ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗോപസംഘത്തെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. “ഈ ഗോകുലത്തിൽ താമസിക്കുന്നവർ എന്നിൽ ആശ്രയമിട്ടവരും, എന്നെ അവരുടെ സ്വാമിയായി കരുതുന്നവരും, ഞാൻ എന്റെതായും അംഗീകരിച്ചവരും ആകുന്നു. എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ അവരെ സംരക്ഷിക്കും; ഇതാണ് ഞാൻ എടുത്തിരിക്കുന്ന വ്രതം,” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ കൃഷ്ണൻ, ഒരു കൈകൊണ്ട് effortlessly ഗోవർധന പർവതം ഉയർത്തി, ഒരു കുട്ടി കുടയുയർത്തുന്നതുപോലെ. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, അച്ഛൻമാരെ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ പശുക്കളുമായി ഈ പർവതത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കുക, നിങ്ങളുടെ സൗകര്യത്തിനനുസരിച്ച്.” “പർവതം എന്റെ കൈയിൽ നിന്നു വീഴും എന്ന ഭയമോ, കാറ്റും മഴയുമോ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; ഞാൻ നിങ്ങള്ക്ക് സംരക്ഷണം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.” കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകളിൽ ആശ്വാസം ലഭിച്ച വ്രജവാസികൾ, അവരുടെ സമ്പത്തും കുടുംബവും അനുഭവങ്ങളും കൊണ്ട്, ഗുഹയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. അഹാരം, ദാഹം, വേദന, ആശ്വാസം എന്നിവയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണൻ ഏഴു ദിവസങ്ങൾ കാലുകൾ നീങ്ങാതെ പർവതം ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന ദൃശ്യത്തെ നോക്കി. കൃഷ്ണന്റെ അതിശയകരമായ യോഗശക്തി കേട്ടു, ഇന്ദ്രൻ അത്ഭുതപ്പെടുകയും, തന്റെ മനസ്സിൽ ഭയം നിറയുകയും, മേഘങ്ങളെ പിന്‍വലിക്കുകയും ചെയ്തു. ആകാശം വൃത്തിയാകുമ്പോൾ, സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചു, ഭയാനകമായ കാറ്റും മഴയും നിശ്ചലമായി, ഗోవർധനപർവതം ഉയർത്തിയ കൃഷ്ണൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “ഭയമില്ലാതെ പുറത്തു വരൂ, നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളും സമ്പത്തും കുട്ടികളും കൂടെ; കാറ്റും മഴയും നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു, നദികളും കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ ഗോപന്മാർ, ഓരോരുത്തരും അവരുടെ പശുക്കളും കാറുകളും സമ്പത്തും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും കൂട്ടി, മന്ദഗതിയിൽ പുറത്തു നടന്നു. കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരുടെ കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ, പർവതം വീണ്ടും അതിന്റെ സ്ഥാനം playful ആയി സ്ഥാപിച്ചു. വ്രജവാസികൾ, അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, കൃഷ്ണനടുത്ത് ചെറുതായി ചെന്നു, അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഗോപസ്ത്രികൾ, സ്നേഹപൂർണ്ണരായി, സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ പൂജിച്ചു, തൈര്, അക്ഷത എന്നിവ അർപ്പിച്ചു, നിത്യാശീർവാദങ്ങൾ നൽകി. യശോദാ, രോഹിണി, നന്ദൻ, രാമൻ—ബലത്തിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ളവർ—കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകി, ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. ആകാശത്തിൽ, ദേവതകളും, സിദ്ധന്മാരും, സാദ്ധ്യന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, ചാരണമാരും—all—കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, സന്തോഷത്തോടെ ഭൂമിയിൽ പൂക്കൾ മഴയായി പെയ്തു. ശംഖങ്ങളും മൃദംഗങ്ങളും ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങി, ദേവതകൾ പ്രേരിപ്പിച്ചു; ഗന്ധർവന്മാരുടെ നേതാവായ തുംബുരു നേതൃത്വം നൽകി, അവർ ഗാനങ്ങൾ പാടിയതും. ആകെയുള്ള സ്നേഹത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഹരി ബാലരാമനുമായി തന്റെ ഗോപഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; ഗോപികൾ, കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, സന്തോഷത്തോടെ അനുഗമിച്ചു, ഹൃദയങ്ങൾ ആഴത്തിൽ ഉണർന്നുകൊണ്ട്. ഇതോടെ ദശമ സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു, പരമവൈരാഗ്യവാന്മാർക്കുള്ള ശാസ്ത്രം. കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു: “പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെട്ട ജ്ഞാനികൾ എനിക്ക് ആരാധന നടത്തണം; അശക്തരും, സ്വയം നിയന്ത്രിതരും, ജാഗ്രതയുള്ളവരും