കണം; വിജ്ഞാനികൾ, വാസനകളിൽ നിന്നും സ്വയം നിയന്ത്രിതരായി, ജാഗ്രതയോടെ എന്നെ ആരാധിക്കണം. ഒരു മഹാത്മാവ്, സത്ത്വഗുണം വളർത്തി, രജസ്സും തമസ്സും ജയിക്കുന്നു; പിന്നെ, സത്ത്വം പോലും വിരക്തിയും ശാന്തചിത്തവും കൊണ്ട് ജയിച്ച്, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനായ ആത്മാവ്, വ്യക്തിത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു. ആത്മാവ്, മറ്റ് ആത്മാക്കളിൽ നിന്നും ഗുണജന്യവാസനകളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, പരമാർത്ഥത്തിൽ, എന്നിൽ തന്നെ പൂർണ്ണമാവുന്നു; അവൻ പുറത്തോ ഉള്ളിലോ ചലിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, മായയുടെ അധിപതിയായ എന്റെ അഷ്ടൈശ്വര്യശക്തി അറിയുന്നവർ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗ്യത്തെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ഈ ലോകത്തിൽ അവർ എന്റെ പരംപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്ന, ശാന്തസ്വഭാവമുള്ളവരെ കാലത്തിന്റെ ആയുധം സ്പർശിക്കില്ല; ഞാൻ ആരുടെ ആത്മാവിനേക്കാൾ പ്രിയമാണ്, മകനായി, സുഹൃത്തായി, ഗുരുവായി, ഉപകാരിയായി, ആരാധ്യദേവതയായി. ഈ ലോകം, പരലോകം, അതിൽ ചലിക്കുന്ന ആത്മാവ്, ഈ ലോകത്തിൽ സ്വന്തമെന്നു കരുതുന്ന സർവ്വം—ധനം, പശു, വീടുകൾ—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം, സർവവ്യാപിയെന്നു ഭക്തിപൂർവം ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തിന്റെ അതിർത്തി കടത്തുന്നു. ആത്മാവിന് ഭയമില്ലാതാക്കുന്നത് എവിടെയും ഇല്ല; അതു ഞാൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനും, ആദിപ്രകൃതിയുടെ അധിപതിയും ആയിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം. എന്റെ ഭയത്തിൽ നിന്നാണ് കാറ്റ് വീശുന്നത്, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്, ഇന്ദ്രൻ മഴവർഷിക്കുന്നത്, അഗ്നി ദഹിക്കുന്നത്, മരണൻ ചലിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ, ഭക്തിയോഗം വഴി, ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി. ഈ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഹിതം ഇതാണ്: ഭക്തിയോടെ, മനസ്സ് സ്ഥിരമായി എന്നിൽ കെട്ടിപ്പിടിക്കുക. മേലായി ഏഴു വാതിലുകൾ, മുന്നിൽ രണ്ട്, താഴെ രണ്ട്—ഇവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയവസ്തുക്കളുടെ ചലനം നടക്കുന്നു; അവയിൽ ഓരോന്നിലും ഒരു അധിപതിയുണ്ട്, രാജാ. ഇവയിൽ, അഞ്ച് വാതിലുകൾ കിഴക്കോട്ട്, ഒന്ന് തെക്കോട്ട്, ഒന്ന് വടക്കോട്ട്; രണ്ട് പടിഞ്ഞാറോട്ട്. ഇവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ പറയാം. കിഴക്കോട്ട് ചേർന്ന രണ്ട് വാതിലുകൾ ജ്യോതിസ്സരിസം, അവയിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ ദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. കിഴക്കോട്ട് ചേർന്ന നളിനി, നാളിനി എന്ന രണ്ട് വാതിലുകൾ, അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുന്നിൽ മുഖ്യ എന്ന വാതിലുണ്ട്, പല കടകളും ഭക്ഷണനാവകളും ഉള്ളത്; അതിലൂടെ നഗരാധിപൻ രസത്തെ അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം രാജ്യത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കോട്ട് പിതൃഹൂ എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ തെക്കൻ പഞ്ചാല പ്രദേശത്തേക്ക് ജ്ഞാനവാഹകരോടൊപ്പം പോകുന്നു. വടക്കോട്ട് ദേവഹൂ എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ വടക്കൻ പഞ്ചാല പ്രദേശത്തേക്ക് ജ്ഞാനവാഹകരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് ആസുരി എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ഗ്രാമക പ്രദേശത്തേക്ക് അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് നിരൃതി എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ വൈശസ പ്രദേശത്തേക്ക് ലോഭത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന രണ്ട് നഗരവാതിലുകൾ നിശബ്ദവും കൃത്യവുമാണ്; അവയുടെ അധിപൻ, ദർശനശക്തിയുള്ളവൻ, അവ വഴി കടന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവൻ വിശൂചിയോടൊപ്പം അകത്തേക്കു കടന്നാൽ, ഭാര്യയും മക്കളും കൊണ്ടുള്ള മോഹം, ആനന്ദം, സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ലീനനായ, വാസനകളാൽ പ്രേരിതനായ, മോഷം കൊണ്ടും അജ്ഞാനത്താൽ വഞ്ചിതനായ, ഭാര്യയുടെ ഇച്ഛകൾ അനുസരിച്ച് നടക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ്, ഭാര്യ പാനം ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ മദ്യം കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവൻ പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവൻ കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൻ മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവൻ ഓടുന്നു; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവൻ കൂടെ കിടക്കുന്നു; അവൾ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഇരിക്കുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവൻ കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ നോക്കുന്നു; അവൾ ശ്വസിക്കുമ്പോൾ അവൻ ശ്വസിക്കുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവൻ ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവൻ സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും വഞ്ചനയിൽ, മനസ്സിലില്ലാതെയും, മനസ്സില്ലാതെ, അവളെ അനുകരിച്ച്, കളിപ്പാട്ടം പോലെ, ദൗർബല്യത്തിൽ വീഴുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ കണ്ട ഗോപന്മാർ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, അത്ഭുതപ്പെടുകയും ഗർഗാചാര്യന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തുകൊണ്ട് നന്ദനോടു സമീപിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്ഭുതകരമാണ്; എങ്ങിനെയാണ് ഗ്രാമത്തിലെ, സാധാരണ അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ജനിച്ചത്? ഏഴു ദിവസമാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ, എങ്ങിനെയാണ് ഒരു കൈകൊണ്ട് വലിയ പർവതം എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തിയത്, ഗജരാജൻ ഒരു താമരയിലേത് പോലെ? ചെറുപ്രായത്തിൽ, ഭാഗം തുറന്ന്, ബാല്യഭാവത്തിൽ, പുതനയുടെ മുലകുടിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ ജീവൻ തന്നെ കുടിച്ചു, കാലം എല്ലാവരുടെയും ജീവൻ കുടിക്കുന്നതുപോലെ. ശയനവസ്ഥയിൽ കിടന്നപ്പോൾ, അവന്റെ കാലുകൾ ചക്രം അടിച്ചു, ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു, അവൻ കരഞ്ഞ് അടിച്ചു. ഒരുവർഷം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ, തൃണാവർത്ത എന്ന ദാനവൻ അവനെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; എന്നാൽ, അവൻ ആ ദുരിതം ജയിച്ചു.