ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജവാസികൾ അക്ഷയമായ സ്നേഹത്താൽ കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് ശാന്തമായി സമീപിച്ചു. അവർ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹം പകർന്നു. ഗോപിമാർ ആനന്ദപൂർവ്വം കുരുക്കളും അക്ഷതയും സമർപ്പിച്ച് കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു; അവനുവേണ്ടി സദാ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. യശോദയും രോഹിണിയും നന്ദനും ബലരാമനും—ശക്തിമാന്മാരിൽ പ്രധാനന്മാർ—കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അതീവ സ്നേഹഭാവത്തിൽ അവർ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു. ആകാശത്ത് ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും സാധ്യന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും ചാരണന്മാരും—all of them—ഹർഷപൂർവ്വം കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു. അവർ ആനന്ദത്തോടെ പൂവുകൾ മഴപോലെ ഭൂമിയിൽ ചിതറിച്ചു. ആകാശത്ത് ശംഖങ്ങൾക്കും മൃദംഗങ്ങൾക്കും ഗംഭീരമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു, ദേവതകൾ അതിന് പ്രേരണയായി. ഗാന്ധർവന്മാരുടെ നേതാവായ തുംബുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗാന്ധർവർ സംഗീതം ആലപിച്ചു. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗോപുരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ബലരാമനോടൊപ്പം ഹരിയെന്ന പേരിൽ തന്റെ സ്വന്തം ഗോപുരവാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തോടെ അവനെ പിന്തുടർന്നു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിന്റെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമവൈരാഗ്യശാസ്ത്രം. ശുദ്ധബുദ്ധിയുള്ള ജ്ഞാനികൾ, പ്രകൃതിഗുണങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്ന്, ആത്മസംയമനം പാലിച്ച്, എപ്പോഴും ജാഗരൂകതയോടെ, എന്നെ ആരാധിക്കണം. ഒരു സത്പുരുഷൻ സത്വഗുണം വളർത്തി രജസ്സും തമസ്സും ജയിക്കും; പിന്നീട് വൈരാഗ്യത്താൽ സത്വവും അതിജയിച്ച് സമാധാനത്തോടെ ഗുണങ്ങൾ വിട്ട് ആത്മാവിനെ എന്നിൽ ലയിപ്പിക്കും. ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനായ ആത്മാവ്, മറ്റുള്ള ആത്മാക്കളിൽ നിന്നും ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും സ്വതന്ത്രനായി, പരമാത്മാവായ എന്നിൽ പൂർണ്ണനാകും; അവൻ അകത്തേക്കോ പുറത്തേക്കോ ചലിക്കുകയില്ല. എന്റെ മായയുടെ ഐശ്വര്യശക്തി അറിയുന്നവർ, എട്ടുവിധ ഐശ്വര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായവ, ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ ഭാഗ്യത്തെയും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ തന്നെ എന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നെ ആത്മാവുപോലെ, പുത്രനായി, സുഹൃത്തായി, ഗുരുവായി, ഉപകാരിയായി, ആരാധ്യദൈവമായി ഭജിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള ഭക്തന്മാർക്ക് കാലായുധം ബാധിക്കില്ല; അവർ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല. ഈ ലോകവും, പരലോകവും, അവയിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ജീവനും, സ്വത്തുക്കളെന്നു കരുതുന്ന ധനം, പശു, വീടുകൾ എന്നിവയും—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം ഏകഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തിനു അതീതമായ സ്ഥിതിയിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് നയിക്കും. എനിക്കു മാത്രമാണ്—സകലഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനായി, പ്രക്രിതിയുടെ അധിപനായി നിലകൊള്ളുന്ന എന്നിൽ മാത്രമാണ്—ജീവികളുടെ അത്യന്തഭയങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടുന്നത്. എന്നെ ഭയപ്പെട്ട് കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴവർഷിക്കുന്നു, അഗ്‌നി ദഹിക്കുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗം വഴി ഭയമില്ലാത്ത എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതാണ് അവരുടെ ശ്രേയസ്സ്. ഈ ലോകത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ശ്രേയസ്സ് ഇതാണ്: അക്ഷയമായ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിർത്തുക. നഗരത്തിൽ ഏഴ് കവാടങ്ങൾ മുകളിലും, രണ്ട് മുന്നിലും, രണ്ടു താഴിലും