ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇന്ദ്രന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ കനത്ത ആലികൊണ്ടുള്ള മഴയും കാറ്റും മൂലം ജീവികൾ ചവിട്ടപ്പെടുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ട്, ഭഗവാൻ ഹരി അതിന്റെ കാരണമായുള്ള ഇന്ദ്രന്റെ കോപം മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ യാഗം ഞങ്ങൾ തന്നെ തടഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ലോകാധിപതികളെന്ന് താനെക്കാൾ വലിയവരായി കരുതുന്ന ഇന്ദ്രൻ, നമ്മുടെ നാശത്തിനായി ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ മഴയും കാറ്റും അയയ്ക്കുകയാണ്. ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഇതിനെ യഥായോഗ്യം പ്രതിരോധിക്കാം. ലോകാധിപതികളെന്ന് അവിടുത്തെ അഹങ്കാരത്തിൽ ജനിക്കുന്ന അഭിമാനത്തെ ഞാൻ തകർക്കും.” “ദൈവങ്ങൾ സത്യസന്ധരായാൽ, ഭഗവാന്റെ മഹത്വത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ അയോഗ്യന്മാർക്ക് അവരുടെ അഭിമാനം തകർക്കപ്പെടുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സമാധാനം വരുന്നു. അതിനാൽ, എന്നിൽ ആശ്രയം വെച്ചിരിക്കുന്ന, എന്നെ നാഥനായി കരുതുന്ന, ഞാൻ എന്റെതായെന്ന് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഗോപുരവാസികളെ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ രക്ഷിക്കും; ഇതാണ് ഞാൻ എടുത്തിരിക്കുന്ന വ്രതം.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ, ഒരു കൈകൊണ്ട് തന്നെ, Govardhana പർവതം ഒരു കുട്ടി കുടയെടുക്കുന്നതുപോലെ എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ ഗോപുരവാസികൾക്ക് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, അച്ഛാ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങൾക്കും പശുക്കൾക്കും അനുയോജ്യമായ വിധത്തിൽ ഈ പർവതത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കുക. എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഈ പർവതം വീഴും എന്നോ, കാറ്റും മഴയുമാണ് ഭയപ്പെടേണ്ടതെന്നോ ആവശ്യമില്ല; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രക്ഷ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.” കൃഷ്ണന്റെ ഈ ആശ്വാസത്തിൽ മനസ്സു കുതിർന്ന വ്രജവാസികൾ, അവരുടെ സമ്പത്തും കുടുംബവും അനുയായികളുമൊക്കെ കൂട്ടി, ലഭ്യമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ പർവതഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു. വിശപ്പ്, ദാഹം, വേദന, സൗഖ്യലോലത എന്നിവയെല്ലാം വിട്ടുവിട്ട്, എട്ടു ദിവസവും കൃഷ്ണൻ ഒരു കാലും നീങ്ങാതെ പർവതം ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന അത്ഭുതം അവർ നോക്കി നിന്നു. കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ യോഗശക്തി കണ്ട്, ഇന്ദ്രൻ അതിശയിച്ചു, അകമ്പടിയും തകർന്നു, തന്റെ മേഘങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു. ആകാശം തെളിഞ്ഞു, സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചു, ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഗോവർധനപർവതം ഉയർത്തിയ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഭയം ഉപേക്ഷിച്ച് പുറത്ത് വരൂ, പശുക്കളും കുടുംബവും സമ്പത്തും കൂട്ടി; കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികൾ ഒഴുകിപ്പോയി.” പിന്നീട്, ഓരോ ഗോപുരവാസികളും അവരുടെ പശുക്കളെയും വണ്ടികളെയും സാധനങ്ങളെയും സ്ത്രീകൾ, കുട്ടികൾ, മൂപ്പന്മാർ എന്നിവരെയും കൂട്ടി സാവധാനം പുറത്തേക്ക് പോയി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും പർവതം മുൻപുപോലെ അതേ സ്ഥലത്ത് വെച്ചു, എല്ലാവർക്കും കാണിച്ചു, അതിൽ ലീലാഭാവം നിറഞ്ഞു. വ്രജവാസികൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് നിശബ്ദമായി ചെന്നു, അളവില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ അണയുകയും, embrace ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഗോപ്പികമാർ സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു, തൈര്, അക്ഷത എന്നിവ അർപ്പിച്ചു, സ്ഥിരമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. യശോദാ, രോഹിണി, നന്ദൻ, ബലരാമൻ—ശക്തിമാന്മാരിൽ പ്രധാനരായവർ—കൃഷ്ണനെ അണയുകയും, ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. അകശത്തിൽ ദേവതകൾ, സിദ്ധന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, ഗാന്ധർവന്മാർ, ചാരണമാർ—all അവൻറെ മഹത്വത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു, പുഷ്പമഴ പെയ്യിച്ചു. ശംഖവും മൃദംഗവും ദേവതകൾ ആഹ്വാനിച്ച് ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങിപ്പോയി; ഗാന്ധർവർഗ്ഗങ്ങളുടെ നേതാവായ തുംബുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗാന്ധർവർഗ്ഗങ്ങൾ പാടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ, സ്നേഹത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ട് കൃഷ്ണനും ബലരാമനും അവരുടെ ഗോപുരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗോപ്പികമാർ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുത പ്രവർത്തികളെ പാടി സന്തോഷത്തോടെ പിന്തുടർന്നു, ഹൃദയം ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പിന്നീട് ഉപദേശിച്ചു: “പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച ജ്ഞാനികൾ എന്നെ ആരാധിക്കണം; അജ്ഞാനരായവരും, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരും, ജാഗ്രതയോടെയുള്ളവരും എന്നിൽ ഭക്തിയോടെ മനസ്സ് നിശ്ചലമാക്കണം. സത്വഗുണം വളർത്തി, അതുവഴി രജസ്സും തമസ്സും ജയിച്ച്, പിന്നീട് സത്വവും ഉപേക്ഷിച്ച് സമാധാനത്തോടെ ഇരുന്നാൽ, ആത്മാവ് ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി എന്നിലേക്കെത്തുന്നു.” “ആത്മാവ്, മറ്റ് ആത്മാക്കളിൽ നിന്നുമാണ് മോചിതനാകേണ്ടത്; ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നിൽ പൂർണ്ണതയോടെ നിലകൊള്ളണം. അങ്ങനെ, അകത്തും പുറത്തും ചലിക്കാതെ, പരമാത്മാവിൽ ലയിക്കണം. എന്റെ മായയുടെ അധിപതിയായ എന്റെ ശക്തി അറിയുന്നവർ, ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ ഭാഗ്യത്തെയും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല; അവർ ഈ ലോകത്തിൽ എന്റെ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.” “എന്നിൽ ഭക്തിയോടെ ഏകാഗ്രതയോടെ മനസ്സു നിശ്ചലമാക്കുന്നവർക്കാണ് പരമോന്നതമായ ക്ഷേമം. എന്നിൽ ആത്മസ്നേഹത്തോടു കൂടി, മകനെന്നോ, സുഹൃത്തെന്നോ, ഗുരുവെന്നോ, ഉപകാരകനെന്നോ, ആരാധ്യദൈവമെന്നോ കരുതുന്നവരെ കാലത്തിന്റെ ആയുധം തൊടുകയില്ല. ഈ ലോകവും അതിനപ്പുറവും, അതിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, സമ്പത്തും പശുക്കളും വീടുകളും—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം പരിപൂർണ്ണ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ടുപോകും.” “എനിക്ക് അല്ലാതെ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനായും ആദിപ്രകൃതിയുടെ അധിപനായും, ആത്മാവിന്റെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റാൻ മറ്റൊരിടത്തുമില്ല. എന്നെ ഭയപ്പെട്ട് തന്നെ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു, അഗ്‌നി കത്തുന്നു, യമൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗത്തിലൂടെ ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.” “ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതമായ ക്ഷേമം എന്നെ ഭക്തിയോടെ ഏകാഗ്രതയോടെ ധ്യാനിക്കുക എന്നതാണ്. ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിൽ, രണ്ട് മുന്നിൽ, രണ്ട് താഴെ—ഇവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും അവയുടെ വസ്തുക്കളുടെയും ഗതാഗതം നടക്കുന്നു; അതിനകത്ത് ഒരു അധിപൻ വസിക്കുന്നു.” “ഇവയിൽ, അഞ്ചു വാതിലുകൾ കിഴക്കേ ഭാഗത്താണ്, ഒന്ന് തെക്കിലും ഒന്ന് വടക്കിലും, രണ്ട് പടിഞ്ഞാറ്. കിഴക്കോട്ട് ചേർന്ന രണ്ടു വാതിലുകൾ ദ്യുമത്സഖൻ വഴി പ്രകാശം കൊണ്ടു ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ‘നളിനി’ എന്ന പേരിൽ രണ്ടു വാതിലുകൾ കൂടി കിഴക്കോട്ട് ചേർന്നിരിക്കുന്നു; അവയിൽ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള പ്രദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മുന്നിലെ മുഖ്യ വാതിലിൽ, പല കടകളും ഭക്ഷണനൗകകളും ഉണ്ട്; അവ വഴി നഗരാധിപൻ രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു.” “ദക്ഷിണ വാതിൽ ‘പിതൃഹു’വിലൂടെ പുരഞ്ജനൻ പഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികളോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. വടക്കൻ വാതിൽ ‘ദേവഹു’വഴി വടക്കൻ പഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് ജ്ഞാനമാർഗ്ഗികളോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ വാതിൽ ‘ആസുരി’ വഴി ഗ്രാമക ദേശത്തേക്ക് അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു. ‘നിരൃതി’ എന്ന പടിഞ്ഞാറൻ വാതിൽ വഴി വൈശസ ദേശത്തേക്ക് ലോഭത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ ലീലയും ഉപദേശങ്ങളും വ്രജവാസികളും ലോകവും അനുഭവിച്ചു, ആനന്ദം നിറഞ്ഞു.