ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളുടെ മുന്നിൽ, കൃഷ്ണഭഗവാൻ ഗിരിരാജനെ വീണ്ടും അതിന്റെ യഥാസ്ഥാനത്ത് അത്രേം ലാളിത്യത്തോടെ സ്ഥാപിച്ചു. അപ്പോൾ വ്രജവാസികൾ, ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്താൽ, കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് ശാന്തതയിൽ എത്തി അവനെ അണകിച്ചു. ഗോപികമാർ, അനുരാഗപൂർവം ആനന്ദത്തോടെ അവനെ പൂജിച്ചു, തൈര്, അക്ഷത എന്നിവ സമർപ്പിച്ചു, നിരന്തരമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. യശോദയും രോഹിണിയും നന്ദനും ബലരാമനും—ബലശാലികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമനും—കൃഷ്ണനെ അണകിച്ചു, സ്നേഹാവേശത്താൽ ഹൃദയത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. ആകാശത്തിൽ ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും സാദ്ധ്യന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചാരണമാരും—all സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, ഭൂമിയിൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ദേവന്മാർ പ്രേരിപ്പിച്ച ശംഖങ്ങളും മൃദംഗങ്ങളും ആകാശത്ത് മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. തുമ്പുരുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ഗന്ധർവന്മാരുടെ നേതാക്കന്മാർ ഗാനങ്ങൾ ആലപിച്ചു. അങ്ങനെ, സ്നേഹപൂർവം ചുറ്റിയ കുരവർക്കാരോടുകൂടി കൃഷ്ണനും ബലരാമനും സ്വന്തം ഗോശാലയിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനൊപ്പം, ഗോപികമാർ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ അനുഗമിച്ചു; അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രേഷ്ഠന്മാർ, പ്രകൃതിഗുണങ്ങളോടുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ ആരാധിക്കണം; വിദ്യയുള്ളവരും നിരാസക്തരായും ആത്മനിയന്ത്രിതരായും ജാഗരൂകരായും എന്നെ ആരാധിക്കണം. സാത്വികഗുണം വളർത്തി, സന്യാസി രാഗത്തെയും തമസ്സിനെയും അതിജയിച്ച്, സ്തിരതയോടെ സാത്വികതയെയും അതിജയിച്ച്, ഗുണങ്ങളിൽനിന്ന് മോചിതനായി ആത്മാവ് എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു; വ്യത്യസ്തതയെ വിട്ട്. ആത്മാവ്, മറ്റു ആത്മാക്കളിൽനിന്നും ഗുണജന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽനിന്നും മോചിതനായി, എനിക്ക് അകമഴിഞ്ഞ്, അകത്തേക്കോ പുറത്തേക്കോ ചലിക്കാതെ നിലകൊള്ളുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മായയുടെ അഷ്ടൈശ്വര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നനായ എന്റെ ശക്തി അറിയുന്നവർ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗ്യത്തേക്കുറിച്ചും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ എനിക്ക് പരമാവസ്ഥ പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നോട് ഭക്തിയുള്ളവരും ശാന്തസ്വഭാവമുള്ളവരും ഒരിക്കലും നശിക്കാറില്ല; കാലത്തിന്റെ ആയുധം അവരെ സ്പർശിക്കില്ല. എനിക്ക് ആത്മാവിനേപ്പോലെയും പുത്രനേപ്പോലെയും സുഹൃത്തേപ്പോലെയും ഗുരുവേപ്പോലെയും ഉപകാരിക്കേപ്പോലെയും ആരാധ്യദൈവത്തേപ്പോലെയും പ്രിയമുള്ളവർക്കു വേണ്ടി. ഈ ലോകവും അഗ്ന്യലോകവും, ആ ലോകത്തിലേക്കു പോകുന്ന ആത്മാവും, ഇവിടെ സ്വന്തമായതെന്നു കരുതുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും—സമ്പത്ത്, പശുക്കൾ, വീടുകൾ—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം ഏകഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തെ അതിജീവിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിൽ മാത്രമേ, സകലഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനിലും ആദി പ്രകൃതിയുടെ അധിപതിയിലും, ആത്മാവിന്റെ അത്യന്തം ഭയങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടുന്നുള്ളൂ. എന്നെ ഭയന്ന് തന്നെ, കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു, അഗ്നി കത്തുന്നു, യമൻ ചുറ്റുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗത്തിലൂടെ ഭയമില്ലാത്ത എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു ഏറ്റവും ഉത്തമമായത്—ഗാഢമായ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിലേയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി ആകർഷിക്കുക എന്നതാണ്. ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിൽ, രണ്ട് മുന്നിലും രണ്ട് താഴെയും ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള ചലനം നടക്കുന്നു, അതിന്റെ അകത്ത് ഒരു അധിപൻ വസിക്കുന്നു. ഇതിൽ, അഞ്ചു വാതിലുകൾ കിഴക്കോട്ടും, ഒന്ന് തെക്കിലും ഒന്ന് വടക്കിലും, രണ്ട് പടിഞ്ഞാറിലും. ഇവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ പറയാം. കിഴക്കോട്ട് രണ്ട് വാതിലുകൾ ഒരുമിച്ച് തീച്ചെപ്പുകളെപ്പോലെ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ ദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. കിഴക്കോട്ട് തന്നെ, നളിനി, നാളിനി എന്ന രണ്ടു വാതിലുകൾ; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുന്നിൽ മുഖ്യ എന്ന വാതിലുണ്ട്, പല കടകളും ഭക്ഷണനൗകകളും ഉള്ളത്; അതിലൂടെ നഗരാധിപൻ രുചി അറിയുന്നവരോടുകൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കോട്ട് പിതൃഹു എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ തെക്കൻ പഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് ജ്ഞാനവാഹകരോടുകൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കോട്ട് ദേവഹു എന്ന വാതിലിലൂടെ പടിഞ്ഞാറൻ പഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് പുരഞ്ജനൻ ജ്ഞാനവാഹകരോടുകൂടെ എത്തുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് അസുരി എന്ന വാതിലിലൂടെ ഗ്രാമക ദേശത്തിലേക്ക് പുരഞ്ജനൻ അഹങ്കാരത്തോടുകൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് തന്നെ നിരൃതി എന്ന വാതിലിലൂടെ വൈശസ ദേശത്തിലേക്ക് പുരഞ്ജനൻ ലോഭത്തോടുകൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. ആന്ധ, അവമീഷാ എന്ന രണ്ട് നഗരവാതിലുകൾ ശാന്തവും നിപുണവുമാണ്; അവയുടെ അധിപൻ ദർശനശക്തിയുള്ളവൻ ആ വാതിലിലൂടെ കടന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അകത്തെ മുറികളിലേക്ക് വിഷൂചിയോടുകൂടെ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും മക്കളും മൂലമുണ്ടാകുന്ന മോഹം, ആനന്ദം, സുഖം എന്നിവ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളിൽ ലീനനായി, കാമത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, മോഷിതനായി, അജ്ഞാനത്താൽ ഭാര്യയുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ പാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവനും മദ്യം കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, അവളോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ പാടുമ്പോൾ, അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ, അവനും കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവനും മറുപടി പറയുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ ഓടുമ്പോൾ, അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ, അവനും നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ, അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ അവളോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ, അവനും നോക്കുന്നു; അവൾ ഘ്രാണം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവനും ചെയ്യുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, അവനും സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ, അവനും ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ ആനന്ദിക്കുമ്പോൾ, അവനും ആനന്ദിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഭാര്യയുടെയും അവളുടെ ഗുണങ്ങളുടെയും ചതിയിൽ, അജ്ഞാനിയായ പുരുഷൻ, മനസ്സില്ലാതെയും, ദുർബലതയാൽ കളിപ്പാട്ടംപോലെ അവളെ അനുകരിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യങ്ങൾ കണ്ട കുരവർക്കാർ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിഞ്ഞില്ലാതെ, അത്ഭുതത്തോടെ, ഗർഗ്ഗാചാര്യരുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി, നന്ദനോടു ചേർന്നു പറഞ്ഞു: "ഈ ബാലന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്. സാധാരണ ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചവരുടെ സന്താനങ്ങൾ നിരസിക്കപ്പെടാറാണ് പതിവ്; എന്നാൽ, എങ്ങനെ ഈ ബാലൻ ജനിച്ചു? ഏഴു ദിവസമാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ കുട്ടി എങ്ങനെ ഒരു കൈയിൽ വലിയ പർവ്വതത്തെ എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി പിടിച്ചു? ആനയുടെ രാജാവ് ഒരു താമരയെ എടുക്കുന്നതുപോലെ! ബാല്യാവസ്ഥയിൽ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായി തുറക്കാതിരിക്കാൻ പോലും, ഈ കുട്ടി പുത്തനയുടെ ശക്തിയുള്ള മുലയിലേക്കു കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ജീവനും കുടിച്ചു; കാലം ജീവികളെ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുമോ അതുപോലെ.