ഉണ്ട്; അവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വസ്തുക്കൾ കടന്നു പോകുന്നു. അവയൊന്നൊന്നിൽ ഒരു അധിപൻ വസിക്കുന്നു. ഈ കവാടങ്ങളിൽ അഞ്ചു കിഴക്കോട്ട്, ഒന്ന് തെക്കോട്ട്, ഒന്ന് വടക്കോട്ട്, രണ്ടു പടിഞ്ഞാറോട്ട്. അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു. രണ്ടു കിഴക്കൻ കവാടങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; അവയിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ ദേശത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നളിനി, നാളിനി എന്നിങ്ങനെ പേരുള്ള രണ്ടു കവാടങ്ങൾ കിഴക്കോട്ട് ചേർന്ന് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള മേഖലയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുഖ്യാ എന്ന കവാടം മുന്നിലാണ്, അതിനോട് ചേർന്ന് പല കടകളും ഭക്ഷ്യബോട്ടുകളും ഉണ്ട്; അവയിലൂടെ നഗരാധിപൻ, രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം, ദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കോട്ട് പിതൃഹൂ എന്ന കവാടം; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികൾക്കൊപ്പം തെക്കൻ പഞ്ചാല ദേശത്ത് കടക്കുന്നു. വടക്കോട്ട് ദേവഹൂ എന്ന കവാടം; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികളോടൊപ്പം വടക്കൻ പഞ്ചാല ദേശത്ത് കടക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് ആസുരി എന്ന കവാടം; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം ഗ്രാമക ദേശത്ത് കടക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് നിരൃതി എന്ന കവാടം; അതിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ ലോഭത്തോടൊപ്പം വൈശസ ദേശത്ത് കടക്കുന്നു. അന്ധ, അവമീഷാ എന്ന പേരുള്ള രണ്ടു നഗരകവാടങ്ങൾ മൗനവും നൈപുണ്യവുമാണ്; അവയുടെ അധിപൻ, കാഴ്ചയുള്ളവൻ, അവയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവൻ വിശൂചിയോടൊപ്പം അകത്തുള്ള കാമറയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും മക്കളും നൽകുന്ന മോഹം, സുഖം, സന്തോഷം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. ഈവിധം, കർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വദിച്ച്, ആഗ്രഹത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങി, ഭാര്യയുടെ ഇച്ഛകൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ അവനും കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവനും ആസ്വദിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ അവനും നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവനും ഇരിക്കുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കുന്നു; അവൾ ഘ്രാണം ചെയ്യുമ്പോൾ അവനും അതു ചെയ്യുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും സന്തോഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും പ്രഭാവത്തിൽ, അജ്ഞാനിയായ പുരുഷൻ, മനസ്സിലില്ലാത്തിരുന്നാലും, അവളെ അനുസരിച്ച് കളിപ്പാട്ടംപോലെ പെരുമാറുന്നു. ഇത്രയും സംഭവങ്ങൾക്കുശേഷം, ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടപ്പോൾ, ആ പശുപാലകർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അവർ ഗർഗാചാര്യരുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു, നന്ദനോടു സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഈ കുട്ടിയുടെ പ്രവർത്തികൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്. സാധാരണ ഗ്രാമവാസികളുടെ മക്കൾക്ക് ഇങ്ങനെ സാധിക്കുമോ? ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഈ ബാലൻ, രാജഹസ്തി താമരയെ എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തുന്നതുപോലെ, ഒരു കൈകൊണ്ട് വലിയ പർവതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു. ബാല്യാവസ്ഥയിൽ, പൂർണ്ണമായി കണ്ണ് തുറക്കാതിരുന്നപ്പോൾ പോലും, ശക്തിയുള്ള പൂതനയുടെ സ്തന്യവും അവളുടെ പ്രാണനയും കുടിച്ചു, കാലം ജീവനെ എങ്ങനെ ഗ്രസിക്കുമോ അങ്ങനെ. ഒരിക്കൽ, ബാലൻ താഴെ കിടക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാലടി തട്ടിയപ്പോൾ തേരിന്റെ ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു, അവൻ കരയുകയും കുത്തുകയും ചെയ്തപ്പോൾ.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ വ്രജവാസികൾ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.