എനിക്ക് ആരാധന നടത്തണം. സന്യാസികൾ സത്ത്വഗുണം വളർത്തി, രജസ്സും തമസ്സും അതിജയിച്ച്, അശക്തിയിലും ശാന്തതയിലും സത്ത്വഗുണവും അതിജയിക്കുന്നു; ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനായ ആത്മാവ്, വ്യക്തിത്വം ഉപേക്ഷിച്ച്, എനിക്ക് എത്തുന്നു. അന്യാത്മാക്കളിൽ നിന്നും ഗുണജന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായ ആത്മാവ്, എനിൽ പൂർണ്ണമാകുന്നു; അകത്തും പുറത്തും ചലനം ഇല്ല. എനിക്ക് മായാധിപതിയായി എട്ടു ഐശ്വര്യങ്ങൾ ഉള്ളത് അറിയുന്നവർ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗ്യത്തെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ എന്റെ പരമാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നു. എന്നിൽ ഭക്തിയുള്ള, സ്നേഹപൂർണ്ണരായവർ എപ്പോഴും നശിക്കില്ല; കാലത്തിന്റെ ആയുധം അവരെ സ്പർശിക്കില്ല. ഞാൻ അവർക്കു ആത്മാവുപോലെയും, മകനായി, സുഹൃത്ത്, ഗുരു, ഉപകാരി, ആരാധ്യദേവതയായി പ്രിയനാണ്. ഈ ലോകവും, അതിനുശേഷമുള്ളതും, അവയിൽ ചലിക്കുന്ന ആത്മാവും, ഇവിടെ സ്വന്തം എന്നതായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും—സമ്പത്ത്, പശുക്കൾ, വീട്—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം, സർവ്വവ്യാപിയായ എനിക്ക്, ഏകഭക്തിയിൽ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തെ അതിജയിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്നു. അത്മാവിന് ഭയമില്ലാതാക്കാൻ എവിടെയും ഇല്ല, എനിൽ മാത്രം—സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനായി, ആദി പ്രകൃതിയുടെ സ്വാമിയായി—അത് സാധ്യമാണ്. എന്റെ ഭയത്തിൽ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യുന്നു, അഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നു, യമൻ ചുറ്റുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ, ഭക്തിയുടെ യോഗത്തിലൂടെ, ഭയമില്ലാത്ത എന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി. ഈ ലോകത്തിൽ, മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതം ഇതാണ്: ഉത്സാഹഭക്തിയോടെ മനസ്സ് എനിൽ സ്ഥിരമായി സ്ഥാപിക്കുക. മുകളിൽ ഏഴ് വാതിലുകൾ, മുന്നിൽ രണ്ടു, താഴെ രണ്ടു—സഞ്ചാരത്തിനായി; ഓരോ വാതിലിലും ഒരു ലോർഡ് ഉണ്ട്, രാജനേ. ഈ വാതിലുകളിൽ, പടിഞ്ഞാറ് അഞ്ചു, തെക്കു ഒന്ന്, വടക്കു ഒന്ന്, പടിഞ്ഞാറ് രണ്ട്. അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിവരിക്കും. പടിഞ്ഞാറ് രണ്ട് വാതിലുകൾ, ജ്വലിക്കുന്ന പച്ചക്കുരുവുകൾ പോലെയാണ്; അവ വഴി ദ്യുമത്സഖൻ ദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നളിനി, നാളിനി എന്ന രണ്ടു വാതിലുകൾ പടിഞ്ഞാറ് ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ചതാണ്; അവ വഴി അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. മുന്നിൽ മുഖ്യ എന്ന വാതിൽ, പല കടകളും ഭക്ഷണവണ്ടികളും ഉള്ളത്; അതിലൂടെ നഗരത്തിന്റെ രാജാവ് രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. തെക്കു പിതൃഹൂ എന്ന വാതിലിലൂടെ, പുരഞ്ജനൻ തെക്കൻ പഞ്ചാല പ്രദേശത്ത്, ജ്ഞാനമുള്ളവരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കു ദേവഹൂ എന്ന വാതിലിലൂടെ, പുരഞ്ജനൻ വടക്കൻ പഞ്ചാല പ്രദേശത്ത്, ജ്ഞാനമുള്ളവരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറ് ആസുരി എന്ന വാതിലിലൂടെ, പുരഞ്ജനൻ ഗ്രാമക പ്രദേശത്ത്, അഹങ്കാരവുമായി പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറ് നിരൃതി എന്ന വാതിലിലൂടെ, പുരഞ്ജനൻ വൈശസ പ്രദേശത്ത്, ലോഭവുമായി പ്രവേശിക്കുന്നു. അന്ധയും അവമീഷയും എന്ന രണ്ട് നഗരവാതിലുകൾ ശാന്തവും കഴിവുള്ളതുമാണ്; അവയുടെ ലോർഡ്, ദൃശ്യശക്തിയുള്ളവൻ, അവ വഴി സഞ്ചരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അകത്തുള്ള ഗൃഹങ്ങളിൽ, വിഷൂചിയോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ഭാര്യയും കുട്ടികളും വഴി ഉരുത്തിരിയുന്ന മോഹം, ആനന്ദം, സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ആകുലനായ, ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രേരിതനായ, വഞ്ചനയും അജ്ഞാനവും ഉള്ളവൻ, തന്റെ റാണി എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതിനെ പിന്തുടരുന്നു. ചിലപ്പോൾ, അവൾ പാനമെടുക്കുമ്പോൾ, അവൻ മദ്യം കുടിക്കുന്നു; അവൾ ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവൾ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളോടൊപ്പം ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു.