ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ ആശ്വാസം കേട്ട്, വ്രജവാസികൾ അവരുടെ സമ്പത്ത്, കുടുംബം, ആശ്രിതർ എന്നിവരുമായി, കാവലുള്ളിടത്തോളം ഗിരിഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ അവർ വിശപ്പും ദാഹവും വേദനയും ആശ്വാസലോഭവും ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ കാലുകൾ പോലും നീക്കാതെ ഏഴുദിവസംപൂർണ്ണമായി ഗിരിപർവതം ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന അത്ഭുതം കാണാൻ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും സമർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ ഈ യോഗശക്തിയുടെ അത്ഭുതവാർത്തകൾ കേട്ട്, ഇന്ദ്രൻ അതീവ ആശ്ചര്യചകിതനായി; അവൻ്റെ ധൈര്യം തകർന്ന്, തന്റെ മേഘങ്ങൾ പിന്‍വലിച്ചു. ആകാശം തെളിഞ്ഞു, സൂര്യപ്രകാശം വീണു, ഭയാനകമായ കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഗിരിധരൻ വ്രജവാസികൾക്ക് പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരും സമ്പത്തും മക്കളുമായി പുറത്ത് വരൂ. കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികളും ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു." അതിനുശേഷം, ഓരോ ഗോപരും അവരുടെ പശുക്കളും കാളവണ്ടികളും മറ്റു സാധനങ്ങളും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരുമായി, മന്ദഗതിയിൽ പുറത്ത് കടന്നു. കൃഷ്ണൻ, സാക്ഷാൽ ദൈവം, പർവതം പഴയ സ്ഥിതിയിലേക്കു കളിയോടെ തിരിച്ചുവച്ചു; എല്ലാ ജന്തുക്കളും അതു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണനെ ആനന്ദപൂർവ്വം സമീപിച്ചു, അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, സ്നേഹപൂർവ്വം അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. ഗോപസ്ത്രീകൾ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, അവനെ പാൽ, അക്ഷത എന്നിവ കൊണ്ട് പൂജിച്ചു, അവർക്കുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു. യശോദ, രോഹിണി, നന്ദൻ, ബലരാമൻ എന്നിവരും കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ഹൃദയത്തിൽനിന്നും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. ആകാശത്തിൽ ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും സാധ്യന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചരണമാരും സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, ഭൂമിയിൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ശംഖവും മൃദംഗവും ആകാശത്ത് മുഴങ്ങി; ഗന്ധർവനാഥന്മാരായ തുംബുരുവിനെ നേതൃത്വം നൽകി, സംഗീതം പാടുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട്, സ്നേഹത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഹരിയും ബലരാമനും അവരുടെ സ്വന്തം ഗോപുരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ പാടി, ആനന്ദപൂർവ്വം അവനെ പിന്തുടർന്നു; അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ആഴത്തിൽ ഉല്ലാസത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇങ്ങനെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമസന്ന്യാസികൾക്കുള്ള മഹാപുരാണം ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിൽ. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ചു: "പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച ജ്ഞാനികൾ എന്നെ ഭജിക്കണം. ആസക്തിയില്ലാത്ത, ആത്മനിയന്ത്രിതരായ ജ്ഞാനികൾ എന്നെ ആരാധിക്കണം. സത്വഗുണം വളർത്തി, അതിനുമപ്പുറം നിർവൈര്യവും സമാധാനവും പ്രാപിച്ച്, സകലഗുണങ്ങൾ വിട്ട് ആത്മാവ് എന്നിലേക്കെത്തുന്നു. ആത്മാവ് മറ്റുള്ള ആത്മാക്കളിൽ നിന്നും ഗുണജന്യവാഞ്ഛകളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനത്തിലൂടെ, പരിപൂർണ്ണത എന്നിൽ പ്രാപിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അകത്തോ പുറത്തോ പോകുന്നില്ല. എന്റെ മായാശക്തിയാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട എട്ടുവിധ ഐശ്വര്യങ്ങൾ അറിയുന്നവർ, ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ ഐശ്വര്യത്തേയും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ പരമാവസ്ഥ പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നെ ഭജിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള ഭക്തന്മാർ എപ്പോഴും നശിക്കാറില്ല; കാലത്തിന്റെ ആയുധം അവരെ തൊടാറില്ല. ഞാൻ ആരുടേയും ആത്മാവായോ പുത്രനായോ സ്നേഹിതനായോ ഗുരുവായോ സുഹൃദ്ദായോ ആരാധ്യദൈവമായോ പ്രിയനാണ്. ഈ ലോകവും അന്ത്യലോകവും, അവയെ ഇടയ്ക്ക് കടക്കുന്ന ആത്മാവും, എല്ലാ സമ്പത്തും, പശുക്കളും, വീടുകളും—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം ഏകഭക്ത്യാ ഭജിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തിനപ്പുറം കരകയറ്റും. എന്റെ അങ്കത്തിൽ ഒഴികെ, ആത്മാവിന്റെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റാൻ മറ്റൊരിടത്തും ശരണം ഇല്ല. എന്റെ ഭയത്താൽ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴവർഷിപ്പിക്കുന്നു, അഗ്നി ദഹിക്കുന്നു, മരണം സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്ത്യോഗം വഴി ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഹിതം—ഉഗ്രഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി ഏകാഗ്രമാക്കുക എന്നതാണ്. ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിൽ, രണ്ട് മുന്നിൽ, രണ്ട് ചുവടിൽ—ഇവയിൽ ഓരോന്നിലും ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾക്കുള്ള ഗതിമാർഗങ്ങളുണ്ട്; അവയിൽ ഓരോന്നിലും ഒരു ഭർത്താവുണ്ട്. പൂർവദിശയിൽ അഞ്ചു വാതിലുകൾ, തെക്കോട്ട് ഒന്ന്, വടക്കോട്ട് ഒന്ന്, പടിഞ്ഞാറോട്ട് രണ്ട്; അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. രണ്ടു പൂർവ്വ വാതിലുകൾ ഒരുമിച്ച് നിർമ്മിച്ചതാണ്; അവയിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നളിനി, നാളിനി എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു വാതിലുകൾ കൂടി പൂർവ്വദിശയിൽ; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മുഖ്യ എന്ന വാതിൽ മുന്നിലാണ്, വ്യാപാരശാലകളും ഭക്ഷ്യപാത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിലൂടെ നഗരാധിപൻ രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കോട്ട് പിതൃഹു എന്ന വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജൻ തെക്കൻ പഞ്ചാലപ്രദേശത്തേക്ക് ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികളോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കോട്ട് ദേവഹു എന്ന വാതിലിലൂടെ വടക്കൻ പഞ്ചാലത്തിലേക്ക്, ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികളോടൊപ്പം. പടിഞ്ഞാറോട്ട് അസുരി എന്ന വാതിലിലൂടെ ഗ്രാമക പ്രദേശത്തേക്ക്, അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം; നിരൃതി എന്ന വാതിലിലൂടെ വൈശസ പ്രദേശത്തേക്ക്, ലോഭത്തോടൊപ്പം. അന്ധവും അവമീഷാ എന്ന പേരുള്ള രണ്ടു നഗരവാതിലുകൾ ശാന്തവും നൈപുണ്യവുമാണ്; അവയുടെ ദർശനശക്തിയുള്ള ഭർത്താവ് അവയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. പിന്നീട്, വിഷൂചിയോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയും മക്കളും നൽകുന്ന മോഹം, ആനന്ദം, സന്തോഷം എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തി, കാമം, അജ്ഞാനം എന്നിവയാൽ ചതിഞ്ഞ്, അവൻ തന്റെ ഭാര്യയുടെ ഇഷ്ടം പോലെ പെരുമാറുന്നു. അവൾ കുടിക്കുമ്പോൾ അവനും മദ്യം കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവനും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ അവനും ആസ്വദിക്കുന്നു. അവൾ പാടുമ്പോൾ അവനും പാടുന്നു; അവൾ കരയുമ്പോൾ അവനും കരയുന്നു; അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവനും ചിരിക്കുന്നു; അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും മറുപടി പറയുന്നു. അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവനും നിൽക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും അവളോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവനും ഇരിക്കുന്നു. അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ കാണുമ്പോൾ അവനും കാണുന്നു; അവൾ മണം വാസനയെടുക്കുമ്പോൾ അവനും എടുക്കുന്നു; അവൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ അവനും സ്പർശിക്കുന്നു. ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ ആനന്ദിക്കുമ്പോൾ അവനും ആനന്ദിക്കുന്നു—അങ്ങനെ അവളുടെ അനുഭവങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുന്നു.